CEZA MUHAKEMESİ HUKUKU
Yargıtay Ceza Genel Kurulu
Gerekçeli Kararın Sanığa da Tebliği
2025/383 E., 2026/264 K. · 22 Nisan 2026
İçerik Sorumlusu: Av. Mete ŞAHİN · Son Güncelleme: 31 Ekim 2026
Kararın Özeti
Gerekçeli karar yalnız müdafie tebliğ edilir ve müdafi süresinde temyiz etmezse sanığın temyiz süresi işlemeye başlar mı? Yargıtay Ceza Genel Kurulu, bu durumda kararın sanığa da tebliğ edilmesi gerektiğini ve sürenin sanığa yapılan tebliğden başlayacağını kabul etti. Kurul, müdafie tebliğin her durumda zorunlu olduğunu, müdafi usulüne uygun başvurmuşsa kural olarak ayrıca sanığa tebliğe gerek bulunmadığını da belirtti. Olağanüstü hâl kapsamında öngörülen durma süresini de gözeterek sanığın yeni müdafiinin temyizini süresinde saydı ve süre aşımı nedeniyle verilen ret ek kararını onayan Yargıtay 7. Ceza Dairesi kararını oy birliğiyle kaldırdı.
Hukuki İlke
Kurul, gerekçeli kararın kural olarak sanığa ve varsa müdafiine ayrı ayrı tebliğ edilmesi gerektiğini esas alarak, yalnız müdafie yapılan tebliğ üzerine müdafi usulüne uygun biçimde kanun yoluna başvurmadığında kararın sanığa da tebliğ edilmesi ve temyiz süresinin bu tebliğden ya da sanığın kararı öğrendiğini bildirdiği tarihten başlatılması gerektiğini kabul etti.
Sonuç
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı kabul edildi ve Yargıtay 7. Ceza Dairesinin temyiz isteminin reddine ve bölge adliye mahkemesinin ret ek kararının onanmasına ilişkin kararı kaldırıldı; karar, birinci müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından ikinci müzakerede oy birliğiyle verildi. Dava dosyası, temyiz incelemesinin yapılması için Yargıtay 7. Ceza Dairesine iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdi edildi.
Kararın Dosyaya Etkisi
Daire kararının kaldırılmasıyla sanığın yeni müdafiinin temyiz istemi süresinde sayıldı; Yargıtay 7. Ceza Dairesi mahkûmiyet hükmünü temyiz yönünden inceleyecek. Kurul, mahkûmiyetin esasına ilişkin bir değerlendirme yapmadı.
İlgili Mevzuat
7201 sayılı Tebligat Kanunu — m. 11/1
Kurulun, vekille takip edilen işlerde tebligatın vekile yapılacağı kuralının, ceza muhakemesinde kararların sanığa tebliğine ilişkin hükümleri saklı tuttuğunu belirttiği hükümdür.5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu — m. 35/2
Kurulun, aleyhine kanun yoluna başvurulabilecek kararın hazır bulunmayan ilgilisine, yani sanığa tebliğ edileceğini açıklarken dayandığı hükümdür.5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu — m. 291/1
Kurulun, temyiz süresinin hükmün gerekçesiyle birlikte tebliğinden başladığını ve başlamamış sürenin kaçırılamayacağını belirttiği hükümdür.5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu — m. 260/1
Kurulun, müdafii bulunsa bile sanığın kanun yoluna ayrıca başvurabileceğini vurgularken andığı hükümdür.5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu — m. 40
Kurulun, önceki bir kararında eski hâle getirme istemi sayılan başvurularda aslında sürenin hiç başlamadığını belirtirken andığı hükümdür.Olağanüstü Hal Kapsamında Yargı Alanında Alınan Tedbirlere İlişkin Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi — m. 2
Kurulun, olağanüstü hâl ilan edilen illerin barosuna kayıtlı avukatlar için öngörülen durma süresini gözeterek temyizi süresinde saydığı hükümdür.5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu — m. 308
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının Daire kararına itirazının ve dosyanın Kurula gelmesinin usul dayanağıdır.
Bu bölümde karar metninde atıf yapılan hükümler gösterilmiştir. Kararda anılan hüküm, bugün yürürlükte olan metinle aynı olmayabilir.
Kararın Tam Metni
Aşağıdaki metin, kararın resmî kaynaktaki metnidir.
Ceza Genel Kurulu 2025/383 E. , 2026/264 K.
