top of page

Ana Sayfa › İçtihatlar

 

Bireysel Başvuru Kararları  ·  AİLE HUKUKU  ·  BİREYSEL BAŞVURUNUN KABUL EDİLEMEZLİĞİ

Anayasa Mahkemesi Birinci Bölüm — Velayette Çelişen Raporlar ve Büyükanne Yanında Fiilî Bakım

 

B. No: 2019/12792 · 12 Ocak 2021

 

İçerik Sorumlusu: Av. Mete ŞAHİN · Son Güncelleme: 20 Kasım 2026

 

Kararın Özeti

 

Velayetin değiştirilmesi davasındaki ilk rapor, çocukların anne yanında kalmasını önerdi. Baba dinlenmediği için taraflar ve çocuklarla görüşen üç kişilik bir heyetten yeni rapor alındı. Mahkeme, çocukların babaanneleriyle sürdürdükleri yaşamı, bakım düzenini ve duruşmadaki beyanlarını birlikte değerlendirerek velayeti babaya verdi. Anneyle kişisel ilişki kuruldu. Anayasa Mahkemesi, aile hayatına saygı hakkı bakımından karar gerekçelerini yeterli buldu ve başvuruyu kabul edilemez saydı.

 

Hukuki İlke

 

Velayet değerlendirmesinde çocukların fiilî bakım düzeni ve görüşleri, tarafların dinlenmesi ve uzman incelemesiyle birlikte tartılır. Önceki rapordan ayrılan kararın dosyadaki delilleri açıklaması önem taşır.

 

Sonuç

 

Aile hayatına saygı hakkına ilişkin şikâyet, açıkça dayanaktan yoksun olması nedeniyle oy birliğiyle kabul edilemez bulundu. Yargılama giderleri başvurucu üzerinde bırakıldı.

 

İlgili Mevzuat

 

  • Türkiye Cumhuriyeti Anayasası — m. 20
    Kararda anılan

  • Türkiye Cumhuriyeti Anayasası — m. 41
    Kararda anılan

  • 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu — m. 182, 183, 323
    Kararda anılan

  • Birleşmiş Milletler Çocuk Haklarına Dair Sözleşme — m. 3, 6, 18
    Kararda anılan

  • Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi — m. 8
    Kararda anılan

Bu bölümde karar metninde atıf yapılan hükümler gösterilmiştir. Kararda anılan hüküm, bugün yürürlükte olan metinle aynı olmayabilir.

 

Kararın Tam Metni

 

Aşağıdaki metin, kararın resmî kaynaktaki metnidir. Kişileri belirleyebilen bilgiler “...” ile gizlenmiştir.

 

TÜRKİYE CUMHURİYETİ


ANAYASA MAHKEMESİ


 


 


BİRİNCİ BÖLÜM


 


KARAR


 


... BAŞVURUSU


(Başvuru Numarası: 2019/12792)


 


Karar Tarihi: 12/1/2021


 


BİRİNCİ BÖLÜM


 


KARAR


 


 


Başkan


:


Hasan Tahsin GÖKCAN


Üyeler


:


Hicabi DURSUN


 


 


Muammer TOPAL


 


 


Recai AKYEL


 


 


Yusuf Şevki HAKYEMEZ


Raportör


:


Ali KOZAN


Başvurucu


:


...


Vekili


:


Av. ...


 


I. BAŞVURUNUN


KONUSU


1. Başvuru, müşterek çocuğun velayetinin babasına


verilmesi nedeniyle aile hayatına saygı hakkının ihlal edildiği iddiasına


ilişkindir.


II. BAŞVURU


SÜRECİ


2. Başvuru 15/4/2019 tarihinde yapılmıştır.


3. Başvuru, başvuru formu ve eklerinin idari yönden


yapılan ön incelemesinden sonra Komisyona sunulmuştur.


4. Komisyonca başvurunun kabul edilebilirlik


incelemesinin Bölüm tarafından yapılmasına karar verilmiştir.


5. Başvuru belgelerinin bir örneği bilgi için Adalet


Bakanlığına (Bakanlık) gönderilmiştir. Bakanlık görüş bildirmemiştir.


III. OLAY VE


OLGULAR


6. Başvuru formu ve eklerinde ifade edildiği şekliyle


olaylar özetle şöyledir:


7. Başvurucu ile ...nin evliliklerinden 21/3/2007 ve


18/1/2010 doğumlu müşterek çocukları bulunmaktadır. Taraflar İstanbul 15. Aile


Mahkemesinin 22/4/2014 tarihinde kesinleşen kararıyla boşanmıştır. Mahkeme,


anılan karar ile çocukların velayetinin başvurucuya bırakılmasına hükmetmiştir.


