top of page

Ana Sayfa › İçtihatlar

 

Bireysel Başvuru Kararları  ·  AİLE HUKUKU  ·  HAK İHLALİ OLMADIĞI  ·  BİREYSEL BAŞVURUNUN KABUL EDİLEMEZLİĞİ

Anayasa Mahkemesi Birinci Bölüm — Boşanmada Bilirkişi Tarafından Çözülen Ses Kaydına Erişim

 

B. No: 2012/1146 · 31 Aralık 2014

 

İçerik Sorumlusu: Av. Mete ŞAHİN · Son Güncelleme: 20 Kasım 2026

 

Kararın Özeti

 

Başvurucu, kendisine ait ses kaydının boşanma davasında delil olarak kullanılmasını ve çocuğunun tanık olarak dinlenmemesini şikâyet etti. Anayasa Mahkemesi, kaydın bilirkişi tarafından çözüldüğünü, başvurucunun içeriğe erişebildiğini ve delil niteliği hakkında görüş bildirebildiğini belirledi. Derece mahkemesi kaydın neden dikkate alındığını açıklamış, ek tanık talebini süresinden sonra yapıldığı için reddetmişti. Anayasa Mahkemesi, bu koşullarda delillerin değerlendirilmesi yönünden adil yargılanma hakkının ihlal edilmediğine karar verdi.

 

Hukuki İlke

 

Somut dosyada kaydın içeriğine erişilmesi, kaydın niteliğinin tartışılabilmesi ve mahkemenin buna dair gerekçesi yargılamanın hakkaniyetini değerlendirmede belirleyici oldu.

 

Sonuç

 

Adil yargılanma hakkının delillerin değerlendirilmesi yönünden ihlal edilmediğine oy birliğiyle karar verildi. Öteki iki iddia açıkça dayanaktan yoksun bulundu.

 

İlgili Mevzuat

 

  • Türkiye Cumhuriyeti Anayasası — m. 36
    Kararda anılan

  • Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi — m. 6
    Kararda anılan

Bu bölümde karar metninde atıf yapılan hükümler gösterilmiştir. Kararda anılan hüküm, bugün yürürlükte olan metinle aynı olmayabilir.

 

Kararın Tam Metni

 

Aşağıdaki metin, kararın resmî kaynaktaki metnidir. Kişileri belirleyebilen bilgiler “...” ile gizlenmiştir.

 

TÜRKİYE CUMHURİYETİ


ANAYASA MAHKEMESİ


 


 


BİRİNCİ BÖLÜM


 


KARAR


 


... BAŞVURUSU


(Başvuru Numarası: 2012/1146)


 


Karar Tarihi: 31/12/2014


R.G. Tarih- Sayı: 07/05/2015-29348


 


BİRİNCİ BÖLÜM


 


KARAR


 


 


Başkan


:


Serruh KALELİ


Üyeler


:


Hicabi DURSUN


 


 


Erdal TERCAN


 


 


Zühtü ARSLAN


 


 


Hasan Tahsin GÖKCAN


Raportör


:


Şebnem NEBİOĞLU ÖNER


Başvurucu


:


...


Vekili


:


Av. ...


 


I. BAŞVURUNUN


KONUSU


1. Başvurucu özel hayatına


ilişkin unsurlar içeren CD kaydının aleyhine açılan boşanma davasında hükme


dayanak olarak kullanıldığını, ayrıca nafaka talebinin reddedilmesinin, kararın


gerekçesiz olmasının ve müşterek çocuğun tanık olarak dinletilmesi taleplerinin


reddinin adil yargılanma hakkına aykırılık oluşturduğunu, bu nedenle Anayasa’nın


5., 10., 20., 24., 36., 41. ve 141. maddelerinde


tanımlanan haklarının ihlal edildiğini ileri sürerek, yeniden yargılama


yapılması ile uğradığı maddi ve manevi zararın tazminine karar verilmesini


talep etmiştir.


II. BAŞVURU


SÜRECİ


2. Başvuru, 7/12/2012


tarihinde Kocaeli 1. Aile Hukuk Mahkemesi vasıtasıyla yapılmıştır. İdari yönden


yapılan ön incelemede başvurunun Komisyona sunulmasına engel bir durumun


bulunmadığı tespit edilmiştir.


