Yargıtay 5. Ceza Dairesi
Geri Bırakmada Somut Maddi Zarar Koşulu

Kararın Tam Metni

Aşağıdaki metin, kararın resmî kaynaktaki metnidir.

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2024/879 Esas, 2024/928 Karar

SUÇ : İhmali davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 59. maddesinin 7249 sayılı Avukatlık Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 10. maddesiyle eklenen son fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece

Manavgat 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.05.2023 tarihli ve 2022/342 Esas, 2023/176 sayılı Kararı ile sanık hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257/2, 62, 50/1-a ve 52/2 maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezasından çevrili 3.750,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53/1-2-3, 5. madde ve fıkraları uyarınca hak yoksunluğuna hükmedilmiştir

B. İstinaf

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 17.05.2024 tarihli ve 2024/879 Esas, 2024/928 sayılı Kararı ile sanığın yüklenen suçu 5237 sayılı Kanun'un 53/1(e) maddesinde sayılan hakları kötüye kullanarak işlemesi nedeniyle 53/5. maddesi uyarınca anılan bentte yazılan haklardan kısıtlanması gerektiği halde lehe olacak şekilde sınırlı olarak "avukatlık yetkisini kullanmaktan yasaklanmasına" karar verilmesi aleyhe istinaf olmadığından eleştiri konusu yapılarak sanığın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Sanığın Temyiz İstemi

İstinaf mahkemesince, dilekçesinde ileri sürdüğü maddi vakıa ve hukuksal nitelendirmeler değerlendirilmeden karar verildiğine, davaya konu olan dosyada nihai karara ilişkin tebligatın kendisine yapılmadığına, bunun yanlış olması durumunda sorumlu olmadığına, mahkemenin yanlış işlem yaparak tebligatı asile yaptığına, buna göre değerlendirmede yargılamanın yenilenmesine başvurulabileceğine, asile yapılan tebligatın doğru olması durumunda kendisinin sorumlu olmadığına, asilin nihai karara karşı istinaf kanun yoluna başvurmamasının kendi inisiyatifinde olduğuna, hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ve sair hususlara ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 231/5. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının verilebilmesi için aynı maddenin 6. fıkrasında zararın ödenmesi koşulu öngörülmüş ise de bu koşulun aranabilmesi için suçun niteliği veya işleniş biçimine ve doğurduğu sonuçlarına göre ortada maddi bir zararın bulunmasının zorunlu olduğu, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 tarihli ve 2008/11-250 Esas, 2009/ 13... .04.2012 tarihli ve 2011/3-835 Esas, 2012/177 sayılı Kararlarında da açıklandığı üzere 5271 sayılı Kanun'un 231/6-c maddesinde düzenlenen "giderilmesi gereken zarar" kavramının, somut, belirlenebilir maddi zarar olduğu, sanığın sübutu kabul edilen eylemlerinin katılanın mağduriyetine yol açtığı gözetilerek, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları irdelenerek yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususunda ulaşılacak kanaate göre hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının gerekip gerekmediğine karar verilmesi gerekirken, aynı Kanun'un 231/6. maddesindeki objektif ve subjektif koşullar değerlendirilmeksizin "sanığın katılanın zararını gidermediği" şeklindeki yasal olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına hükmolunması,

Sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 53/1, 2, 3. madde ve fıkraları uyarınca sadece hapis cezaları yönünden hak yoksunluğu uygulanabilecek olmasına rağmen İlk Derece Mahkemesinin hükmünde yer alan ve uygulanma imkanı kalmayan 5237 sayılı Kanun'un 53/1, 2, 3. maddesinin uygulanmasına ilişkin fıkraların hükümden çıkarılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yüklenen suçu 5237 sayılı Kanun'un 53/1-e madde, fıkra ve bendindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işleyen ve adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilen sanık hakkında, hak yoksunluğu süresinin "75 gün" yerine hatalı olarak "2 ay 15 gün" olarak belirlenmesi,

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "01.07.2020" yerine "13.02.2020" olarak hatalı yazılması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 232/2-c maddesine muhalefet edilmesi,

Hukuka aykırı görülmüştür.

III. KARAR

Değerlendirme ve gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin Kararının, 5271 sayılı Kanun'un 302/2. ve 307/5. maddeleri gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, bozmaya konu kararın niteliği de gözetilerek 5271 sayılı Kanun'un 304/2-a maddesi gereği Manavgat 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,27.04.2026 tarihinde karar verildi.