"İçtihat Metni"
KARARI VEREN
YARGITAY DAİRESİ : 7. Ceza Dairesi
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 939-2776
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Sanığın 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet suçundan 5607 sayılı Kanun'un 3/5-10, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62/1, 52/2-4, 53... /1. maddeleri uyarınca 2 yıl 13... gün hapis ve 1.660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, taksitlendirmeye, hak yoksunluğuna ve müsadereye ilişkin Silopi 2. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 14.03.2017 tarihli ve 846-211 sayılı hükmün, sanık ve katılan vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine dosyanın gönderildiği Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesince 13.12.2018 tarih ve 2404-3361 sayı ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılarak sanığın 5607 sayılı Kanun'un 3/5-10-22, TCK'nın 62/1, 52/2-4, 53... /4. maddeleri uyarınca 3 yıl 9 ay hapis ve 14.050,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, taksitlendirmeye, hak yoksunluğuna ve müsadereye, bu kararın da sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 7. Ceza Dairesince 09.02.2022 tarih ve 23671-2186 sayı ile 5607 sayılı Kanun'da 15.04.2020 tarihinde 7242 sayılı Kanun'la yapılan lehe değişikliklerin değerlendirilmesi gerektiği isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.
Bozmaya uyan Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesince 29.09.2022 tarih ve 939-2776 sayı ile önceki hüküm gibi sanığın mahkûmiyetine, bu kararın da sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesince 18.04.2023 tarihli ek karar ile sanık müdafiinin temyiz isteminin reddine; ek kararın sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 7. Ceza Dairesince 12.12.2024 tarih ve 14279-11801 sayı ile sanık müdafiinin temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanmasına karar verilmiştir.
II. İTİRAZ SEBEPLERİ
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 27.03.2025 tarih ve 62254 sayı ile; "...Ülkemizde 06.02.2023 tarihinde yaşanan deprem nedeniyle 11.02.2023 günlü Olağanüstü Hâl Kapsamında Yargı Alanında Alınan Tedbirlere İlişkin Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi'nin 2/1-c bendine göre olağanüstü hâl kapsamındaki illerde 06.02.2023 (bu tarih dâhil) tarihinden 06.04.2023 (bu tarih dâhil) tarihine kadar Kararname'de belirtilen sürelerin duracağının ve durma süresinin sona erdiği günü takip eden günden itibaren işlemeye başlayacağının hüküm altına alındığı, aynı Kararname'nin 2/5. maddesinde olağanüstü hâl ilan edilen illerin barosunda 06.02.2023 tarihi itibarıyla kayıtlı avukatlar için de geçerli olacağının belirtildiği, yeni görevlendirilen sanık müdafiinin de deprem nedeniyle olağanüstü hâl ilan edilen iller arasında yer alan Adana ili barosuna kayıtlı olduğu ve 06.04.2023 tarihinden sonra işlemeye başlayan 15 günlük temyiz süresi içinde temyiz talebinde bulunduğu," görüşüyle itiraz yoluna başvurmuştur.
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 7. Ceza Dairesince 18.06.2025 tarih ve 2051-9288 sayı ile itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.
III. UYUŞMAZLIK KONUSU
Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık müdafiinin 17.04.2023 tarihli temyiz talebinin süresinde olup olmadığına ilişkindir.
IV. OLGULAR
İncelenen dosya kapsamından;
Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 29.09.2022 tarihli ve 939-2776 sayılı mahkûmiyet hükmünün, sanığın ve müdafiinin yokluklarında verildiği,
Gerekçeli kararın sanık müdafiine 19.10.2022 tarihinde tebliğ edildiği ancak müdafi tarafından temyiz talebinde bulunulmadığı,
Katılan vekilinin temyizi üzerine dosyanın gönderildiği Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca gerekçeli kararın, Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarihli ve 573-119 sayılı kararı uyarınca sanığa da usulüne uygun olarak tebliği için dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine iade edildiği, bunu takiben gerekçeli kararın sanığa 17.03.2023 tarihinde tebliğinin gerçekleştirildiği,
Sanığın daha önceden vekâlet vermiş olduğu yeni müdafiinin 17.04.2023 tarihli dilekçesiyle temyiz talebinde bulunduğu,
Bu temyiz talebinin, Bölge Adliye Mahkemesince verilen 18.04.2023 tarihli ek kararla on beş günlük temyiz süresinden sonra olduğu gerekçesiyle reddedildiği,
Söz konusu ek kararın da Özel Dairece onandığı,
Anlaşılmıştır.
