top of page

Ana Sayfa › İçtihatlar

 

Bireysel Başvuru Kararları  ·  AİLE HUKUKU  ·  HAK İHLALİ  ·  BİREYSEL BAŞVURUNUN KABUL EDİLEMEZLİĞİ

Anayasa Mahkemesi Birinci Bölüm — Boşanma ve Velayet Kararında Taraflarla Tartışılmayan CD İçeriği

 

B. No: 2012/354 · 31 Aralık 2014

 

İçerik Sorumlusu: Av. Mete ŞAHİN · Son Güncelleme: 20 Kasım 2026

 

Kararın Özeti

 

Boşanma davasında taraflardan biri, karşı taraf hakkında CD kayıtlarını delil olarak sundu. Aile mahkemesi, içeriği özellikle velayet değerlendirmesinde hükme esas aldı. Anayasa Mahkemesi, kayıtların taraflarca incelenip tartışılmasına imkân verilmediğini ve içeriklerini açıklığa kavuşturacak incelemelerin yapılmadığını tespit etti. Delilin bu şekilde kullanılmasının yargılamayı hakkaniyete aykırı kıldığına karar verdi. İhlalin giderilmesi için yeniden yargılama yapılmasını istedi ve başvurucunun tazminat taleplerini reddetti.

 

Hukuki İlke

 

Kararı etkileyen kayıt içeriğinin taraflarca öğrenilip tartışılmasına imkân sağlanması ve gereken incelemelerin yapılması hakkaniyete uygun yargılanma yönünden önem taşır.

 

Sonuç

 

Adil yargılanma hakkı ihlal edildi. Yeniden yargılama için dosyanın ilgili mahkemeye gönderilmesine ve tazminat taleplerinin reddine karar verildi.

 

İlgili Mevzuat

 

  • Türkiye Cumhuriyeti Anayasası — m. 36
    Kararda anılan

  • Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi — m. 6
    Kararda anılan

  • 6216 sayılı Kanun — m. 50
    Kararda anılan

Bu bölümde karar metninde atıf yapılan hükümler gösterilmiştir. Kararda anılan hüküm, bugün yürürlükte olan metinle aynı olmayabilir.

 

Kararın Tam Metni

 

Aşağıdaki metin, kararın resmî kaynaktaki metnidir. Kişileri belirleyebilen bilgiler “...” ile gizlenmiştir.

 

TÜRKİYE CUMHURİYETİ


ANAYASA MAHKEMESİ


 


 


BİRİNCİ BÖLÜM


 


KARAR


 


... BAŞVURUSU


(Başvuru Numarası: 2012/354)


 


Karar Tarihi: 31/12/2014


R.G. Tarih- Sayı: 07/05/2015 -29348


 


BİRİNCİ BÖLÜM


 


KARAR


 


 


Başkan


:


Serruh KALELİ


Üyeler


:


Hicabi DURSUN


 


 


Erdal TERCAN


 


 


Zühtü ARSLAN


 


 


Hasan Tahsin GÖKCAN


Raportör


:


Şebnem NEBİOĞLU ÖNER


Başvurucu


:


...


 


I. BAŞVURUNUN


KONUSU


1. Başvurucu, açmış olduğu


boşanma davasında, birleşen dosya davacısının davasının kabul edildiğini,


yargılama sırasında yapılan uygulamaların eşitlik ilkesine aykırı olduğunu,


verilen karar ile kendisi ve ailesinin haksız isnatlara maruz bırakıldığını,


Yargıtay kararlarının yeterli gerekçe ihtiva etmediğini ve dosyaya karşı


tarafça sunulan CD’lerin delil olma niteliği sorgulanmadan delil olarak


kullanıldığını, bu suretle Anayasa’nın 10., 17., 36.


ve 38. maddelerinde tanımlanan haklarının ihlal edildiğini ileri sürerek,


ihlalin tespitiyle yeniden yargılama yapılmasına ve uğradığı maddi ve manevi


zararın tazminine karar verilmesini talep etmiştir.


II. BAŞVURU


SÜRECİ


2. Başvuru, 23/10/2012


tarihinde Anayasa Mahkemesine doğrudan yapılmıştır. İdari yönden yapılan ön


incelemede başvurunun Komisyona sunulmasına engel bir durumun bulunmadığı


tespit edilmiştir.


