top of page

Ana Sayfa › İçtihatlar

 

CEZA HUKUKU  ·  BOZMA

Yargıtay Ceza Genel Kurulu — Duygusal İlişkide Cinsel Saldırı İddiası ve Mağdurun Beyanından Dönmesi

 

2026/224 E., 2026/487 K. · 16 Eylül 2026

 

İçerik Sorumlusu: Av. Mete ŞAHİN · Son Güncelleme: 16 Kasım 2026

 

Kararın Özeti

 

Yaklaşık üç yıldır duygusal ilişkisi bulunan sanığın, evine gelen mağduru darp ettikten sonra rızası dışında cinsel ilişkiye girdiği iddia edildi. Bölge adliye mahkemesi nitelikli cinsel saldırıdan mahkûmiyet kurmuş, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin beraat gerektiği yönündeki bozmasına direnmişti. Ceza Genel Kurulu; mağdurun olaydan hemen sonra aldığı darp raporunda cinsel saldırıdan söz etmemesini, şikâyetin gecikmesini, muayenede bulgu çıkmamasını ve mağdurun sonradan ilişkinin zorla olmadığını bildirerek beyanından dönmesini birlikte değerlendirdi. Rıza dışı ilişki şüpheden uzak biçimde ispatlanamadığından mahkûmiyet bozuldu.

 

Hukuki İlke

 

Cinsel ilişkinin gerçekleştiği sabit olup uyuşmazlık rızada toplandığında, mahkûmiyet için ilişkinin mağdurun rızası hilafına gerçekleştiğinin her türlü şüpheden uzak biçimde ispatlanması gerekir. Bu dosyada Kurul çoğunluğu, mağdurun suçlayıcı anlatımından esaslı biçimde dönmesini diğer delillerle birlikte değerlendirerek şüphenin sanık lehine yorumlanması gerektiğini kabul etti.

 

Sonuç

 

Bölge adliye mahkemesinin direnme gerekçesi isabetli bulunmadı; nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü, suçun unsurları itibarıyla oluşmadığının gözetilmemesi nedeniyle oy çokluğuyla bozuldu. Kasten yaralama suçundan verilen zamanaşımı nedeniyle düşme kararı daha önce kesinleştiğinden inceleme dışında kaldı. Dosya, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdi edildi.

 

İlgili Mevzuat

 

  • 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu — m. 102/1, 102/2
    Cinsel saldırının temel ve nitelikli hâli; mağdurun rızasının suçun oluşumuna etkisi

  • 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu — m. 223/2-e
    İlk derece mahkemesinin beraat hükmünün dayanağı (suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması)

Bu bölümde karar metninde atıf yapılan hükümler gösterilmiştir. Kararda anılan hüküm, bugün yürürlükte olan metinle aynı olmayabilir.

 

Kararın Tam Metni

 

Aşağıdaki metin, kararın resmî kaynaktaki metnidir. Kişileri belirleyebilen bilgiler “...” ile gizlenmiştir.

 

Ceza Genel Kurulu         2026/224 E.  ,  2026/487 K.

"İçtihat Metni"

KARARI VEREN

YARGITAY DAİRESİ : 9. Ceza Dairesi

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 1688-1699

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanığın, kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/1, 62, 52/2, 52/4. maddeleri uyarınca 6.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına; nitelikli cinsel saldırı suçundan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/2-e maddesi uyarınca beraatine ilişkin İstanbul 19. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 17.01.2017 tarihli ve 322-4 sayılı hükümlerin Cumhuriyet savcısı, katılan ... ve katılan Bakanlık vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine dosyayı inceleyen İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesince 08.10.2018 tarih ve 3880-1516 sayı ile istinaf başvurularının kabulü ile hükümlerin kaldırılmasına, kasten yaralama suçunun nitelikli cinsel saldırı suçunun unsuru olması nedeniyle bu suçtan ceza verilmesine yer olmadığına, nitelikli cinsel saldırı suçundan sanığın TCK'nın 102/2, 62, 53... . maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba; bu hükmün de sanık müdafii ve katılan Bakanlık vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesince 21.05.2025 tarih ve 26378-4419 sayı ile; kasten yaralama suçu yönünden "Oluşa uygun kabule göre sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun'un 86/1. uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66/1-e bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, .. aynı Kanun’un 67/2-d maddesi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin İlk Derece Mahkemesinin vermiş olduğu 17.01.2017 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu, bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu..." belirlenerek bozma ve gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle düşmesine, nitelikli cinsel saldırı suçu yönünden "Olayın intikal şekli ve zamanı, şikâyetçinin aşamalarda değişen çelişkili ifadeleri, savunma, ile tüm dosya kapsamı nazara alındığında, sanığın olay gecesi reşit şikâyetçiye zorla nitelikli cinsel saldırıda bulunduğuna dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşıldığından nitelikli cinsel saldırı suçundan beraatine karar verilmesi gerekirken mahkûmiyet hükmü kurulması hukuka aykırı bulunmuştur'' isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesince 22.09.2025 tarih, 1688-1699 sayı ile "...bozma gerekçelerinin dosya kapsamıyla uyumsuz olması..." gerekçesiyle bozmaya direnilerek önceki hükümler gibi sanığın mahkûmiyetine ve ceza verilmesine yer olmadığına karar vermiştir.