V. GEREKÇE
A. Uyuşmazlık Konusuna İlişkin Açıklamalar
Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 29.05.2024 tarihli ve 209-168 sayılı ve 18.09.2024 tarihli ve 71-257 sayılı kararlarında da açıklandığı üzere; sadece müdafie yapılan gerekçeli karar tebliği üzerine müdafiin yöntemine uygun şekilde kanun yoluna müracaat etmemesi hâlinde sanığa da gerekçeli kararın tebliğ edilmesi gerekmekte olup uyuşmazlık konusuyla ilgili sağlıklı bir değerlendirme yapılabilmesi için öncelikle ilgili yasal düzenlemelerin tarihi süreç içindeki görünümüne değinmek gerekmektedir.
Bu bağlamda mülga 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun "Kararın tefhim ve tebliği" başlıklı 33. maddesi;
"Alakadar tarafın yüzüne karşı ittihaz edilen kararlar kendisine tefhim olunur ve isterse kararın bir sureti de verilir.
Diğer kararlar tebliğ olunur.
Alakadar olan taraf mevkuf ise tebliğ edilen varaka talebi halinde kendisine okunup anlatılır.",
"Tebligat usulleri" başlığını taşıyan 35. maddesi ise; "Hukuk muhakeme usullerinin tebligata dair olan hükümleri ceza işlerinin tebligatında dahi caridir."
Şeklinde düzenlenmiştir.
Konuya ilişkin mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 124. maddesinin ilk hâlinde de; "Vekil vasıtasile cereyan eden davalarda tebliğ behemehal vekile yapılır." hükmüne yer verilmiştir.
1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun Tasarısı ve Adalet Komisyonu Raporu'nda da; 7201 sayılı Tebligat Kanunu ile Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun tebligata dair hükümleri kaldırılmış ve tebligatın bu kanuna göre yapılmasının hükme bağlanmış bulunması sebebiyle CMUK'un 35. maddesinin değiştirildiği ve tebligatın bahse konu kanun hükümlerine göre yapılacağı ifade olunmuştur.
Bu doğrultuda CMUK'un 21.05.1985 tarihli ve 3206 sayılı Kanun'un 9. maddesi ile değiştirilen 35. maddesi; "Tebligat, 7201 sayılı Tebligat Kanunu hükümlerine göre yapılır." hükmüne yer vermiştir.
7201 sayılı Kanun'un "Vekile ve kanuni mümessile tebligat" başlıklı 11. maddesinin değişiklikten önceki hâli; "Vekil vasıtasiyle takibedilen işlerde tebligat vekile yapılır. Kanuni mümessilleri bulunanlara veya bulunması gerekenlere yapılacak tebligat kanunlara göre bizzat kendilerine yapılması icabetmedikçe bu mümessillere
yapılır." olarak düzenlenmiş,
Tebligat Kanunu Lâyihası ve Muvakkat Encümen Mazbatası (1/105) Esbabı Mucîbesi'nin ilgili bölümünde ise; "
...
Lâyihanın 11 nci maddesinin birinci fıkrası, vekil vasıtasiyle takibedilen işlerde tebligatın vekile yapılmasını âmirdir. Ancak buradaki (vekil) tâbiri, münhasıran avukatları değil, bunlanr ve müvekkili namına işi takip salâhiyetini haiz olan kimseleri de şümulü içine almaktadır. Bu fıkranın mukabili halen, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 124 ncü maddesidir. Maddenin ikinci fıkrası, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 120 nci maddesinin birinci
cümlesinin, maksada uygun hale getirilmiş ve vuzuh verilmiş şeklidir. Bu fıkradaki (Kanuni mümessil) tâbiri, veli, vasi, kayyım gibi kimseleri ifade eder. Fıkra metninde üç ihtimal derpiş edilmiştir: 1. Tebligat kanuni mümessili bulunanların şahıslarına değil, mümessillerine yapılacaktır. 2. Kanuni mümessili olmayıp da bulunması gerekenlere, meselâ, velisi bulunmıyan bir küçüğün vasisinin olması gerektiğine göre, evvelâ usulü dairesinde kanuni mümessil tâyini cihetine gidilecek ve tebligat kanuni mümessile yapılacaktır. 3. Eğer tebligat; kanunlara göre, mümessili bulunan bizzat şahsına yapılması icabederse, meselâ, temyiz kudretini haiz küçük veya mahcurların münhasıran şahsa merbut hakların istimali mevzuu bahsolursa, tebligat mümessile değil, onun temsil ettiği kimsenin adresine çıkarılır." açıklamalarına yer verilmiştir.