3. Birinci Bölümün Birinci


Komisyonunca, kabul edilebilirlik incelemesi Bölüm tarafından yapılmak üzere,


dosyanın Bölüme gönderilmesine karar verilmiştir.


4. Bölüm tarafından 7/11/2013 tarihinde, kabul edilebilirlik ve esas


incelemesinin birlikte yapılmasına karar verilmiştir.


5. Başvuru konusu olay ve


olgular ile başvurunun bir örneği görüş için Adalet Bakanlığına gönderilmiştir.


Adalet Bakanlığının 6/1/2014 tarihli yazısı 13/1/2014


tarihinde başvurucu vekiline tebliğ edilmiş, başvurucu vekilince Adalet


Bakanlığı görüşüne karşı 27/1/2014 tarihli beyan dilekçesi ibraz edilmiştir.


III. OLAY VE


OLGULAR


A. Olaylar


6. Başvuru formu ve ekleri ile


başvuruya konu yargılama dosyası içeriğinden tespit edilen ilgili olaylar


özetle şöyledir:


7. Başvurucu aleyhine 8/10/2010 tarihinde Kocaeli 1. Aile Mahkemesinin E.2010/1187


sayılı dosyası üzerinde boşanma ve maddi ve manevi tazminat talepleriyle dava


açılmıştır.


8. Başvurucu tarafından,


davanın reddi, boşanmaya karar verilmesi halinde ise lehine 100.000,00 TL


maddi, 100.000,00 TL manevi tazminata ve 750,00 TL tedbir-yoksulluk nafakasına


hükmedilmesi talep edilmiştir.


9. Davacı tarafından delil


listesi kapsamında dosyaya ibraz edilen CD üzerinde bilirkişi incelemesi


yaptırılmış, başvurucu tarafından, Mahkemece davacının kişilik haklarına


saldırı niteliğinde beyanlar içerdiği tespit edilen CD içeriğindeki


konuşmaların, kendisine ait olduğu ve davacı ile yaşanan bir tartışma sırasında


kayda alınmış olduğu belirtilmiştir.


10. Kocaeli 1. Aile Mahkemesinin


27/9/2011 tarih ve E.2010/1187, K.2011/913 sayılı


kararı ile tarafların boşanmalarına, başvurucunun yoksulluk nafakası ve


tazminata ilişkin taleplerinin reddine ve başvurucu aleyhine 3.000,00 TL maddi,


4.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmiştir.


11. İlk Derece Mahkemesi kararı


temyiz edilmekle, Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 27/6/2012


tarih ve E.2011/22972, K.2012/17718 sayılı kararı ile onanmıştır.


12. Karar düzeltme talebi


Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 19/10/2012 tarih ve


E.2012/20136, K.2012/25229 sayılı kararı ile reddedilmiş olup, Yargıtay ilamı


20/11/2012 tarihinde başvurucu vekiline tebliğ edilmiştir.


13. Başvurucu tarafından 7/12/2012 tarihinde bireysel başvuruda bulunulmuştur.


B. İlgili


Hukuk


14. 22/11/2001 tarihli ve 4721


sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 166., 174., 175. ve 182.


maddeleri.


IV. İNCELEME VE


GEREKÇE


15. Mahkemenin 31/12/2014 tarihinde yapmış olduğu toplantıda, başvurucunun


7/12/2012 tarih ve 2012/1146 numaralı bireysel başvurusu incelenip gereği


düşünüldü:


A. Başvurucunun


İddiaları


16. Başvurucu, özel hayatına


ilişkin unsurlar içeren CD kaydı oluşturulduğunu ve bu CD’nin aleyhine açılan


boşanma davasında hükme dayanak olarak kullanıldığını, yapılan yargılama


sırasında müşterek çocuğun tanık olarak dinletilmesi taleplerinin


reddedildiğini, gerekçesi belirtilmeden aleyhinde maddi ve manevi tazminata


hükmedildiğini, geliri bulunmamasına rağmen nafaka talebinin reddedilmesiyle


eşler arasındaki eşitliğin bozulduğunu beyan ederek, Anayasa’nın 5., 10., 20., 24., 36., 41. ve 141. maddelerinde tanımlanan


haklarının ihlal edildiğini iddia etmiştir.