Direnme kararına konu bu hükmün de sanık ... müdafii ile katılan Bakanlık vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.11.2025 tarihli ve 132014 sayılı red ve bozma istekli tebliğnamesi ile dosya kararına direnilen Daireye gönderilmiş, inceleme yapan Yargıtay 9. Ceza Dairesince 10.02.2026 tarih, 10234-846 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

II. UYUŞMAZLIĞIN KAPSAMI VE KONUSU

Kasten yaralama suçundan verilen olağan zamanaşımı nedeniyle düşme kararı 21.05.2025 tarihinde kesinleşmiş olup inceleme, sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Bölge Adliye Mahkemesi arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığa isnat edilen nitelikli cinsel saldırı suçunun unsurları itibarıyla oluşup oluşmadığının belirlenmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İncelenen dosya kapsamından;

... mağdur ... ile ... sanık ... arasında yaklaşık üç yıldır devam eden duygusal bir ilişkinin bulunduğu,

Mağdurun; 11.09.2016 tarihinde saat 20.00 sıralarında sanığın ikâmetine gittiği, 12.09.2016 tarihinde Ok Meydanı Eğitim ve Araştırma Hastanesine saat 06.56'da başvurduğu, burada düzenlenen genel adli muayene raporunda olayın öyküsünün darp olarak belirtildiği, mağdurun boyun bölgesinde ekimotik alanların, dudağının üstünde ve sol yanağında abrazyonun mevcut olduğu ve dişlerinden birinin kırıldığının saptandığı,

Mağdurun 13.09.2016 tarihinde kolluğa giderek sanık tarafından darp edildiğini, ardından isteği dışında sanığın kendisiyle cinsel birliktelik yaşadığını iddia ederek şikâyetçi olması üzerine adli sürecin başladığı,

13.09.2016 tarihinde Şişli Etfal Hastanesince düzenlenen geçici genel adli muayene raporunda mağdurun yapılan iç beden muayenesinde cinsel saldırı bulgusunun tespit edilmediği,

13.09.2016 tarihinde kolluk tarafından düzenlenen olay yeri inceleme raporunda eylemin geçekleştiği konuttaki bir kısım dağınıklıklar, boş bira şişeleri, sigara izmaritlerinin görüldüğü,

19.10.2016 tarihinde Adli Tıp Kurumu Şube Müdürlüğünce mağdur hakkında düzenlenen muayene raporlarının birlikte değerlendirilmesi neticesinde; mağdurda meydana gelen yaralanmaların yaşamını tehlikeye sokmadığı, ancak etkilerinin basit bir tıbbi müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olmadığının bildirildiği,

Anlaşılmaktadır.