15.06.1985 tarihli ve 18785 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 06.06.1985 tarihli ve 3220 sayılı 11.2.1959 tarih ve 7201 sayılı Tebligat Kanununun Bazı Maddelerinin Değiştirilmesine ve Bu Kanuna Bir Madde Eklenmesine Dair Kanun'un 5.maddesi ile 7201 sayılı Kanun'un 11. maddesinin birinci fıkrası; "Vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır. Vekil birden çok ise bunlardan birine tebligat yapılması yeterlidir. Eğer tebligat birden fazla vekile yapılmış ise, bunlardan ilkine yapılan tebliğ tarihi asıl tebliğ tarihi sayılır. Ancak, Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun, kararların sanıklara tebliğ edilmelerine ilişkin hükümleri saklıdır." şeklinde değiştirilmiş,
Değişikliğe ilişkin madde gerekçesi ise; "...Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun «Kararların tefhim ve tebliği» başlığını taşıyan 33 üncü maddesinde, ilgililerin yüzüne karşı verilen kararların tefhim olunacağı ve diğer kararların tebliğ edileceği esası kabul edilmiştir.
Görülüyor ki, her hükmün ilgiliye bildirilmesi, Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun ana ilkelerinden birini oluşturmaktadır. Kanun koyucu bu konuda çok hassas davranmış, ilgililerin kanunî haklarını kullanabilmeleri için sanıkların karar ve hükümlerden haberdar edilmelerini öngörmüştür. Hal böyleyken, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun eski 124 üncü maddesinin mukabili olan Tebligat Kanununun 11 inci maddesinde geçen «Vekil» kavramı çoğu zaman müdafi kavramıyla aynı mahiyette telâkki edilmekte, bu sebeple ceza yargılamasında, tebligat bakımından birbirinden farklı uygulamalara ve hatalı sonuçlar doğmasına sebep olmaktadır.
Bilindiği gibi, hukuk yargılamasındaki «Vekil» ile ceza yargılamasındaki «Müdafi» kavramları birbirinden farklıdır.
Vekil, müvekkilden ayrı ve bağımsız bir statüye sahip değildir, bağımlıdır. Temsil ettiği kişinin talimatıyla hareket eder ve onun yokluğunda onun yerine geçer. Müdafi ise, sadece ceza davasında söz konusudur. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.12.1978 gün ve 427/507 sayılı kararında da belirtildiği üzere, duruşma vekil için değil sanık için yapılmaktadır. Akıbeti de sanığın özgürlüğü veya malî durumu ile kısacası şahsı ile ilgili bulunmaktadır.
Bu itibarla, ceza davalarında kararların sanıklara tebliğ edilmesine gerek görmemek, müdafiine yapılan tebliği "geçerli saymak adalet ilkeleriyle bağdaştırılamıyacak bir durumdur.
İşte,yukarıda 'belirtilen görüşlerin ışığı altında uygulamaya açıklık getirmek için 11 inci maddenin birinci fıkrası yeniden düzenlenmiş ve ... Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun, kararların sanıklara tebliğ edilmesine ilişkin hükümleri saklı tutulmuştur." olarak açıklanmıştır.
CMK'nın "Kararların açıklanması ve tebliği" başlıklı 35. maddesi;
"(1) İlgili tarafın yüzüne karşı verilen karar kendisine açıklanır ve isterse kararın bir örneği de verilir.
(2) Koruma tedbirlerine ilişkin olanlar hariç, aleyhine kanun yoluna başvurulabilecek hâkim veya mahkeme kararları, hazır bulunamayan ilgilisine tebliğ olunur.
(3) İlgili taraf serbest olmayan bir kişi veya tutuklu ise tebliğ edilen karar, kendisine okunup anlatılır.",
"Tebligat usulleri" başlığını taşıyan 37. maddesi ise; "(1) Tebligat, bu Kanunda belirtilen özel hükümler saklı kalmak koşuluyla, ilgili kanunda belirtilen hükümlere göre yapılır."
Biçiminde düzenlenmiştir.