B. Değerlendirme


17. Başvurucu tarafından


Anayasa’nın 5., 10., 20., 24., 36., 41. ve 141.


maddelerinde tanımlanan haklarının ihlal edildiği iddia edilmiş olmakla


birlikte, ihlal iddialarının mahiyeti gereği Anayasa’nın 20. ve 36. maddeleri


kapsamında değerlendirme yapılması uygun görülmüştür.


1. Kabul


Edilebilirlik Yönünden


a. Yargılamanın Sonucu İtibarıyla Adil Olmadığı


İddiası


18. Başvurucu, geliri


bulunmamasına rağmen nafaka talebinin reddedilmesiyle eşler arasındaki


eşitliğin bozulduğunu iddia etmiş olmakla birlikte, söz konusu iddianın esas


itibarıyla yargılamanın sonucuna ilişkin olduğu anlaşılmaktadır.


19. 6216 sayılı Kanun’un “Bireysel başvuruların kabul edilebilirlik şartları ve


incelenmesi” kenar başlıklı 48. maddesinin (2) numaralı fıkrası


şöyledir:


 “Mahkeme, … açıkça dayanaktan yoksun başvuruların kabul edilemezliğine


karar verebilir.”


20. 6216 sayılı Kanun’un “Esas hakkındaki inceleme” kenar başlıklı


49. maddesinin (6) numaralı fıkrası şöyledir:


 “Bölümlerin, bir mahkeme kararına karşı


yapılan bireysel başvurulara ilişkin incelemeleri, bir temel hakkın ihlal


edilip edilmediği ve bu ihlalin nasıl ortadan kaldırılacağının belirlenmesi ile


sınırlıdır. Bölümlerce kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme


yapılamaz.”


21. Anayasa’nın 148. maddesinin


dördüncü fıkrası ile 6216 sayılı Kanun’un 49. maddesinin (6) numaralı


fıkrasında, bireysel başvurulara ilişkin incelemelerde kanun yolunda


gözetilmesi gereken hususların incelemeye tabi tutulamayacağı, 6216 sayılı


Kanun’un 48. maddesinin (2) numaralı fıkrasında ise açıkça dayanaktan yoksun


başvuruların Mahkemece kabul edilemezliğine karar verilebileceği belirtilmiştir.


22. Bir anayasal hakkın ihlali


iddiasını içermeyen, yalnızca derece mahkemelerinin kararlarının yeniden


incelenmesi talep edilen başvuruların açıkça dayanaktan yoksun ve Anayasa ve


Kanun tarafından Mahkemenin yetkisi kapsamı dışında bırakılan hususlara ilişkin


olduğu açıktır. Bu kapsamda, bireysel başvuruya konu davadaki olayların


kanıtlanması, hukuk kurallarının yorumlanması ve uygulanması, yargılama


sırasında delillerin kabul edilebilirliği ve değerlendirilmesi ile kişisel bir


uyuşmazlığa derece mahkemeleri tarafından getirilen çözümün esas yönünden adil


olup olmaması, bireysel başvuru incelemesinde değerlendirmeye tabi tutulamaz.


Anayasada yer alan hak ve özgürlükler ihlal edilmediği sürece ve açıkça


keyfilik veya bariz takdir hatası içermedikçe derece mahkemelerinin


kararlarındaki maddi ve hukuki hatalar bireysel başvuru incelemesinde ele


alınamaz. Bu çerçevede, derece mahkemelerinin delilleri takdirinde açıkça


keyfilik veya bariz bir takdir hatası bulunmadıkça Anayasa Mahkemesinin bu


takdire müdahalesi söz konusu olamaz (B. No. 2012/1027, 12/2/2013,


§§ 25-26).


