top of page

Ana Sayfa › İçtihatlar

 

CEZA HUKUKU  ·  BOZMA  ·  TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİ

Yargıtay 4. Ceza Dairesi — Hastanede Hakaret İddiasında Delil Yetersizliği ve Aleniyet

 

2026/4936 E., 2026/12540 K. · 2 Temmuz 2026

 

İçerik Sorumlusu: Av. Mete ŞAHİN · Son Güncelleme: 16 Kasım 2026

 

Kararın Özeti

 

Sanık hakkında hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından verilen mahkûmiyetlere yönelik istinaf başvurusu esastan reddedildi. Yargıtay 4. Ceza Dairesi, direnme hükmüne ilişkin kararın kesin olduğunu belirterek bu yöndeki temyiz istemini reddetti. Hakaret yönünden sanığın suçlamayı kabul etmediğini, şikâyetçilerin soyut iddiası dışında delil bulunmadığını, tanığın hakaret içeren bir sözden söz etmediğini ve disk inceleme raporunda da hakaret saptanmadığını değerlendirerek beraat kararı verilmesi gerektiğini kabul etti. Ayrıca eylemin hastanenin hangi bölümünde gerçekleştiği belirlenmeden aleniyet nedeniyle artırım uygulanmasını hukuka aykırı buldu.

 

Hukuki İlke

 

Hakaret sözlerinin söylendiği şikâyetçilerin soyut iddiası dışında bir delille doğrulanamıyorsa şüphe sanık lehine değerlendirilir; bu dosyada tanık anlatımı ve disk inceleme raporu hakareti doğrulamadığından beraat kararı verilmesi gerektiği kabul edilmiştir. Aleniyet için olay yerinde başkalarının bulunması yetmez; hakaretin belirlenemeyen sayıda kişi tarafından algılanabilme olasılığı bulunmalı, bunun için eylemin hastanenin hangi bölümünde gerçekleştiği kuşkuya yer vermeyecek biçimde saptanmalıdır.

 

Sonuç

 

Görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz istemi, bölge adliye mahkemesi kararı kesin nitelikte olduğundan reddedildi. Hakaret suçundan kurulan hükme ilişkin bölge adliye mahkemesi kararı bozuldu. Her iki sonuç da tebliğnameye uygun olarak ve oy birliğiyle verildi; dosya İnebolu Asliye Ceza Mahkemesine gönderildi.

 

İlgili Mevzuat

 

  • 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu — m. 125/4
    Hakaretin alenen işlenmesi hâlinde cezanın artırılması

  • 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu — m. 286/2-a, 286/3, 298/1, 302, 304
    Temyiz edilemeyen kararlar, temyiz isteminin reddi, bozma ve dosyanın gönderilmesi

Bu bölümde karar metninde atıf yapılan hükümler gösterilmiştir. Kararda anılan hüküm, bugün yürürlükte olan metinle aynı olmayabilir.

 

Kararın Tam Metni

 

Aşağıdaki metin, kararın resmî kaynaktaki metnidir.

 

4. Ceza Dairesi         2026/4936 E.  ,  2026/12540 K.

"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1753 E. 2023/2808 K.

SUÇLAR : Hakaret, görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜMLER: İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ret,bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde sanık hakkında;

Görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan hükme yönelik Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının kesin nitelikte olduğu belirlenmiştir.

Hakaret suçundan verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, müvekkilinin beyanlarının samimi olduğuna, suç kastı bulunmadığına, haksız arama yapıldığına, delil olmadığına, beraat kararı verilmesine yönelik olduğunu belirlenmiştir.

III. GEREKÇE

Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1.Amacı, somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suçu işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden biri de, öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" olarak adlandırılan kuralın bir uzantısı olan ve Latincede; "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi bakımından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği veya gerçekleştirilme biçimi konusunda bir şüphe belirmesi hâlinde de geçerlidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikte ispat edilebilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti; toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp, diğer kısmı göz ardı edilerek ulaşılan kanaate ya da herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı, bu ispat, hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkân vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; sanığın aşamalarda suçlamayı kabul etmemesi, iddiaya konu sözleri söylediğine dair şikayetçilerin soyut iddiası dışında delil bulunmaması, hükme esas alınan tanık....'nın ifadesinde sanığın şikayetçilere yönelik "seninle sivilde görüşeceğiz" dediğini ifade etmesi ve hakaret içerikli beyanından bahsetmemesi, hükme esas alınan CD inceleme raporunda da hakaret bulunmadığı ve suça konu eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin tespit edilememesi karşısında; atılı suçu işlediği şüphe boyutunda kalan sanık hakkında beraat hükmü kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2.Kabule göre de; 5237 sayılı Kanun'un 125/4. maddesinde ağırlaştırıcı neden olarak öngörülen aleniyetin gerçekleşmesi için olay yerinde başkalarının bulunması yeterli olmayıp, hakaretin belirlenemeyen sayıda kişi ve herkes tarafından görülme, duyulma ve algılanabilme olasılığının bulunması, herhangi bir sınırlama olmaksızın herkese açık olan yerlerde işlenmesi gerekmekte olup, eyleminin hastanenin hangi bölümünde gerçekleştiğinin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilip, sonucuna göre aleniyet unsurunun oluşup oluşmadığı tartışılmadan eksik araştırma ve yetersiz gerekçeyle anılan Kanun maddesinin tatbiki hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A. Görevi Yaptırmamak İçin Direnme Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

5271 sayılı Kanun’un 286/2-a maddesinde yer verilen "İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları"nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ve incelemeye konu suçun aynı Kanun'un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca İnebolu Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.07.2026 tarihinde karar verildi.

 

Benzer Kararlar

 

Yargıtay 4. Ceza Dairesi — Hakarette Delil ve Aleniyet

Yargıtay 4. Ceza Dairesi — Hakaret ve Direnme Hükümlerinde Temyiz Sınırı ve Tahrik İtirazı

Tüm Ceza Hukuku Kararları ›

 

İlgili Sayfalar

 

Hakaret Suçunda İspat ve Aleniyet

 

Benzer bir uyuşmazlıkla ilgili görüşmek isterseniz iletişim bilgilerine ulaşabilirsiniz.

 

Bu sayfa genel bilgilendirme amacı taşır ve hukuki danışmanlık yerine geçmez. Özet ve açıklamalar site tarafından hazırlanmıştır; karar metni resmî kaynaktan alınmıştır.

 

Karar Künyesi

 

Mahkeme

Yargıtay 4. Ceza Dairesi

 

Esas No

2026/4936

 

Karar No

2026/12540

 

Karar Tarihi

2 Temmuz 2026

 

Oy Durumu

Oybirliği

 

Resmî Kaynak

Adalet Bakanlığı Mevzuat ve İçtihat Programı

 

Hukuki Destek

Av. Mete ŞAHİN Hukuk Bürosu

 

Bu sayfadaki bilgiler genel niteliktedir; kendi dosyanızın değerlendirilmesi için büroyla iletişime geçebilirsiniz.

Işınlar Mah. İvedik Cad. No: 116/1, Yenimahalle/Ankara

 

0552 725 25 18

WhatsApp ile Yazın

İletişim ve Yol Tarifi

 

İlgili Hukuk Alanları

Ceza Hukuku

Tüm Çalışma Alanları ›

 

Hesaplama Araçları

İnfaz ve Yatar Hesaplama

Tüm Hesaplama Araçları ›

bottom of page