Gerek yukarıda yer verilen yasal düzenlemeler gerek bu düzenlemelerin tarihi süreç içinde geçirdiği değişiklikler ve gerekse anılan kanunların madde gerekçeleri birlikte değerlendirildiğinde şu sonuçlara ulaşılabilir:
1. Hem CMUK'ta hem de CMK'da kararların tebliği usulüne dair doğrudan bir düzenlemeye yer verilmemiş ve fakat bu hususta önce hukuk muhakeme usullerinin tebligata dair olan hükümlerine, bilahare de 7201 sayılı Kanun hükümlerine atıf yapılmakla yetinilmiştir.
2. 7201 sayılı Kanun yürürlüğe girene dek 1086 sayılı Kanun'un tebligata dair 124. maddesi gereğince "vekil vasıtasile cereyan eden davalarda tebliğ behemehal vekile" yapılmıştır.
3. 19.02.1959 tarihli ve 10139 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7201 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile 1086 sayılı Kanun'un 81. maddesinin ikinci fıkrası ile 10. faslının birinci kısmı yürürlükten kaldırılmıştır.
4. 7201 sayılı Kanun'un meriyet kazandığı 19.02.1959 tarihinden, anılan Kanun'un 11. maddesini de değiştiren 3220 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 15.06.1985 tarihine (CMUK'un 35. maddesini değiştiren 3206 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 21.05.1985 tarihi itibarıyla) kadar da 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11. maddesinin ilk hâli gereğince "vekil vasıtasiyle takibedilen işlerde tebligat vekile" yapılmıştır.
5. Böylece;
a. 7201 sayılı Kanun'un 11. maddesini de değiştiren 3220 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 15.06.1985 tarihinden itibaren anılan madde, vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligatın vekile yapılacağına dair genel kuralın istisnasını; "Ancak, Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun, kararların sanıklara tebliğ edilmelerine ilişkin hükümleri saklıdır." şeklinde sarahatle belirtmesine, işbu değişiklikle ilgili madde gerekçesinde de vekil/müdafi kurumlarının farkına da işaret edilerek; "...Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.12.1978 gün ve 427/507 sayılı kararında da belirtildiği üzere, duruşma vekil için değil sanık için yapılmaktadır. Akıbeti de sanığın özgürlüğü veya malî durumu ile kısacası şahsı ile ilgili bulunmaktadır.
Bu itibarla, ceza davalarında kararların sanıklara tebliğ edilmesine gerek görmemek, müdafiine yapılan tebliği "geçerli saymak adalet ilkeleriyle bağdaştırılamıyacak bir durumdur.
İşte,yukarıda 'belirtilen görüşlerin ışığı altında uygulamaya açıklık getirmek için 11 inci maddenin birinci fıkrası yeniden düzenlenmiş ve ...Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun, kararların sanıklara tebliğ edilmesine ilişkin hükümleri saklı tutulmuştur." denilmesine,
b. CMUK'un "Kararın tefhim ve tebliği" kenar başlıklı 33. maddesinin, alakadar tarafın gıyabında ittihaz edilen kararlarla ilgili; "Diğer kararlar tebliğ olunur." şeklindeki tebligatın muhatabının işaret edilmesi bakımından daha muğlak ve genel olduğu söylenebilecek ikinci fıkrasına karşılık gelen CMK'nın "Kararların açıklanması ve tebliği" başlıklı 35. maddesinin 2. fıkrasının; "Koruma tedbirlerine ilişkin olanlar hariç, aleyhine kanun yoluna başvurulabilecek hâkim veya mahkeme kararları, hazır bulunamayan ilgilisine tebliğ olunur." hükmünün apaçıklığına, kararların öncelikle ve doğrudan "ilgili"sinin sanık olduğunda ve müdafii olsa bile aynı Kanun'un 260. maddesinin 1. fıkrası gereğince ayrıca kanun yoluna başvuru hakkını kullanabileceğinde kuşku ve tartışma bulunmamasına, Hukuk Genel Kurulunun 10.07.1940 tarihli ve 7-75 sayılı İçtihadı Birleştirme kararının 1086 sayılı Kanun'un tebligata dair 124. maddesinin tatbik edildiği döneme ilişkin olarak alınmasına rağmen anılan maddede öngörülen; "vekil vasıtasile cereyan eden davalarda tebliğ behemehal vekile yapılır." amir hükmüne,
İstinaden oluşan uygulama, zikredilen yasal değişiklikler göz ardı edilerek sürdürülegelmiştir.