23. Başvurucu tarafından, maddi


vakıa ve delillerin hatalı takdiri neticesinde geliri bulunmamasına rağmen


nafaka talebinin reddedildiği, bu kapsamda derece mahkemelerince delillerin takdirinin


hatalı ve hükmün sonuç itibarıyla hukuka aykırı olduğu belirtilmekte olup,


başvurucunun belirtilen iddiasının özünün derece mahkemelerince delillerin


değerlendirilmesinde ve hukuk kurallarının yorumlanmasında isabet olmadığına ve


esas itibarıyla yargılamanın sonucuna ilişkin olduğu anlaşılmaktadır. Başvuruya konu yargılama


evrakının tetkikinden, tarafların iddia ve savunmaları doğrultusunda gerekli


inceleme ve tahkikatların yaptırıldığı ve başvurucunun boşanmaya neden olan


hadiselerde ağır kusurlu olduğu tespitine istinaden başvurucunun nafaka


talebinin reddedildiği ve derece mahkemelerinin belirtilen husustaki kararında


açıkça keyfilik veya bariz takdir hatası olarak değerlendirilebilecek bir


bulguya da rastlanmadığı anlaşılmaktadır.


24. Açıklanan nedenlerle,


başvurucunun belirtilen iddiasının kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlara


ilişkin olduğu, derece mahkemesi kararlarının açıkça keyfilik veya bariz bir


takdir hatası da içermediği anlaşıldığından, başvurunun bu kısmının diğer kabul


edilebilirlik şartları yönünden incelenmeksizin “açıkça dayanaktan yoksun olması” nedeniyle kabul edilemez


olduğuna karar verilmesi gerekir.


b. Gerekçeli Karar Hakkının İhlali İddiası


25. Başvurucu tarafı olduğu


hukuk davasında gerekçesi belirtilmeden aleyhinde maddi ve manevi tazminata


hükmedildiğini belirterek, gerekçeli karar hakkının ihlal edildiğini iddia


etmiştir.


26. 6216 sayılı Kanun’un “Bireysel başvuruların kabul edilebilirlik şartları ve


incelenmesi” kenar başlıklı 48. maddesinin (2) numaralı fıkrası


şöyledir:


 “Mahkeme, … açıkça dayanaktan yoksun başvuruların kabul edilemezliğine


karar verebilir.”


27. Anayasa’nın 148. maddesinin


üçüncü fıkrası ile 6216 sayılı Kanun’un 45. maddesinin (1) numaralı fıkrası


hükümlerine göre, Anayasa Mahkemesine yapılan bir bireysel başvurunun esasının


incelenebilmesi için, kamu gücü tarafından müdahale edildiği iddia edilen


hakkın Anayasa’da güvence altına alınmış olmasının yanı sıra Avrupa İnsan


Hakları Sözleşmesi (Sözleşme) ve Türkiye’nin taraf olduğu ek protokollerinin


kapsamına da girmesi gerekir. Bir başka ifadeyle, Anayasa ve Sözleşme’nin ortak koruma alanı


dışında kalan bir hak ihlali iddiasını içeren başvurunun kabul edilebilir


olduğuna karar verilmesi mümkün değildir (B. No: 2012/1049, 26/3/2013,


§ 18)


28. Anayasa’nın “Hak arama hürriyeti” kenar başlıklı 36.


maddesinin birinci fıkrası şöyledir:


 “Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak


suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile


adil yargılanma hakkına sahiptir.”


29. Anayasa’nın “Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması”


kenar başlıklı 141. maddesinin birinci fıkrası şöyledir:


 “Bütün mahkemelerin


her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.”


30. Sözleşme’nin “Adil yargılanma hakkı” kenar başlıklı 6.


maddesinin ilgili kısmı şöyledir:


 “Herkes medeni hak ve


yükümlülükleri ile ilgili uyuşmazlıklar ya da cezai alanda kendisine yöneltilen


suçlamalar konusunda karar verecek olan, kanunla kurulmuş bağımsız ve tarafsız


bir mahkeme tarafından davasının makul bir süre içinde, hakkaniyete uygun ve


açık olarak görülmesini isteme hakkına sahiptir.”