3. Birinci Bölümün Üçüncü


Komisyonunca, kabul edilebilirlik incelemesi Bölüm tarafından yapılmak üzere,


dosyanın Bölüme gönderilmesine karar verilmiştir.


4. Bölüm başkanınca 18/7/2014 tarihinde, kabul edilebilirlik ve esas


incelemesinin birlikte yapılmasına karar verilmiştir.


5. Başvuru konusu olay ve


olgular ile başvurunun bir örneği görüş için Adalet Bakanlığına gönderilmiştir.


Adalet Bakanlığının 19/9/2014 tarihli yazısı 29/9/2014


tarihinde başvurucuya tebliğ edilmiş, başvurucu tarafından Adalet Bakanlığı


görüşüne karşı 8/10/2014 tarihli beyan dilekçesi ibraz edilmiştir.


III. OLAY VE


OLGULAR


A. Olaylar


6. Başvuru formu ve ekleri ile


başvuruya konu yargılama dosyası içeriğinden tespit edilen ilgili olaylar


özetle şöyledir:


7. Başvurucu tarafından


2/10/2009 tarihinde Ankara 5. Aile Mahkemesi nezdinde açılan boşanma ve ortak


çocuğun velayetinin kendisine verilmesi taleplerini içeren dava ile, davalının Ankara 9. Aile Mahkemesi nezdinde açtığı ve


boşanma, velayet, nafaka ve tazminat taleplerini içeren dava, Ankara 5. Aile


Mahkemesinin 2009/1304 sayılı dosyası üzerinde birleştirilmiştir.


8. Mahkemenin 15/2/2011 tarih


ve E.2009/1304, K.2011/167 sayılı kararı ile,


başvurucu tarafından açılan davanın reddine, birleşen dosya davacısı tarafından


açılan davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, müşterek çocuğun velayet


hakkının anneye verilmesine ve birleşen dosya davacısı lehine maddi ve manevi


tazminata hükmedilmiştir. Karar gerekçesinde, dosya


içerisinde mevcut bir takım fotoğrafların incelenmesinde internetten bazı kadın


resimleri indirilerek müşterek çocuğun kadını tuttuğu şekilde fotoğraflar


haline getirildiği, çocuğa bir sosyal paylaşım sitesinde hesap açılarak cinsel


içerikli fotoğraflar oluşturup arkadaşlarına göndermesine izin verildiği ve


dosyaya sunulan bir takım CD’lerde porno içerikli görüntülerin yer aldığı, bu


kapsamda çocuğun sağlıklı yetişmesi için gerekli özeni göstermeyen başvurucunun


evlilik birliğinin sarsılmasında tam kusurlu olduğu ve velayetin anneye


verilmesinin çocuk yararına olduğu tespitlerine yer verildiği görülmektedir.


9. Başvuruya konu yargılama


dosyası içeriğinde, başvurucunun iddiasına konu CD’lerin delil listesi


kapsamında başvurucuya tebliğ edildiğine dair bir bilgi yer almamakta olup, gerekçeli


kararın tebliği sonrasında başvurucu vekili tarafından CD örneklerinin talep


edildiği fakat, söz konusu talebin 27/2/2011 tarihli


hâkim havalesi ile, kararın kesinleşmesi halinde örnek verilmesi şerh düşülerek


reddedildiği, bunun üzerine 2/3/2011 tarihinde başvurucu vekili tarafından


yapılan ikinci talep üzerine Mahkemece CD örneklerinin çıkarılarak başvurucu


vekiline verilmesi yönünde evraka şerh düşüldüğü anlaşılmaktadır.


10. Karar temyiz edilmekle,


Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 15/5/2012 tarih ve


E.2011/6151, K.2012/13095 sayılı kararı ile onanmıştır.


11. Karar düzeltme talebi aynı


Dairenin 24/9/2012 tarih ve E.2012/14402, K.2012/22262


sayılı kararı ile reddedilmiş, ret kararı başvurucu vekiline 5/10/2012


tarihinde tebliğ edilmiştir.


12. Başvurucu tarafından 23/10/2012 tarihinde bireysel başvuruda bulunulmuştur.


B. İlgili


Hukuk


13. 22/11/2001 tarihli ve 4721


sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 166., 174., 175. ve 182.


maddeleri.