8. Başvurucunun eski eşi ... 13/6/2016 tarihinde


velayetin değiştirilmesi talebiyle İstanbul Anadolu 3. Aile Mahkemesinde dava


açmıştır. Dava dilekçesinde; boşandıktan sonra da eski eşine ve çocuklarına


bütün imkânlarıyla kendi evinde baktığını, fakat geçen süre içerisinde


başvurucunun farklı ilişkilere yöneldiğini belirtmiştir. Ayrıca başvurucunun


müşterek çocukların ihtiyaçlarını tam olarak karşılayamadığını, iş ile


ilgilenmekten çocuklarla ilgilenemediğini, bu nedenle çocukların okul ve


davranış durumlarının iyi olmadığını ve müşterek çocukların da kendisi ile


kalmayı istediklerini vurgulamıştır. Başvurucu vekili davaya cevabında, boşanma


sebebinin ...nin sadakatsizliği olduğunu, velayet düzenlemesinde asıl amacın


çocuğun menfaatini korumak olduğunu vurgulayarak çocukların tüm ihtiyaçlarının


başvurucu tarafından karşılandığını ifade etmiştir.


9. Yargılama sürecinde alınan 9/1/2018 tarihli raporda;


müşterek çocukların davalı anne yanında kalarak davacı baba ile de sürekli


birlikte olmalarının onların ruhsal ve sosyal gelişimlerini destekler nitelikte


olduğu, çocukların şu anki düzenlerine uyum sağladıkları gözlemlendiği


vurgulanarak velayetlerinin annede kalması ve baba ile şahsi ilişkiye devam


edilmesinin çocukların üstün yararına olduğu ifade edilmiştir.


10. Mahkeme anılan rapor hazırlanırken davacı babanın


beyanı alınmadığı gerekçesiyle pedagog, sosyal hizmet uzmanı ve psikologdan


oluşan üç kişilik bilirkişi heyetinden yeniden rapor almıştır. Taraflar ve


çocuklarla görüşülerek hazırlanan 7/8/2018 tarihli uzman raporunda; çocukların


davacı baba yanında kurulu bir düzenlerinin olduğu ve müşterek çocukların baba


yanında yaşamak istediklerine yönelik beyanları bulunduğu vurgulanmıştır. Sonuç


olarak müşterek çocukların velayet sorumluluğunun babaya verilmesinin ve


çocuklar ile davalı arasında yatılı şekilde şahsi ilişki kurulmasının


çocukların üstün yararına olacağı değerlendirmesine yer verilmiştir.


11. Mahkeme ayrıca çocukların beyanlarına başvurmuştur.


Çocuklar özetle babaanneleriyle birlikte kaldıklarını, babalarının her hafta


gelemese de hafta içi perşembe ya da cuma günleri yanlarına geldiğini ancak


günlerin işine göre değiştiğini, ihtiyaçlarını babaannelerinin karşıladığını


ifade etmiştir. Ayrıca okula giderken okuldan dedelerinin alıp geldiğini,


kendilerine ayrılmış bir odalarının olduğunu, anneleriyle yaşarken annelerinin


kızdığını, annelerinin de babalarının da şu anda çalıştıklarını, akşam eve


gelebildiklerini, o yüzden babaannelerinin yanında daha rahat edeceklerini


düşündüklerini beyan etmiştir. Duruşmada hazır bulunan Mahkeme uzmanı; her iki


çocuğun da gelişimi itibariyle yaşanan sürece ilişkin farkındalıklarının


olduğunu, alınan beyanlarında ve gözlemlerde çocukların günlük ihtiyaçlarının


babaanne tarafından karşılandığını, babaanne yanında kurulu bir yaşamlarının


olduğunu, bu süreçte de babaanne yanında kalmak istediklerinin genel itibarıyla


anlaşıldığını beyan etmiştir.


12. Mahkeme 16/10/2018 tarihinde davanın kabulüyle


çocukların velayetinin babaya verilmesine ve başvurucu ile çocuklar arasında


şahsi ilişki kurulmasına karar vermiştir. Kararın gerekçesinde; velayetin


düzenlenmesinde asıl olan çocuğun üstün yararı olduğu, bu kapsamda ilgili


mevzuat gereği uzmanlardan taraflar ile görüşülmek suretiyle tarafların


koşullarını irdeleyen rapor alınması, gerekirse mahkemece çocuğun bizzat


dinlenerek görüşünün alınmasının önemli olduğu vurgulanmıştır. Kararda;


tarafların, çocukların ve tanıkların beyanları ile uzman raporları birlikte


değerlendirilerek çocukların baba yanında düzenli ve uyumlu şekilde gelişimi ve


gereksinimlerinin karşılandığı, müşterek çocukların sağlık, eğitim ve ahlaki


bakımından babanın velayeti altında kalmasının çocukların menfaatine olduğu


sonucuna ulaşılmıştır.