31. Sözleşme metni ile Avrupa


İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) kararlarından ortaya çıkan ve adil yargılanma


hakkının somut görünümleri olan alt ilke ve haklar, esasen Anayasa’nın 36.


maddesinde yer verilen adil yargılanma hakkının da unsurlarıdır. Gerekçeli


karar hakkı da adil yargılanma hakkının somut görünümlerinden biri olup,


Anayasa Mahkemesi de Anayasa’nın 36. maddesi uyarınca inceleme yaptığı bir çok


kararında, ilgili hükmü Sözleşmenin 6. maddesi ve AİHM içtihadı ışığında


yorumlamak suretiyle, gerek Sözleşmenin lafzi içeriğinde yer alan gerek AİHM


içtihadıyla adil yargılanma hakkının kapsamına dâhil edilen gerekçeli karar


hakkı gibi ilke ve haklara, Anayasanın 36. maddesi kapsamında yer vermektedir


(B. No: 2012/13, 2/7/2013,§ 38). Ayrıca, hakkaniyete


uygun yargılamanın bir unsuru olan gerekçeli karar hakkı Anayasa’nın 141.


maddesinin birinci fıkrası uyarınca, mahkemelerin uyması gereken bir yükümlülük


olarak düzenlenmiştir.


32. Mahkeme kararlarının


gerekçeli olması, kanun yoluna başvurma olanağını etkili kullanabilmek ve


mahkemelere güveni sağlamak açısından, hem tarafların hem kamunun menfaatini


ilgilendirmekte olup, kararın gerekçesi hakkında bilgi sahibi olunmaması, kanun


yoluna müracaat imkânını da işlevsiz hale getirecektir. Bu nedenle mahkeme


kararlarının dayanaklarının yeteri kadar açık bir biçimde gösterilmesi


zorunludur (B. No: 2013/1780, 20/3/2013, § 67).


33. Mahkeme kararlarının


gerekçeli olması adil yargılanma hakkının unsurlarından biri olmakla beraber,


bu hak yargılamada ileri sürülen her türlü iddia ve savunmaya ayrıntılı şekilde


yanıt verilmesi şeklinde anlaşılamaz. Bu nedenle, gerekçe gösterme


zorunluluğunun kapsamı kararın niteliğine göre değişebilir. Bununla birlikte


başvurucunun ayrı ve açık bir yanıt verilmesini gerektiren usul veya esasa dair


iddialarının cevapsız bırakılmış olması bir hak ihlaline neden olacaktır. Bunun


yanı sıra, kanun yolu mahkemelerince verilen karar gerekçelerinin ayrıntılı


olmaması da bu hakkın ihlal edildiği şeklinde yorumlanmamalıdır. Kanun yolu


mahkemelerince verilen bu tür kararların, İlk Derece Mahkemesi kararlarında yer


verilen gerekçelerin kabul edilmiş olduğu şeklinde yorumlanması uygun olup, bu


durumda, üst dereceli mahkeme tarafından önceki mahkeme kararının gerekçesinin


benimsendiği kabul edilmelidir (B. No: 2013/1213, 4/12/2013,


§ 26)


34. Başvuru konusu olayda,


başvurucu aleyhine boşanma davası açıldığı, başvurucu tarafından ise boşanma


ile nafaka ve tazminat taleplerinde bulunulduğu, İlk Derece Mahkemesinin karar


gerekçesinde, boşanmaya neden olan hadiselerde başvurucunun kusurunun ağır


olduğu tespitine istinaden başvurucunun nafaka ve tazminat taleplerinin reddine


hükmedildiği, başvurucu aleyhine hükmedilen maddi ve manevi tazminatlar


hususunda ise, boşanmaya sebebiyet veren hadiselerin açıkça davacının kişilik


haklarının ihlali mahiyetinde olduğu ve davacının eşinin maddi desteğinden


yoksun kalacağı belirtilerek, başvurucu aleyhine tazminata hükmedildiği, İlk


Derece Mahkemesince oluşturulan karar ve gerekçesi hukuka uygun bulunmak


suretiyle kanun yolu mahkemelerinin denetiminden geçerek kesinleştiği, bu


kapsamda yerel mahkeme gerekçesini benimsediği anlaşılan kanun yolu merciince


kararlarda ayrıntılı gerekçeye yer verilmediği anlaşılmakla, başvurucunun


Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına alınan gerekçeli karar hakkının ihlal


edildiğine yönelik iddiasının “açıkça


dayanaktan yoksun olması” nedeniyle kabul edilemez olduğuna karar


verilmesi gerekir.