Mağdur soruşturma evresinde ve ilk derece mahkemesinde; olay günü, erkek arkadaşı olan sanığın evinde buluşarak birlikte alkol almaya başladıklarını, bir süre sonra içkilerinin bitmesi nedeniyle kendisinden alkol satın almasını isteyen sanığın, sarhoş olması nedeniyle gitmek istememesi sebebiyle kendisine tokat attığını, bunun üzerine tekel bayiine giderek bira satın alıp eve döndüğünü ve birlikte bira içtiklerini, sanığın açtığı filmi izlemek istememesine öfkelenen sanığın, önce sehpaya tekme attığını, ardından kendisini tekme ve tokatlarla darbettiğini, bu sırada dişinin kırıldığını, ağlamaya başladığını, sakinleşen sanığın sigara içtiğini, kendisinden yanına gelmesini istediğini, gitmek istemeyince mağdurun kolundan zorla tutarak odaya götürüp elbiselerini çıkardığını, canı acıdığından o an için birlikte olmak istemediğini söylemesine rağmen sanığın kendisini dinlemeyerek isteği dışında cinsel ilişkiye girdiğini, ardından sanığın sızması üzerine evden ayrıldığını, hastaneye giderek darp raporu aldığını, bu olayın sevgilisi olan sanığın kendisine uyguladığı ilk şiddet olmadığını ancak daha önce şikâyetçi olmadığını, bir daha döverse şikâyetçi olacağını söylediğini, daha önceki dövmelerinde gönlünü aldığını ancak bu sefer almadığını, gönlünü almadan ilişkiye girdiğini, kendisinin de şikâyetçi olduğunu, aslında sanığın ilişkiye girmek istediği anda direndiğini ancak bir yerden sonra direncinin kırıldığını, kendisini dövmeseydi o akşam sanıkla cinsel ilişkiye gireceğini, zaten öncesi akşamlarda da cinsel ilişkiye girdiklerini,

İstinaf mahkemesinde eski beyanlarını tekrar ettiğini ancak vaki şikâyetini geri aldığını; bozma kararının ardından istinaf mahkemesinde ise; şikâyetçi olmadığını, buna göre işlem yapılmasını,

25.02.2025 tarihli dilekçesinde şikâyetten vazgeçtiğine, suçlamaları geri aldığına dair sunduğu dilekçede; canı yandığından sanıkla o an için ilişkiye girmek istemediğini ancak bu cinsel ilişkinin rıza dışı olan bir ilişki olmadığını, sanıkla tartışmalarından ve dişinin kırılmasından çok kırgın ve kızgın olduğunu, yaşadığı kırgınlığı ona da yaşatmak istediğini ve şikâyet ettiğini, şikâyetlerini geri aldığını, gönül kırgınlığı nedeniyle gerçeğe aykırı şekilde şikâyet ettiği bir kişinin ceza almasını istemediğini,

Beyan etmiştir.

Sanık soruşturma aşamasında; akşam saatlerinde gönül ilişkisi yaşadığı mağdurun ikametine geldiğini, saat 00.00'a kadar birlikte alkol alıp televizyon izlediklerini, sohbet ederken mağdura evlenmek istemediğini söyleyince alkolün de etkisiyle tartışmaya başladıklarını, mağdura vurmak maksadı olmaksızın masadaki tepsiye tekme attığını ve yere düşerek belini incittiğini, mağduru zorla evde tutmadığını, mağdurun bir miktar alkol aldıktan sonra eve geri döndüğünü, ardından gönül rızasıyla ilişki yaşadıklarını, mağdurun saat 04.00 sıralarında evden ayrıldığını,

Kovuşturma evresinde öncekinden farklı olarak olay günü bir kavga olayı yaşanmadığını, bazı şahsi meselelere kızıp sehpayı tekmelediğini, mağdurun dişindeki kırığa kendisinin sebep olmadığını, çok fazla alkol aldıklarını, tepsiye vurduğunda mağdurun düşüp başını bir yere vurmuş olabileceğini, kavgadan sonra cinsel birliktelikten önce mağdurun gönlünü alıp almadığımı hatırlamadığını, zira ikisinin de sarhoş olduğunu, hiç bir zaman mağdurla gönül rızası dışında ilişkiye girmediğini, mağdurun olaydan hemen sonra değil iki gün sonra şikâyetçi olduğunu, zira iki gün boyunca, evlenmeyi kabul etmesini beklediğini, suçlamayı kabul etmediğini, şikâyetini geri alan mağdurdan özür dilediğini, mağdurla hâlâ görüştüğünü,

Savunmuştur.

IV. GEREKÇE

Ceza Genel Kurulunun 23.10.2024 tarih ve 273-317 sayı; 17.12.2025 tarih ve 450-591 sayılı içtihatları ile diğer müstakar kararlarında açıklandığı üzere;

TCK'nın 102. maddesinin ilk fıkrasında cinsel saldırı suçunun temel şekli düzenlenmiş, ikinci fıkrasında ise vücuda organ veya sair bir cisim sokulması suretiyle gerçekleştirilmesi, suçun temel şekline nazaran daha ağır cezayı gerektiren nitelikli hâl olarak yaptırıma bağlanmıştır.