13. Başvurucunun istinaf başvurusu, İstanbul Bölge Adliye


Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin 6/3/2019 tarihli kararıyla reddedilmiştir.


Kararın gerekçesinde; başvurucunun çalışması nedeni ile çocukların bakımı ve


ihtiyaçları ile davacı babanın annesi ve babasının ilgilendikleri, davacının


anne ve babasının yaşadığı aile apartmanında oturduğu, idrak çağındaki


çocukların babaanneleri ile kalmak istedikleri ifade edilmiştir. Bununla


birlikte çocukların uzun süredir babalarının ve babaannelerinin yanında


bulundukları hususları değerlendirildiğinde Mahkemenin uzman raporları ve idrak


çağındaki çocukların mahkemede alınan beyanlarını esas alarak davanın kabulüne


karar vermesinin usul ve yasaya uygun olduğu belirtilmiştir.


14. Söz konusu karar başvurucuya 26/3/2019 tarihinde


tebliğ edilmiştir.


15. Başvurucu 15/4/2019 tarihinde bireysel başvuruda


bulunmuştur.


IV. İLGİLİ


HUKUK


A. Ulusal Hukuk


16. 22/11/2007 tarihli ve 4721 sayılı Türk Medeni


Kanunu’nun "Hâkimin takdir yetkisi" kenar başlıklı 182.


maddesinin birinci ve ikinci fıkraları şöyledir:


"Mahkeme boşanma veya ayrılığa


karar verirken, olanak bulundukça ana ve babayı dinledikten ve çocuk vesayet


altında ise vasinin ve vesayet makamının düşüncesini aldıktan sonra, ana ve


babanın haklarını ve çocuk ile olan kişisel ilişkilerini düzenler.


Velâyetin kullanılması kendisine


verilmeyen eşin çocuk ile kişisel ilişkisinin düzenlenmesinde, çocuğun


özellikle sağlık, eğitim ve ahlâk bakımından yararları esas tutulur. Bu eş, çocuğun


bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorundadır."


17. 4721 sayılı Kanun’un "Durumun değişmesi"


kenar başlıklı 183. maddesi şöyledir:


"Ana veya babanın başkasıyla


evlenmesi, başka bir yere gitmesi veya ölmesi gibi yeni olguların zorunlu


kılması hâlinde hâkim, re'sen veya ana ve babadan birinin istemi üzerine


gerekli önlemleri alır."


18. 4721 sayılı Kanun’un "Kural" kenar


başlıklı 323. maddesi şöyledir:


"Ana ve babadan her biri, velâyeti


altında bulunmayan veya kendisine bırakılmayan çocuk ile uygun kişisel ilişki


kurulmasını isteme hakkına sahiptir."


B. Uluslararası


Hukuk


19. Türkiye tarafından 14/9/1990 tarihinde imzalanan ve


27/1/1995 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan 20/11/1989 tarihli Birleşmiş


Milletler (BM) Çocuk Haklarına Dair Sözleşme’nin 3. maddesi ilgili kısmı


şöyledir:


"1. Kamusal ya da özel sosyal


yardım kuruluşları, mahkemeler, idari makamlar veya yasama organları tarafından


yapılan ve çocukları ilgilendiren bütün faaliyetlerde, çocuğun yararı temel


düşüncedir.


2. Taraf Devletler, çocuğun


ana-babasının, vasilerinin ya da kendisinden hukuken sorumlu olan diğer


kişilerin hak ve ödevlerini de göz önünde tutarak, esenliği için gerekli bakım


ve korumayı sağlamayı üstlenirler ve bu amaçla tüm uygun yasal ve idari önlemleri


alırlar."


20. Çocuk Haklarına Dair Sözleşme’nin 6. maddesi


şöyledir:


"1. Taraf Devletler, her çocuğun


temel yaşama hakkına sahip olduğunu kabul ederler.


2. Taraf Devletler, çocuğun hayatta


kalması ve gelişmesi için mümkün olan azami çabayı gösterirler."


21. Çocuk Haklarına Dair Sözleşme’nin 18. maddesi


şöyledir:


"1. Taraf Devletler, çocuğun


yetiştirilmesinde ve gelişmesinin sağlanmasında ana-babanın birlikte sorumluluk


taşıdıkları ilkesinin tanınması için her türlü çabayı gösterirler. Çocuğun


yetiştirilmesi ve geliştirilmesi sorumluluğu ilk önce ana babaya ya da durum


gerektiriyorsa yasal vasilere düşer. Bu kişiler her şeyden önce çocuğun yüksek


yararını göz önünde tutarak hareket ederler.