c. Delillerin Değerlendirilmesinin Adil Olmadığı


İddiası


35. Başvurucu tarafından,


mahkemece delillerinin değerlendirilmesinin adil yargılanma hakkını ihlal


ettiği iddia edilmiş olup, başvuru formu ile eklerinin incelenmesi sonucunda,


açıkça dayanaktan yoksun olmadığı ve kabul edilemezliğine karar verilmesini


gerektirecek başka bir neden de bulunmadığı anlaşılan başvurunun bu kısmının


kabul edilebilir olduğuna karar verilmesi gerekir.


2. Esas


Yönünden


36. Başvurucu, özel hayatına


ilişkin unsurlar içeren CD kaydının aleyhine açılan boşanma davasında hükme


dayanak olarak kullanıldığını ve yapılan yargılama sırasında müşterek çocuğun


tanık olarak dinletilmesi taleplerinin reddedildiğini iddia etmiş olup, söz


konusu iddiaların özünün, delillerin değerlendirilmesinin hakkaniyete uygun


olmadığı noktasında toplandığı anlaşılmaktadır.


37. Adalet Bakanlığı görüşünde,


delillerin değerlendirilmesi hususunda prensip olarak her devletin kendi


kurallarını belirlemekte serbest olduğu, aynı yaklaşımın maddi vakıaların


belirlenmesindeki yöntemlere de uygulandığı, delillerin değerlendirilmesi ile


kabul edilebilirliği hususunun esasen derece mahkemelerinin takdirinde olduğu


ve Anayasa Mahkemesinin bu kapsamdaki görevinin, delillerin elde edilme yolu da


dâhil olmak üzere yargılamanın bir bütün olarak adil olup olmadığının


değerlendirilmesinden ibaret olduğu belirtilmiştir.


38. Anayasa’nın


36. maddesinin birinci fıkrası şöyledir:


 “Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak


suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile


adil yargılanma hakkına sahiptir.”


39. Yapılan yargılama sırasında


tanık dinletme hakkı da dâhil olmak üzere delillerin ibrazı ve


değerlendirilmesi ile delillere ilişkin temel usuli


güvencelere riayet edilmesi, adil yargılanma hakkının somut görünümleri arasında


yer almaktadır. Yargılama makamları yargılamanın taraflarınca ileri sürülen


iddiaları ve gösterdikleri delilleri gereği gibi incelemek zorundadır. Bununla


birlikte, belirli bir davaya ilişkin olarak delilleri değerlendirme ve


gösterilmek istenen delilin davayla ilgili olup olmadığına karar verme yetkisi


esasen derece mahkemelerine aittir. Mevcut yargılamada geçerli olan delil sunma


ve inceleme yöntemlerini denetlemek Anayasa Mahkemesi’nin görevi kapsamında


olmayıp, Mahkemenin görevi delillere ilişkin bazı temel kuralların gözetilmesi


suretiyle başvuru konusu yargılamanın bütünlüğü içinde adil olup olmadığının


değerlendirilmesidir. Genel anlamda hakkaniyete uygun bir yargılamanın


yürütülebilmesi için silahların eşitliği ve çelişmeli yargılama ilkeleri


ışığında, taraflara tanık delili de dâhil olmak üzere delillerini sunma ve


inceletme noktasında da uygun imkanların tanınması ve delillere ilişkin


hakkaniyetsizlik iddialarının da yargılamanın bütünü ışığında değerlendirilmesi


gerekir (B. No. 2013/1213, 4/12/2013, § 27).