IV. İNCELEME VE


GEREKÇE


14. Mahkemenin 31/12/2014 tarihinde yapmış olduğu toplantıda, başvurucunun


23/10/2012 tarih ve 2012/354 numaralı bireysel başvurusu incelenip gereği


düşünüldü:


A. Başvurucunun


İddiaları


15. Başvurucu, açmış olduğu boşanma


davasında, birleşen dosya davacısının davasının kabul edildiğini, yargılama


sırasında karşı tarafın beyanlarının dikkate alınarak bu beyanlara üstünlük


tanınması ve kendi beyanlarına itibar edilmemesi suretiyle yapılan


uygulamaların eşitlik ilkesine aykırı olduğunu, verilen karar ile kendisi ve


ailesinin haksız isnatlara maruz bırakıldığını, Yargıtay kararlarının yeterli


gerekçe ihtiva etmediğini ve dosyaya karşı tarafça sunulan ve bu tarafça oluşturulan


CD’lerin delil olma niteliği sorgulanmadan, bu CD’lere dayanılarak hüküm


kurulduğunu beyan ederek, Anayasa’nın 10., 17., 36. ve


38. maddelerinde tanımlanan haklarının ihlal edildiğini iddia etmiştir.


B. Değerlendirme


1. Kabul


Edilebilirlik Yönünden


a. Adil Yargılanma Hakkının İhlali İddiası


i. Gerekçeli Karar Hakkının İhlali İddiası


16. Başvurucu tarafı olduğu


hukuk davasında Yargıtay kararlarının yeterli gerekçe ihtiva etmediğini


belirterek, gerekçeli karar hakkının ihlal edildiğini iddia etmiştir.


17. 30/3/2011 tarihli ve 6216 sayılı


Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanun’un “Bireysel başvuruların kabul edilebilirlik şartları ve


incelenmesi” kenar başlıklı 48. maddesinin (2) numaralı fıkrası


şöyledir:


 “Mahkeme, … açıkça


dayanaktan yoksun başvuruların kabul edilemezliğine karar verebilir.”


18. Anayasa’nın 148. maddesinin


üçüncü fıkrası ile 6216 sayılı Kanun’un 45. maddesinin (1) numaralı fıkrası


hükümlerine göre, Anayasa Mahkemesine yapılan bir bireysel başvurunun esasının


incelenebilmesi için, kamu gücü tarafından müdahale edildiği iddia edilen


hakkın Anayasa’da güvence altına alınmış olmasının yanı sıra Avrupa İnsan


Hakları Sözleşmesi (Sözleşme) ve Türkiye’nin taraf olduğu ek protokollerinin


kapsamına da girmesi gerekir. Bir başka ifadeyle, Anayasa ve Sözleşme’nin ortak koruma alanı


dışında kalan bir hak ihlali iddiasını içeren başvurunun kabul edilebilir


olduğuna karar verilmesi mümkün değildir (B. No: 2012/1049, 26/3/2013,


§ 18)


19. Anayasa’nın “Hak arama hürriyeti” kenar başlıklı 36. maddesinin


birinci fıkrası şöyledir:


 “Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak


suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile


adil yargılanma hakkına sahiptir.”


20. Anayasa’nın “Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması”


kenar başlıklı 141. maddesinin birinci fıkrası şöyledir:


 “Bütün mahkemelerin her türlü kararları


gerekçeli olarak yazılır.”


21. Sözleşme’nin “Adil yargılanma hakkı” kenar başlıklı 6.


maddesinin ilgili kısmı şöyledir:


 “Herkes medeni hak ve yükümlülükleri ile


ilgili uyuşmazlıklar ya da cezai alanda kendisine yöneltilen suçlamalar


konusunda karar verecek olan, kanunla kurulmuş bağımsız ve tarafsız bir mahkeme


tarafından davasının makul bir süre içinde, hakkaniyete uygun ve açık olarak


görülmesini isteme hakkına sahiptir.”