Cinsel saldırı suçuyla korunan hukuki değer, kişilerin cinsel özgürlüğü ve dokunulmazlığıdır. Cinsel saldırı suçunda failin kadın ya da erkek, evli veya bekâr olması mümkündür. Fail ile mağdurun farklı ya da aynı cinsiyetten olması da önemli değildir. TCK 102. maddesinde düzenlenen cinsel saldırı suçunun mağdurunun on sekiz yaşını tamamlamış olması gerekir. Cinsel saldırı suçu ancak kasten işlenebilir ve failin kastının suçun kanuni tanımındaki tüm unsurları içermesi, yani mağduru, cinsel davranışı, vücut dokunulmazlığının ihlalini ve mağdurun rıza göstermediğini kapsaması gerekir. Bu suçla korunan hukuki yarar üzerinde tasarrufta bulunulabilen cinsel özgürlük olduğundan hukuki sınırlar içerisinde kalması şartıyla rıza açıklamaya ehil mağdurun cinsel davranışa fiilin gerçekleştirildiği sırada gösterdiği rıza, fiili hukuka uygun hâle getirecek, eylemin suç oluşturmasını engelleyecektir. Maddenin ikinci fıkrasında düzenlenen nitelikli cinsel saldırı suçunun oluşabilmesi için ise suçu oluşturan cinsel davranışın vücuda organ veya sair bir cisim sokulması suretiyle gerçekleştirilmesi gerekir.

Diğer taraftan ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 22.10.2025 tarihli ve 359-420 sayılı içtihadı ile diğer müstakar kararlarında açıklandığı üzere;

Amacı, somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adeleti sağlamak, suçu işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden birisi de doktrin ve uygulamada; suçsuzluk ya da masumiyet karinesi olarak adlandırılan kuralın bir uzantısı olan ve Latincede; in dubio pro reo olarak ifade edilen şüpheden sanık yararlanır ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi bakımından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği veya gerçekleştirilme biçimi konusunda bir şüphe belirmesi hâlinde de geçerlidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılabilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikte ispat edilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olay ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti; herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık ispata dayanmalı, bu ispat hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkân vermemelidir. Toplanan delillerin bir kısmının gözetilip diğer kısmı göz ardı edilerek ulaşılan kanaat üzerinden yüksek de olsa bir ihtimalle sanığın cezalandırılması, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşılmadan hüküm verilmesi anlamına gelecektir (YCGK, 11.06.2013 tarihli ve 36-294 sayılı).

Şu hâlde somut olayda, sanığa isnat edilen fiilin sanık tarafından mağdurun rızası hilafına icra edildiğinin kabulü için, gerekçeli ve muhtemel şüphenin tamamen yenilmesi gerekir. Zira kabili te'lif olmayan şüphe ile gerçeğin yan yana mevcudiyeti ile vicdani kanaate ulaşılmasının, mantık ve hukuk kuralları bakımından mümkün olduğu söylenemez.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanık ile mağdur arasında cinsel ilişki gerçekleştiğinin sabit olduğu olayda uyuşmazlık, söz konusu ilişkinin mağdurun rızasına dayalı olarak gerçekleşip gerçekleşmediğine yöneliktir.

Sanık, aşamalardaki savunmalarında yaklaşık üç yıldır duygusal ilişki yaşadığı mağdurla olay günü de rızaya dayalı olarak cinsel ilişkiye girdiklerini savunmuştur.

Mağdurun olayın hemen ardından başvurduğu hastanede yapılan muayenesi üzerine düzenlenen adli raporun "olayın öyküsü" bölümünde darbedildiğine ilişkin anlatımına yer verildiği hâlde, aynı başvuru sırasında cinsel ilişkinin rızası dışında gerçekleştirildiğine, cinsel saldırıya maruz kaldığına yönelik herhangi bir beyanının rapora yansımadığı görülmüştür. Mağdurun bu başvuru üzerine hakkında darp raporu düzenlenmesine karşın olaydan bir gün sonra sanıktan şikâyetçi olduğu; sanığın, mağdurun kendisini evlenmeye ikna edebileceği düşüncesiyle hemen şikâyetçi olmayıp evlenmeyi kabul etmesini beklediğini savunduğu, mağdurun ise şikâyetteki gecikmenin nedenine ilişkin herhangi bir açıklamada bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Mağdurun şikâyetçi olduğu gün alınan iç beden muayene raporunda cinsel saldırı bulgusuna rastlanmamıştır.