40. Derece mahkemeleri


nezdindeki yargılamalarda izlenilen delil kuralları ve bunların yorumlanması


kural olarak belirtilen hususların değerlendirilmesi açısından daha elverişli


konumda olan söz konusu mahkemelere aittir. Bununla birlikte, delillerin


incelenme ve değerlendirilme yönteminin açık bir hakkaniyetsizlik veya keyfilik


ihtiva etmesi veya bu değerlendirmelerin “silahların eşitliği” ve “çelişmeli yargılama” ilkeleri gözetilerek


yapılmaması durumunda, adil yargılanma hakkının gereklerine uygun bir


delil değerlendirilmesinden söz edilemez.


41. Sözleşme’nin


6. maddesinde, davada kullanılan delillerin ispat güçleri ile ilgili bir


düzenleme bulunmamakla birlikte, AİHM de, delilerin kabul edilebilirliği ile


ilgili olarak, somut davada kullanılan delillerin “silahların eşitliği” ve “çelişmeli


yargılama” ilkeleri gözetilerek tartışılıp tartışılmadığını ya da


söz konusu delillerin yargılamanın bir bütün olarak adil olup olmamasına


etkisini değerlendirmekte (bkz. Tamminen/Finlandiya,


B. No: 40847/98, 15/6/2004, §§ 40-41; Barberà, Messegué ve Jabardo/İspanya,


B. No: 10590/83, 6/12/1988, §§ 68, 81-89) ve birçok kararında, Sözleşme’nin 6.


maddesinin adil yargılanma hakkını güvence altına almakla beraber, öncelikli


olarak ulusal hukuk bağlamında düzenlenmesi gereken bir konu olan delillerin


kabul edilebilirliğine ilişkin bir kural ortaya koymadığını belirtmektedir


(bkz. Schenk/İsviçre, B. No: 10862/84, 12/7/1988, §§


45-46; Desde/Türkiye, B. No: 23909/03, 1/2/2011, §


124).


42. Başvuruya konu yargılama


evrakının incelenmesinden, bahse konu davanın şiddetli geçimsizlik olgusuna


dayalı boşanma davası olduğu, iddiaya konu CD’nin davacı tarafça delil olarak


Mahkemeye sunulduğu, başvurucu tarafından da CD içeriğinde yer alan ve


kendisine ait olan beyanların davacı ile yaptığı bir tartışma kapsamında


kaydedilmiş olduğunun belirtildiği, CD içeriğinin bilirkişi vasıtasıyla


dökümünün yaptırıldığı ve içerikte başvurucu tarafından davacıya kişilik


haklarının ihlali olarak nitelenen sözler söylendiğinin Mahkemece tespit


edildiği görülmektedir. Söz konusu CD’nin delil olma niteliğinin Mahkemece


değerlendirildiği ve gerekçede de CD’de yer alan konuşmaların tarafların ortak


hayatlarının sürdüğü müşterek hanede yapıldığı ve bu yerin özel alan olarak


nitelendirilmesinin evlilik müessesesi ile bağdaşmayacağı belirtilerek ilgili


delile değer atfedildiğinin belirtildiği anlaşılmaktadır. CD


içeriği ve bilirkişi raporuna başvurucu tarafça vakıf olunduğu ve içeriğindeki


beyanlar kabul edilmekle birlikte bir tartışma sonrasında söylenilen sözler


olduğu belirtilerek delil içeriğine erişilerek tartışıldığı, yargılama


sürecinde şiddetli geçimsizlik olgusunu ispat için gösterilen taraf


tanıklarının da dinlenildiği ve Mahkemece söz konusu deliller kapsamında,


başvurucunun davacıya karşı sözlü ve fiili saldırılarda bulunduğu tespitlerine


yer verilerek şiddetli geçimsizliğe neden olan olaylarda kusurun ağırlığının


başvurucuda olduğunun belirtildiği anlaşılmaktadır. Bunun yanı sıra


başvurucu tarafından, yapılan yargılama sırasında müşterek çocuğun tanık olarak


dinletilmesi taleplerinin reddedildiği iddia edilmiş olmakla birlikte,


başvurucu tarafından dosyaya sunulan 15/3/2011 tarihli


delil listesinde gösterilen tanıklar arasında söz konusu şahsa yer verilmediği


ve Mahkemece bu doğrultuda, ikinci tanık listesi verme yasağının kamu düzenini


ilgilendirdiği, bu nedenle belirtilen talebin reddedildiği hususunun gerekçeli


kararda açıklandığı görülmektedir.