22. Sözleşme metni ile Avrupa


İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) kararlarından ortaya çıkan ve adil yargılanma


hakkının somut görünümleri olan alt ilke ve haklar, esasen Anayasa’nın 36.


maddesinde yer verilen adil yargılanma hakkının da unsurlarıdır. Gerekçeli


karar hakkı da adil yargılanma hakkının somut görünümlerinden biri olup,


Anayasa Mahkemesi de Anayasa’nın 36. maddesi uyarınca inceleme yaptığı bir çok


kararında, ilgili hükmü Sözleşmenin 6. maddesi ve AİHM içtihadı ışığında


yorumlamak suretiyle, gerek Sözleşmenin lafzi içeriğinde yer alan gerek AİHM


içtihadıyla adil yargılanma hakkının kapsamına dâhil edilen gerekçeli karar


hakkı gibi ilke ve haklara, Anayasanın 36. maddesi kapsamında yer vermektedir


(B. No: 2012/13, 2/7/2013,§ 38). Ayrıca, hakkaniyete


uygun yargılamanın bir unsuru olan gerekçeli karar hakkı Anayasa’nın 141.


maddesinin birinci fıkrası uyarınca, mahkemelerin uyması gereken bir yükümlülük


olarak düzenlenmiştir.


23. Mahkeme kararlarının


gerekçeli olması, kanun yoluna başvurma olanağını etkili kullanabilmek ve


mahkemelere güveni sağlamak açısından, hem tarafların hem kamunun menfaatini


ilgilendirmekte olup, kararın gerekçesi hakkında bilgi sahibi olunmaması, kanun


yoluna müracaat imkânını da işlevsiz hale getirecektir. Bu nedenle mahkeme


kararlarının dayanaklarının yeteri kadar açık bir biçimde gösterilmesi


zorunludur (B. No: 2013/1780, 20/3/2013, § 67).


24. Mahkeme kararlarının


gerekçeli olması adil yargılanma hakkının unsurlarından biri olmakla beraber,


bu hak yargılamada ileri sürülen her türlü iddia ve savunmaya ayrıntılı şekilde


yanıt verilmesi şeklinde anlaşılamaz. Bu nedenle, gerekçe gösterme


zorunluluğunun kapsamı kararın niteliğine göre değişebilir. Bununla birlikte


başvurucunun ayrı ve açık bir yanıt verilmesini gerektiren usul veya esasa dair


iddialarının cevapsız bırakılmış olması bir hak ihlaline neden olacaktır. Bunun


yanı sıra, kanun yolu mahkemelerince verilen karar gerekçelerinin ayrıntılı


olmaması da bu hakkın ihlal edildiği şeklinde yorumlanmamalıdır. Kanun yolu


mahkemelerince verilen bu tür kararların, ilk derece mahkemesi kararlarında yer


verilen gerekçelerin kabul edilmiş olduğu şeklinde yorumlanması uygun olup, bu


durumda, üst dereceli mahkeme tarafından önceki mahkeme kararının gerekçesinin


benimsendiği kabul edilmelidir (B. No: 2013/1213, 4/12/2013,


§ 26)


25. Başvuru konusu olayda,


başvurucu tarafından boşanma ve velayet talepleriyle dava açıldığı, söz konusu


davanın davalısı tarafından farklı bir Mahkeme nezdinde açılan ve boşanma,


velayet, nafaka ve tazminat taleplerini içeren davanın da belirtilen ilk dava


ile birleştirildiği, Mahkemece yapılan yargılama sonucunda başvurucu tarafından


açılan davanın reddine, birleşen dosya davacısı tarafından açılan davanın


kabulü ile tarafların boşanmalarına, müşterek çocuğun velayet hakkının anneye


verilmesine ve birleşen dosya davacısı lehine maddi ve manevi tazminata


hükmedildiği ve bu takdirin gerekçesi olarak boşanmaya neden olan olaylarda


başvurucunun tam kusurlu olduğunun tespit edilmesinin, boşanma ile birleşen


dosya davacısının mevcut ve beklenilen menfaatlerinin zarar görmesinin ve


başvurucunun boşanmaya neden olan hareketlerinin birleşen dosya davacısının


kişilik haklarına saldırı niteliği taşımasının gösterildiği, ilk derece


mahkemesince oluşturulan karar ve gerekçesi hukuka uygun bulunmak suretiyle


kanun yolu mahkemelerinin denetiminden geçerek kesinleştiği, bu kapsamda yerel


mahkeme gerekçesini benimsediği anlaşılan kanun yolu merciince kararlarda ayrıntılı


gerekçeye yer verilmediği anlaşılmakla, başvurucunun Anayasa’nın 36. maddesinde


güvence altına alınan gerekçeli karar hakkının ihlal edildiğine yönelik


iddiasının “açıkça dayanaktan yoksun olması”


nedeniyle kabul edilemez olduğuna karar verilmesi gerekir.