Öte yandan mağdur, istinaf aşamasında şikâyetinden vazgeçmiş, sunduğu dilekçede önceki suçlayıcı beyanından dönerek olay günü sanıkla yaşadığı cinsel ilişkinin zorla gerçekleşmediğini bildirmiş, sanığın olay günü kendisini darp etmesi ve canını yakması nedeniyle ona kızdığını, yaşadığı kırgınlığı sanığa da yaşatmak amacıyla amacıyla onu itham eder şekilde beyanda bulunduğunu ifade etmiştir. Bu suretle mağdur yalnızca şikâyetinden vazgeçmekle yetinmemiş, cinsel ilişkinin rızası dışında gerçekleştiğine ilişkin önceki suçlayıcı anlatımından da dönerek bu anlatımının nedenine ilişkin açıklamalarda bulunmuş, bu hâliyle sanığın eyleminin rızası dışında gerçekleşip gerçekleşmediğine ilişkin mağdurun anlatımında esaslı bir farklılık ortaya çıkmıştır.

Sanığın aşamalardaki istikrarlı savunmaları, mağdurun olayın hemen ardından sağlık kuruluşuna başvurarak aynı olaya ilişkin darp iddiasını bildirmesine rağmen cinsel ilişkinin rızası dışında gerçekleştirildiğine dair bir anlatımının rapora yansımaması, şikâyetin ortaya çıkış biçimi, muayene bulguları ve özellikle mağdurun istinaf aşamasında önceki suçlayıcı beyanından dönerek cinsel ilişkinin zorla gerçekleşmediğini açıkça belirtmesi, hususları bir bütün olarak değerlendirildiğinde; mahallinde ikame olunan ve tartışılan delillerin, gerekçeli/muhtemel şüphenin tamamen ortadan kaldırılması ve cinsel ilişkinin mağdurun rızası hilafına gerçekleştirildiği yönünde vicdani kanaat oluşması için yeterli olmadığı anlaşılmakla in dubio reo/şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince nitelikli cinsel saldırı suçundan beraat kararı verilmesi gerektiği kabul edilmelidir.

Bu itibarla Bölge Adliye Mahkemesinin direnme kararına konu mahkûmiyet hükmünün, sanığa isnat edilen nitelikli cinsel saldırı suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığının gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Ceza Genel Kurulu Üyesi; Sanığa isnat edilen nitelikli cinsel saldırı suçunun, eylemin gerçekleştiği sırada mağdurun rızasının bulunmaması nedeniyle yasal unsurları itibarıyla oluştuğu görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

V. KARAR

Açıklanan nedenlerle,

1- İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 22.09.2025 tarihli ve 1688-1699 sayılı direnme kararına konu hükmünün gerekçesinin İSABETLİ OLMADIĞINA, söz konusu hükmün, sanığa atılı nitelikli cinsel saldırı suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığının gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 16.09.2026 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.

Karar Künyesi

 

Mahkeme

Yargıtay Ceza Genel Kurulu

 

Esas No

2026/224

 

Karar No

2026/487

 

Karar Tarihi

16 Eylül 2026

 

Oy Durumu

Oyçokluğu

 

Resmî Kaynak

Adalet Bakanlığı Mevzuat ve İçtihat Programı

 

Hukuki Destek

Av. Mete ŞAHİN Hukuk Bürosu

 

Bu sayfadaki bilgiler genel niteliktedir; kendi dosyanızın değerlendirilmesi için büroyla iletişime geçebilirsiniz.

Işınlar Mah. İvedik Cad. No: 116/1, Yenimahalle/Ankara

 

0552 725 25 18

WhatsApp ile Yazın

İletişim ve Yol Tarifi

 

İlgili Hukuk Alanları

Ceza Hukuku

Tüm Çalışma Alanları ›

 

Hesaplama Araçları

İnfaz ve Yatar Hesaplama

Tüm Hesaplama Araçları ›

bottom of page