6. a. Somut olay yönünden hüküm tarihi itibarıyla Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarihli ve 573-119 sayılı kararında, uygulamanın kanuni temelleri ile örtüşmeyen problemli yönüne işaret ederek sonuçları itibarıyla işbu içtihatla aynı düşünceyi benimsemekle birlikte, gerekçeli karar kendisine tebliğ edilmeyen sanığın, süresinde kanun yoluna başvurmayan müdafiine yapılan tebligat tarihine göre süresinden sonra verdiği kanun yolu başvuru dilekçesinin; CMK'nın "Eski hâle getirme" kenar başlıklı 40. maddesi kapsamında, kusuru olmaksızın bir süreyi geçirmiş olan kişinin eski hâle getirme isteminde bulunabileceğine (1. fıkra), kanun yoluna başvuru hakkının kendisine bildirilmemesi hâlinde de kişinin kusursuz sayılacağına (2. fıkra) ilişkin düzenleme gereğince eski hâle getirme talebi olarak kabul edilmesi gerektiği gerekçesine dayanmıştır. Oysa esasen yukarıda yapılan açıklamalar muvacehesinde kanun yoluna etkin başvuru hakkını kullanabilmesi bağlamında, kanunun amir hükmüne rağmen gerekçeli karar kendisine tebliğ edilmediği için süresinde kanun yoluna müracaat edemeyen sanığın, kanun yolu süresini kaçırdığından bahsetme imkânı yoktur. Zira temyiz istemi süresi, CMK'nın 291. maddesinin 1. fıkrası uyarınca hükmün gerekçesiyle birlikte tebliğ edildiği tarihten itibaren başlayacağından, başlamayan sürenin kaçırılması mevzubahis olamaz. Gerekçeli kararın -sadece- müdafie tebliğ edilmiş olması da bu gerçeği değiştirmez.
b. Bir ceza yargılaması kurumu olarak müdafiin, ceza usul hukukumuz içindeki yerinin vekillikten farklı bir statü olarak belirlenmesi ve yargılama faaliyetinin doğası ile ilgili düzenlemeler itibarıyla savunmayı/sanığı temsil fonksiyonuna nazaran yardımcı rolünün baskın olması gerçeği de nazara alındığında, gerekçeli kararın sanığa tebliğinin sadece bilgilendirme amaçlı olduğuna ve buna başkaca anlam ve hukuki sonuç yüklenemeyeceğine dair bir yorum ve kabulün kanun yoluna etkin başvuru hakkının özüne yargı mercilerince yapılmış bir müdahale sonucunu doğuracağı açıktır.
7. Temyiz mahkemesi, karardaki tüm hukuka aykırılıkların bir defada tespit edilmesi suretiyle hukuk güvenliğini ve kesin hükmün otoritesinin korunmasını teminen temyiz davasına konu kararın ilgililerine bildirilip bildirilmediğini denetlemekle yükümlüdür. Ancak Anayasa'nın 36 ve İHAS'ın 6. maddeleri ile Ek 7 No.lu Protokol'ün "Cezai Konularda Temyiz Hakkı" başlıklı 2. maddesinin 1. fıkrası gereğince kanun yoluna etkin başvuru hakkı bağlamında; "mahkeme tarafından ceza gerektiren bir suç nedeniyle mahkûm edilen herkese, mahkûmiyetinin veya hükmolunan cezanın yüksek bir mahkeme tarafından yeniden incelenmesini sağlamak..." devletin/yargı mercilerinin pozitif yükümlülüğü arasındadır. Bu cümleden olarak, usul hükümleri yorumlanırken, esas itibarıyla maddi gerçeğe ve adalete etkin ve makul sürede erişmekte bir vasıta olan normlara, bir değer olarak adalete ve nihayet mahkemeye erişim hakkının özüne müdahale oluşturacak bir anlam yüklemek kabul edilebilir bir yaklaşım olamaz. Yargılama faaliyetinin -bir bütün hâlinde- çatışan haklar arasında adil bir denge kurma sanatı olduğu da gözetilerek, yasada öngörülen usul ve şartlara uygun olarak müdafi tarafından yapılan kanun yolu başvurusu bulunan durumlarda, kural olarak makul sürede yargılanma hakkı ve/veya devletin davaları makul sürede ve en az masrafla sonuçlandırma görevi birlikte değerlendirildiğinde gerekçeli kararın sanığa da tebliğ edilmemesinin bir tevdi-mahalline iade sebebi yapılmasının maksada uygun düşmeyeceği açıktır. Burada belirleyici kriter, kanun yoluna başvuru hakkının olaysal olarak doğrudan ya da müdafi marifetiyle etkin biçimde kullanılıp kullanılmadığıdır.