ii. Delillerin Değerlendirilmesinin Adil Olmadığı İddiası


26. Başvurucu tarafından,


mahkemece delillerinin değerlendirilmesinin adil yargılanma hakkını ihlal


ettiği iddia edilmiş olup, başvuru formu ile eklerinin incelenmesi sonucunda,


açıkça dayanaktan yoksun olmadığı ve kabul edilemezliğine karar verilmesini


gerektirecek başka bir neden de bulunmadığı anlaşılan başvurunun bu kısmının


kabul edilebilir olduğuna karar verilmesi gerekir.


 b.


Diğer İhlal İddiaları


27. Başvurucu ayrıca, açmış


olduğu boşanma davasında, birleşen dosya davacısının davasının kabul


edildiğini, yargılama sırasında karşı tarafın beyanlarının dikkate alınarak bu


beyanlara üstünlük tanınması ve kendi beyanlarına itibar edilmemesi suretiyle


yapılan uygulamaların eşitlik ilkesine aykırı olduğunu, verilen karar ile


kendisi ve ailesinin haksız isnatlara maruz bırakıldığını belirterek


Anayasa’nın 10., 17. ve 38. maddelerinde tanımlanan


haklarının ihlal edildiğini ileri sürmüştür.


28. 6216 sayılı Kanun’un, “Bireysel başvuruların kabul edilebilirlik şartları ve


incelenmesi” kenar başlıklı 48. maddesinin (2) numaralı fıkrası


şöyledir:


“Mahkeme, Anayasanın uygulanması ve yorumlanması veya temel


hakların kapsamının ve sınırlarının belirlenmesi açısından önem taşımayan ve


başvurucunun önemli bir zarara uğramadığı başvurular ile açıkça dayanaktan


yoksun başvuruların kabul edilemezliğine karar verebilir.”


29. Başvuruya konu ihlal


iddiasıyla ilgili deliller sunarak olaya ilişkin iddialarını ve hangi Anayasa


hükmünün ihlal edildiğine ilişkin açıklamalarda bulunmak suretiyle hukuki


iddialarını kanıtlama yükümlülüğü başvurucuya ait olmasına rağmen, başvurucu


tarafından soyut şekilde birtakım Anayasa hükümlerine atıfta bulunulmakla


birlikte, belirtilen hükümlerin nasıl ihlal edildiğine ilişkin bir açıklama ve


kanıtlamada bulunulmadığı anlaşıldığından, başvurunun bu kısmının diğer kabul


edilebilirlik şartları yönünden incelenmeksizin “açıkça dayanaktan yoksun olması” nedeniyle kabul edilemez


olduğuna karar verilmesi gerekir.


2. Esas


Yönünden


30. Başvurucu, tarafı olduğu


hukuk davasında dosyaya karşı tarafça sunulan ve bu tarafça oluşturulan


CD’lerin delil olma niteliği sorgulanmadan, belirtilen CD’lere dayanılarak


hüküm kurulduğunu iddia etmiş olup, söz konusu iddianın özünün, delillerin


değerlendirilmesinin hakkaniyete uygun olmadığı noktasında toplandığı


anlaşılmaktadır.


31. Adalet Bakanlığı görüşünde,


delillerin değerlendirilmesi ve kabul edilebilirliği hususunun esasen derece


mahkemelerinin takdirinde olduğu ve bu kapsamda yerel mahkemelerce olguların ve


hukukun değerlendirilmesindeki farklılıkların temel hak ve özgürlükler ihlal


edilmediği sürece bireysel başvuru konusu yapılamayacağı belirtilmiştir.


32. Anayasa’nın


36. maddesinin birinci fıkrası şöyledir:


 “Herkes, meşru vasıta


ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı


olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir.”


