Yargıtay Hukuk Genel Kurulu
Direnmede Temyiz Sınırına Esas Miktar

Kararın Tam Metni

Aşağıdaki metin, kararın resmî kaynaktaki metnidir.

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/269 E., 2024/540 K.

ÖZEL DAİRE KARARI : Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 20.12.2023 tarihli ve

2023/14532 Esas, 2023/20147 Karar sayılı BOZMA kararı

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davalı ... yönünden sulh sözleşmesinin onanmasına, davalı ... yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davalı ... vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılıp düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davalı ... yönünden sulh sözleşmesinin onanmasına, davalı ... yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 9. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

A. Ön Sorun

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında öncelikle direnme kararına yönelik davacı vekilinin temyiz başvurusunun miktardan reddine karar verilmesinin gerekip gerekmediği hususu ön sorun olarak tartışılıp değerlendirilmiştir.

B. Gerekçe

1. Değerlendirme

1. Bir mahkeme kararının temyiz edilip edilemeyeceği belirlenirken temyiz hakkının doğduğu (kararın verildiği) tarihteki hukuksal durum esas alınmalı, karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmü temyiz sınırı yönünden hangi düzenlemeyi içeriyor ise ona bağlı kalınmalıdır. Buradaki “karar” teriminin Özel Daire bozmasına karşı verilen direnme kararını da kapsayacağı açıktır.

2. Bu aşamada Özel Daire ile Bölge Adliye Mahkemesi arasındaki uyuşmazlık konusunun ve miktarının ne olduğunun açıklanmasında yarar vardır.

3. Somut olayda İlk Derece Mahkemesince davalı ... yönünden davanın kabulüne ilişkin karar bu davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılıp düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle bu davalı hakkındaki davanın reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine ise Özel Dairece davalı ...'ın dava konusu zararın 5.332,50 TL'sinden sorumlu olduğuna karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle karar bozulmuştur. Bu durumda Bölge Adliye Mahkemesi ile Özel Daire arasındaki uyuşmazlık, davalı ...'ın sorumluluğunun bulunup bulunmadığı, sorumluluğu bulunmakta ise 5.332,50 TL'den mi sorumlu tutulması gerektiği noktasında toplanmakta olup bu hâli ile uyuşmazlık konusu miktarın 5.332,50 TL olduğu açıktır.

4. Bu itibarla Özel Daire ile Bölge Adliye Mahkemesi arasında uyuşmazlık konusu miktar olan 5.332,50 TL'nin direnme kararının verildiği 07.03.2024 tarihi itibarıyla 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362/1-a maddesinde öngörülen 378.290,00 TL olan kesinlik sınırının altında kaldığı anlaşılmaktadır.

5. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, davacı vekilinin zararın tamamı olan 524.767,08 TL üzerinden kararı temyiz ettiği, buna göre ön sorunun bulunmadığı ve işin esasına girilmesi gerektiği ileri sürülmüş ise de bu görüş, Kurul çoğunluğu tarafından kabul edilmemiştir.

6. Hâl böyle olunca davacı vekilinin temyiz başvurusunun miktardan reddine karar verilmelidir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz başvurusunun miktardan REDDİNE,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin direnme kararını veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.11.2025 tarihinde oy çokluğuyla kesin olarak karar verildi.