8. Şu hâle göre, ceza yargılaması neticesinde verilen (gerekçeli) kararın, kural olarak hem ilgilisine/sanığa hem de varsa müdafie ayrı ayrı tebliğ edilmesi gerekir. Müdafie tebliğ, her hâlükârda yasal zorunluluktur. Yasada öngörülen usul ve şartlara uygun olarak müdafi tarafından yapılan kanun yolu başvurusu bulunan durumlarda, kanun yoluna başvuru hakkının etkin biçimde kullanılmadığına dair yasal ve olgusal temellere dayanan bir itiraz bulunmadıkça ayrıca sanığa da tebliğe ihtiyaç yoktur. Ancak somut olayda da vuku bulduğu üzere, gerekçeli karar tebliğ edilen müdafiin, öngörülen usul ve şartlara uygun olarak kanun yolu başvurusunda bulunmadığı hâllerde gerekçeli karar kendisine tebliğ edilmeyen sanığa da tebliğ mazbatası çıkarılarak kanun yolu süresinin, tebliğ tarihinden ya da kararı öğrendiğini beyan ettiği tarihten itibaren başlatılması gerekir.
Nitekim, mahkemeye erişim hakkı kapsamında uygulanacak ilkeleri Özkan Şen ([2. B.], B. No: 2012/791, 07.11.2013), Cemile Akyıldız ([2. B.], B. No: 2014/1382, 22.09.2016), Ertuğrul Dalbaş ([1. B.], B. No: 2014/7805, 25.10.2017), Hasan İşten ([2. B.], B. No: 2015/1950, 22.02.2018) ve Nihal Uslukol ([2. B.], B. No: 2016/73086, 25.09.2019) başvurularında belirleyen Anayasa Mahkemesi de benzer şikâyetleri inceleyip karara bağladığı Hakan Dağ ([1. B.], B. No: 2020/32671, 28.11.2024) ve Behiye Çağlıyan ([2. B.], B. No: 2021/34076, 14.01.2025) başvurularında olduğu gibi Meryem Karakuş ([1. B.], B. No: 2022/41736, 17.02.2026) başvurusuna ilişkin kararında; "Anayasa Mahkemesi anılan başvurularda, 11/2/1959 tarihli ve 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11. maddesi, anılan maddede 6/6/1985 tarihli ve 3220 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik ve gerekçesine göre ceza davalarında istinaf ve temyiz kanun yolu başvurularına ilişkin kararların sanıklar yerine müdafiine tebliğiyle yetinilemeyeceğini vurgulamıştır. Dolayısıyla açık kanunî düzenleme ve kanun gerekçesine rağmen kararların sanıklara tebliğ edilmemesiyle gerçekleşen müdahalenin kanuni dayanağının bulunmadığı ve mahkemeye erişim hakkının ihlal edildiği," sonucuna ulaşmıştır.
Uyuşmazlık konusuyla bağlantılı olduğundan dolayı 06.02.2023 tarihinde ülkemizde meydana gelen deprem nedeniyle çıkarılan ve 11.02.2023 tarihli ve 32101 mükerrer sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Olağanüstü Hal Kapsamında Yargı Alanında Alınan Tedbirlere İlişkin Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi'nden de bahsedilmelidir.
Anılan Kararname'nin 2. maddesinin birinci fıkrasında; "8.2.2023 tarihli ve 6785 sayılı Cumhurbaşkanı Kararıyla olağanüstü hal ilan edilen illerde, yargı alanında hak kayıplarının önlenmesi amacıyla;
(a) Dava açma, icra takibi başlatma, başvuru, şikâyet, itiraz, ihtar, bildirim, ibraz ve zamanaşımı süreleri, hak düşürücü süreler ve zorunlu idari başvuru süreleri de dâhil olmak üzere bir hakkın doğumu, kullanımı ve sona ermesine ilişkin tüm süreler, 6.1.1982 tarihli ve 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu, 4.12.2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve 12.1.2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile usul hükmü içeren diğer kanunlarda taraflar veya ilgililer bakımından belirlenen süreler ve bu kapsamda hâkim tarafından tayin edilen süreler ile arabuluculuk ve uzlaştırma kurumlarındaki süreler,
...