33. Yapılan yargılama sırasında


tanık dinletme hakkı da dâhil olmak üzere delillerin ibrazı ve


değerlendirilmesi ile delillere ilişkin temel usuli


güvencelere riayet edilmesi, adil yargılanma hakkının somut görünümleri


arasında yer almaktadır. Yargılama makamları yargılamanın taraflarınca ileri


sürülen iddiaları ve gösterdikleri delilleri gereği gibi incelemek zorundadır.


Bununla birlikte, belirli bir davaya ilişkin olarak delilleri değerlendirme ve


gösterilmek istenen delilin davayla ilgili olup olmadığına karar verme yetkisi


esasen derece mahkemelerine aittir. Mevcut yargılamada geçerli olan delil sunma


ve inceleme yöntemlerini denetlemek Anayasa Mahkemesi’nin görevi kapsamında


olmayıp, Mahkemenin görevi delillere ilişkin bazı temel kuralların gözetilmesi


suretiyle başvuru konusu yargılamanın bütünlüğü içinde adil olup olmadığının


değerlendirilmesidir. Genel anlamda hakkaniyete uygun bir yargılamanın


yürütülebilmesi için silahların eşitliği ve çelişmeli yargılama ilkeleri


ışığında, taraflara tanık delili de dâhil olmak üzere delillerini sunma ve


inceletme noktasında da uygun imkanların tanınması ve delillere ilişkin


hakkaniyetsizlik iddialarının da yargılamanın bütünü ışığında değerlendirilmesi


gerekir (B. No. 2013/1213, 4/12/2013, § 27).


34. Derece mahkemeleri


nezdindeki yargılamalarda izlenilen delil kuralları ve bunların yorumlanması


kural olarak belirtilen hususların değerlendirilmesi açısından daha elverişli


konumda olan söz konusu mahkemelere aittir. Bununla birlikte, delillerin


incelenme ve değerlendirilme yönteminin açık bir hakkaniyetsizlik veya keyfilik


ihtiva etmesi veya bu değerlendirmelerin “silahların eşitliği” ve “çelişmeli yargılama” ilkeleri gözetilerek


yapılmaması durumunda, adil yargılanma hakkının gereklerine uygun bir


delil değerlendirilmesinden söz edilemez.


35. Sözleşme’nin


6. maddesinde, davada kullanılan delillerin ispat güçleri ile ilgili bir


düzenleme bulunmamakla birlikte, AİHM de, delilerin kabul edilebilirliği ile


ilgili olarak, somut davada kullanılan delillerin “silahların eşitliği” ve “çelişmeli


yargılama” ilkeleri gözetilerek tartışılıp tartışılmadığını ya da


söz konusu delillerin yargılamanın bir bütün olarak adil olup olmamasına


etkisini değerlendirmekte (bkz. Tamminen/Finlandiya,


B. No: 40847/98, 15/6/2004, §§ 40-41; Barberà, Messegué ve Jabardo/İspanya,


B. No: 10590/83, 6/12/1988, §§ 68, 81-89) ve birçok kararında, Sözleşme’nin 6.


maddesinin adil yargılanma hakkını güvence altına almakla beraber, öncelikli


olarak ulusal hukuk bağlamında düzenlenmesi gereken bir konu olan delillerin


kabul edilebilirliğine ilişkin bir kural ortaya koymadığını belirtmektedir


(bkz. Schenk/İsviçre, B. No: 10862/84, 12/7/1988, §§


45-46; Desde/Türkiye, B. No: 23909/03, 1/2/2011, §


124).


36. Başvuruya konu yargılama


evrakının incelenmesinden, bahse konu davanın şiddetli geçimsizlik olgusuna


dayalı boşanma ve beraberinde velayet, nafaka ve tazminat taleplerini içeren


bir dava olduğu, iddiaya konu CD’lerin davalı tarafça delil olarak Mahkemeye


sunulduğu, ilk derece mahkemesi kararının gerekçesinde, sanal ortamda başvurucu


tarafından oluşturulduğu, içeriğinde porno içerikli görüntüler bulunduğu


belirtilen ve başvurucu tarafından internetten indirildiğinin anlaşıldığı


tespitine yer verilen CD içeriklerine dayanıldığı ve söz konusu delilin


özellikle velayet hakkının tayininde delil olarak kullanıldığı anlaşılmaktadır.