43. Bir davaya ilişkin olarak


delilleri değerlendirme yetkisi kural olarak derece mahkemelerine ait olup,


başvurucu tarafından delil niteliği tartışılan CD’nin çelişmeli bir yargılamada


tarafların iddia ve beyanları kapsamında incelendiği, başvurucu tarafından da


ilgili delil içeriğine ulaşılarak değerlendirme yapılmasının sağlandığı, ek


tanık dinletilmesi talebinin ise gerekli usul kesitinden sonra ileri sürüldüğü


belirtilerek Mahkemece kabul görmediği ve belirtilen bu tespitler çerçevesinde,


delillerin değerlendirilmesi bağlamında yargılamayı hakkaniyete aykırı hale


getirecek bir bulguya rastlanılmadığı anlaşılmakla, başvurucunun Anayasa’nın


36. maddesinde güvence altına alınan adil yargılanma hakkının ihlal


edilmediğine karar verilmesi gerekir.


V. HÜKÜM


Açıklanan


gerekçelerle;


A. Başvurucunun,


1.Yargılamanın


sonucu itibarıyla adil olmadığı yönündeki iddiasının “açıkça dayanaktan yoksun olması” nedeniyle


KABUL EDİLEMEZ OLDUĞUNA,


2.


Gerekçeli karar hakkının ihlal edildiği yönündeki iddiasının “açıkça dayanaktan yoksun olması” nedeniyle


KABUL EDİLEMEZ OLDUĞUNA,


3.


Delillerin değerlendirilmesinin adil olmadığı yönündeki iddiasının KABUL


EDİLEBİLİR OLDUĞUNA,


B. Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına alınan adil yargılanma


hakkının İHLAL EDİLMEDİĞİNE,


C. Başvurucu tarafından yapılan yargılama giderlerinin üzerinde


bırakılmasına,


31/12/2014 tarihinde OY BİRLİĞİYLE karar verildi.

 

Benzer Kararlar

 

Yargıtay 2. Hukuk Dairesi — Boşanmada Özel Hayatı İhlal Eden Kayıt ve Yeniden Evlenen Eşin Yoksulluk Nafakası

Yargıtay 2. Hukuk Dairesi — Rızayla Verilen Sosyal Medya Şifresiyle Elde Edilen Mesajlar

Yargıtay 2. Hukuk Dairesi — Boşanma Tazminatında Reddedilen Talebin Hükmedilmiş Gibi Değerlendirilmesi

Tüm Aile Hukuku Kararları ›

 

İlgili Sayfalar

 

Boşanma ve Aile Hukuku

 

Benzer bir uyuşmazlıkla ilgili görüşmek isterseniz iletişim bilgilerine ulaşabilirsiniz.

 

Bu sayfa genel bilgilendirme amacı taşır ve hukuki danışmanlık yerine geçmez. Özet ve açıklamalar site tarafından hazırlanmıştır; karar metni resmî kaynaktan alınmıştır.

 

Karar Künyesi

 

Mahkeme

Anayasa Mahkemesi Birinci Bölüm

 

Karar Türü

Bireysel Başvuru

 

Başvuru No

2012/1146

 

Karar Tarihi

31 Aralık 2014

 

Oy Durumu

Oy birliği

 

Resmî Kaynak

Anayasa Mahkemesi Kararlar Bilgi Bankası

 

Hukuki Destek

Av. Mete ŞAHİN Hukuk Bürosu

 

Bu sayfadaki bilgiler genel niteliktedir; kendi dosyanızın değerlendirilmesi için büroyla iletişime geçebilirsiniz.

Işınlar Mah. İvedik Cad. No: 116/1, Yenimahalle/Ankara

 

0552 725 25 18

WhatsApp ile Yazın

İletişim ve Yol Tarifi

 

İlgili Hukuk Alanları

Boşanma ve Aile Hukuku

Tüm Çalışma Alanları ›

bottom of page