6/2/2023 (bu tarih dâhil) tarihinden itibaren 6/4/2023 (bu tarih dahil) tarihine kadar durur. Bu süreler, durma süresinin sona erdiği günü takip eden günden itibaren işlemeye başlar.",
Aynı maddenin beşinci fıkrasında; "Bu madde hükmü, olağanüstü hal ilan edilen illerin barosuna 6/2/2023 tarihi itibarıyla kayıtlı avukatlar ile diğer barolara kayıtlı olup aynı tarihte bu illerde bulunan avukatlar tarafından takip edilen dava ve işlerle ilgili olarak bu avukatlar bakımından ülke genelinde uygulanır." hükümleri yer almakta olup bu nedenledir ki sözü edilen düzenlemelerin somut olayımızda dikkate alınması gerekmektedir.
B. Somut Olayda Hukuki Değerlendirme
Sanık ve müdafiinin yokluklarında verilen Bölge Adliye Mahkemesinin 29.09.2022 tarihli mahkûmiyet hükmünün, yalnızca sanık müdafiine 19.10.2022 tarihinde tebliğ edildiği, müdafiin temyiz isteminde bulunmadığı, katılan vekilinin temyizi üzerine dosyanın gönderildiği Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca gerekçeli kararın sanığa da tebliği için dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine iade edilmesi üzerine gerekçeli kararın sanığa 17.03.2023 tarihinde tebliğinin gerçekleştirildiği, sanığın daha önceden vekâlet vermiş olduğu yeni müdafiinin 17.04.2023 tarihli dilekçesiyle temyiz talebinde bulunduğu, temyiz isteminin Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 18.04.2023 tarihli ek kararla süre yönünden reddedildiği, söz konusu ek kararın da Özel Dairece onandığı anlaşılan dosyada;
Kanun yollarına etkin bir şekilde başvurma imkânın sağlanması bakımından, sadece müdafie yapılan gerekçeli karar tebliği üzerine müdafiin yöntemine uygun şekilde kanun yoluna müracaat etmemesi hâlinde sanığa da gerekçeli kararın tebliğ edilmesinin gerekli olduğu nazara alındığında sanığa 17.03.2023 tarihinde yapılan tebligatın geçerli olduğu ve böylece 11.02.2023 tarihli ve 32101 Mükerrer sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Olağanüstü Hal Kapsamında Yargı Alanında Alınan Tedbirlere İlişkin Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi'nin 2. maddesinde öngörülen durma süresine göre sanık müdafiinin 17.04.2023 tarihli dilekçesindeki temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilmelidir.
Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.
VI. KARAR
Açıklanan nedenlerle;
1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının KABULÜNE,
2- Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 12.12.2024 tarihli ve 14279-11801 sayılı temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanması kararının KALDIRILMASINA,
3- Temyiz incelemesi yapılması amacıyla dosyanın Yargıtay 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.03.2026 tarihinde yapılan birinci müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından, 22.04.2026 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
İlgili Hukuk Alanı
Tüm Ceza Muhakemesi Hukuku Kararları ›
İlgili Sayfalar
Benzer bir uyuşmazlıkla ilgili görüşmek isterseniz iletişim bilgilerine ulaşabilirsiniz.
Bu sayfa genel bilgilendirme amacı taşır ve hukuki danışmanlık yerine geçmez. Özet ve açıklamalar site tarafından hazırlanmıştır; karar metni resmî kaynaktan alınmıştır.
Karar Künyesi
Mahkeme
Yargıtay Ceza Genel Kurulu
İlgili Hukuk Dalı
Ceza Muhakemesi Hukuku
Esas No
2025/383
Karar No
2026/264
Karar Tarihi
22 Nisan 2026
Oy Durumu
Oy birliği
Resmî Kaynak
Adalet Bakanlığı Mevzuat ve İçtihat Programı
Hukuki Destek
Av. Mete ŞAHİN Hukuk Bürosu
Bu sayfadaki bilgiler genel niteliktedir; kendi dosyanızın değerlendirilmesi için büroyla iletişime geçebilirsiniz.
Işınlar Mah. İvedik Cad. No: 116/1, Yenimahalle/Ankara
İlgili Hukuk Alanları