Gerekçeli


kararın tebliği sonrasında başvurucu vekili tarafından, söz konusu CD’lerin


gerekçeli kararın dayanağını oluşturduğu belirtilerek örneğinin talep edildiği fakat, söz konusu talebin 27/2/2011 tarihli hâkim havalesi


ile, kararın kesinleşmesi halinde örnek verilmesi şerh düşülerek reddedildiği,


bunun üzerine 2/3/2011 tarihinde başvurucu vekili tarafından, gerekçeli kararda


CD’lerin başvurucu tarafından internetten indirildiği kabulüne yer verilmesine


rağmen söz konusu delilin yargılama sürecinde kendilerine tebliğ edilmediği ve


kararı temyiz etme hususunda CD içeriklerine vakıf olmalarının gerektiği


belirtilerek tekrar talepte bulunulması üzerine, Mahkemece CD örneklerinin


çıkarılarak başvurucu vekiline verilmesi yönünde evraka şerh düşüldüğü


görülmektedir. Başvurucu tarafından verilen temyiz dilekçesi içeriğinde, hükme


dayanak yapılan CD’lerin kendisi tarafından internetten indirildiği kanaatine


nasıl ulaşıldığı, söz konusu CD içeriklerinin kim tarafından, ne zaman ve nasıl


oluşturulduğunun tespit edilmediği ve içeriklerinde ne olduğunun tartışılmadığı


belirtilerek ilgili delile itiraz edildiği anlaşılmaktadır. Gerekçeli


karar evrakında hükme esas alınan bir delil olarak yer almasına ve içeriğindeki


görüntülerin başvurucu tarafından internetten indirildiğinin tespit edildiği


bilgisine yer verilmesine rağmen, yargılama sürecinde söz konusu delil


içeriğinin başvurucu tarafından ulaşılabilir kılınmadığı ve bu suretle söz


konusu delilin çelişmeli bir usulde tartışılarak savunmada bulunma imkânının


sağlanmadığı, ayrıca ilgili delilin ne şekilde, kim tarafından, nasıl


hazırlandığını tespite imkân verecek surette bilirkişi incelemesi yaptırılması


yoluna gidilmediği gibi, delil içeriğinin dahi gerekçeli kararda ayrıntılı olarak


açıklanmadığı ve kanun yolu merciince de ilgili eksikliklerin ikmali cihetine


gidilmediği anlaşılmaktadır.


37. Belirli bir davaya ilişkin


olarak delilleri değerlendirme yetkisi kural olarak derece mahkemelerine ait


olmakla birlikte, somut olayda dosyaya ibraz edilen ancak, taraflarca içeriğine


vakıf olunması ve tartışılması imkânı verilmediği gibi, delil içeriğinin


açıklığa kavuşturulması amacıyla gerekli incelemelere tabi tutulmadığı


anlaşılan CD’lerin hükme esas alınmasının, adil yargılanma hakkını ihlal eder


nitelikte olduğu anlaşılmaktadır.


38. Yukarıda açıklanan


sebeplerle, başvurucunun Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına alınan adil


yargılanma hakkının ihlal edildiğine karar verilmesi gerekir.


3. 6216 Sayılı Kanunun 50. Maddesi Yönünden


39. Başvurucu, uyuşmazlık


hakkında yeniden yargılama yapılmasına ve 10.000,00 TL maddi, 50.000,00 TL


manevi tazminata hükmedilmesini talep etmiştir.


40. 6216 sayılı Kanun’un “Kararlar” kenar başlıklı 50. maddesinin


(2) numaralı fıkrası şöyledir:


 “Tespit edilen ihlal


bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak


için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderilir. Yeniden


yargılama yapılmasında hukuki yarar bulunmayan hâllerde başvurucu lehine


tazminata hükmedilebilir veya genel mahkemelerde dava açılması yolu


gösterilebilir. Yeniden yargılama yapmakla yükümlü mahkeme, Anayasa


Mahkemesinin ihlal kararında açıkladığı ihlali ve sonuçlarını ortadan


kaldıracak şekilde mümkünse dosya üzerinden karar verir.”


41. Mevcut başvuruda Anayasa’nın


36. maddesinde tanımlanan adil yargılanma hakkının ihlal edildiği tespit


edilmiş olmakla, ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yeniden


yargılama yapılmak üzere dosyanın ilgili Mahkemesine gönderilmesine karar


verilmesi gerekir.


42. Başvurucu tarafından maddi


ve manevi tazminat talebinde bulunulmuş olmakla beraber, yeniden yargılama


yapılmak üzere dosyanın ilgili Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesinin


başvurucunun ihlal iddiası açısından yeterli bir tazmin oluşturduğu


anlaşıldığından, başvurucunun maddi ve manevi tazminat talebinin reddine karar


verilmesi gerekir.


43. Başvurucu tarafından yapılan


ve dosyadaki belgeler uyarınca tespit edilen 172,50 TL harçtan oluşan yargılama


giderinin başvurucuya ödenmesine karar verilmesi gerekir.


V. HÜKÜM


Açıklanan


gerekçelerle;


A. Başvurucunun,


1. Gerekçeli


karar hakkının ihlal edildiği yönündeki iddiasının “açıkça dayanaktan yoksun olması” nedeniyle KABUL EDİLEMEZ


OLDUĞUNA,


2.


Anayasa’nın 10., 17. ve 38. maddelerinde tanımlanan


haklarının ihlal edildiği yönündeki iddialarının “açıkça dayanaktan yoksun olması” nedeniyle KABUL EDİLEMEZ


OLDUĞUNA,


3.


Delillerin değerlendirilmesinin adil olmadığı yönündeki iddiasının KABUL


EDİLEBİLİR OLDUĞUNA,


B. Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına alınan adil yargılanma


hakkının İHLAL EDİLDİĞİNE,


C. İhlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yeniden


yargılama yapılmak üzere dosyanın ilgili Mahkemesine gönderilmesine,


D. Başvurucunun tazminata ilişkin taleplerinin REDDİNE,


E. Başvurucu tarafından yapılan 172,50 TL harçtan oluşan yargılama


giderinin BAŞVURUCUYA ÖDENMESİNE,


F. Ödemenin, kararın tebliğini takiben başvurucunun Maliye


Bakanlığına başvuru tarihinden itibaren dört ay içinde yapılmasına; ödemede


gecikme olması halinde, bu sürenin sona erdiği tarihten ödeme tarihine kadar


geçen süre için yasal faiz uygulanmasına,


31/12/2014 tarihinde OY BİRLİĞİYLE karar verildi.

 

Benzer Kararlar

 

Yargıtay 2. Hukuk Dairesi — Boşanmada Özel Hayatı İhlal Eden Kayıt ve Yeniden Evlenen Eşin Yoksulluk Nafakası

Yargıtay 2. Hukuk Dairesi — Rızayla Verilen Sosyal Medya Şifresiyle Elde Edilen Mesajlar

Yargıtay 2. Hukuk Dairesi — İstinafın Kusur Gerekçesi ile Eşit Kusur Hükmünü Koruması Arasındaki Çelişki

Tüm Aile Hukuku Kararları ›

 

İlgili Sayfalar

 

Boşanma ve Aile Hukuku

 

Benzer bir uyuşmazlıkla ilgili görüşmek isterseniz iletişim bilgilerine ulaşabilirsiniz.

 

Bu sayfa genel bilgilendirme amacı taşır ve hukuki danışmanlık yerine geçmez. Özet ve açıklamalar site tarafından hazırlanmıştır; karar metni resmî kaynaktan alınmıştır.

 

Karar Künyesi

 

Mahkeme

Anayasa Mahkemesi Birinci Bölüm

 

Karar Türü

Bireysel Başvuru

 

Başvuru No

2012/354

 

Karar Tarihi

31 Aralık 2014

 

Oy Durumu

Oy birliği

 

Resmî Kaynak

Anayasa Mahkemesi Kararlar Bilgi Bankası

 

Hukuki Destek

Av. Mete ŞAHİN Hukuk Bürosu

 

Bu sayfadaki bilgiler genel niteliktedir; kendi dosyanızın değerlendirilmesi için büroyla iletişime geçebilirsiniz.

Işınlar Mah. İvedik Cad. No: 116/1, Yenimahalle/Ankara

 

0552 725 25 18

WhatsApp ile Yazın

İletişim ve Yol Tarifi

 

İlgili Hukuk Alanları

Boşanma ve Aile Hukuku

Tüm Çalışma Alanları ›

bottom of page