2. Bu Sözleşmede belirtilen hakların


güvence altına alınması ve geliştirilmesi için Taraf Devletler, çocuğun


yetiştirilmesi konusundaki sorumluluklarını kullanmada ana-baba ve yasal


vasilerin durumlarına uygun yardım yapar ve çocukların bakımı ile görevli


kuruluşların, faaliyetlerin ve hizmetlerin gelişmesini sağlarlar."


22. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine (AİHM) göre ebeveyn


ve çocukların birlikte yaşama hakkı aile hayatının esaslı bir unsuru olup anne


ve baba arasındaki ilişkinin sona ermesi durumunda hukuksal düzenlemelerden


kaynaklanan ve bu ilişkiyi kısıtlayan ya da engelleyen tedbirler, aile hayatına


saygı hakkına bir müdahale oluşturur (Hoppe/Almanya, B. No: 28422/95,


5/12/2002, § 44; Johansen/Norveç, B. No: 17383/90, 7/8/1996, § 52; Elsholz/Almanya


[BD], B. No: 25735/94 13/7/2000, § 43).


23. AİHM'e göre aile hayatına saygı hakkı kapsamındaki


negatif ve pozitif yükümlülükler arasındaki sınırları kesin biçimde tanımlamak


mümkün değildir. İlgili makamlar her iki yükümlülük çerçevesinde belirli bir


takdir alanına sahiptir ve her iki yükümlülük kapsamında da benzer ilkelerin


gözönünde bulundurulması, özellikle her iki durumda da kamusal makamlarca


olayın bağlamı ve müdahalenin türüne göre birey menfaatleri ile toplum


menfaatleri ve çocuk ile ebeveyn menfaatleri arasında adil bir denge


kurulmasına özen gösterilmesi gerekmektedir. AİHM'e göre bu dengenin tesisinde


niteliği gereği çocuğun menfaatlerine özel bir önem verilmelidir (Hokkanen/Finlandiya,


B. No: 19823/92, 23/9/1994, § 55; Hoppe/Almanya, § 49).


24. AİHM, ebeveynin çocuk ile birlikte yaşamaya devam


etmesinin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 8. maddesinin birinci


paragrafı kapsamında aile hayatının temel bir unsurunu oluşturduğunu


vurgulamaktadır. Sözleşme’nin 8. maddesi, ebeveynin çocuğu ile yeniden


birleşmesini sağlayacak önlemlerin alınmasını talep etme hakkının yanı sıra


ulusal makamların bu önlemleri alma yükümlülüğünü de kapsamaktadır. Bu


husustaki belirleyici husus, ulusal makamların uygulamadaki mevzuat ya da


mahkeme kararlarıyla ebeveyne tanınan velayet, ziyaret ya da birlikte yaşama


hakkının icrasını kolaylaştırmada kendilerinden beklenilen bütün makul


önlemleri alıp almadığıdır (Hokkanen/Finlandiya, § 55).


V. İNCELEME VE


GEREKÇE


25. Mahkemenin 12/1/2021 tarihinde yapmış olduğu


toplantıda başvuru incelenip gereği düşünüldü:


A. Başvurucunun


İddiaları


26. Başvurucu; çocuklarının anne sevgisi ve ilgisine


muhtaç yaşta olduklarını, yargılama sürecinde alınan uzman raporlarında da bu


durumun tespiti yapılarak çocukların anne yanında kalması yönünde görüş


bildirildiğini belirtmiştir. Uzman raporlarına rağmen Mahkemenin çocukların


velayetini babaya vermesinin aile hayatına saygı hakkını ihlal ettiğini ileri


sürmüştür.


B. Değerlendirme


27. Anayasa’nın "Özel hayatın gizliliği ve


korunması" kenar başlıklı 20. maddesinin birinci fıkrası şöyledir:


 “Herkes, özel hayatına ve aile hayatına


saygı gösterilmesini isteme hakkına sahiptir. Özel hayatın ve aile hayatının


gizliliğine dokunulamaz.”


28. Anayasa’nın "Ailenin korunması ve çocuk


hakları" kenar başlıklı 41. maddesi şöyledir:


 “Aile, Türk toplumunun temelidir ve


eşler arasında eşitliğe dayanır.


Devlet, ailenin huzur ve refahı ile


özellikle ananın ve çocukların korunması ve aile planlamasının öğretimi ile


uygulanmasını sağlamak için gerekli tedbirleri alır, teşkilatı kurar.


Her çocuk, korunma ve bakımdan


yararlanma, yüksek yararına açıkça aykırı olmadıkça, ana ve babasıyla kişisel


ve doğrudan ilişki kurma ve sürdürme hakkına sahiptir.


Devlet, her türlü istismara ve şiddete


karşı çocukları koruyucu tedbirleri alır.”


29. Velayet hakkına ve kişisel ilişki kurulmasına ilişkin


uyuşmazlıklar, adil yargılanma hakkının ihlali iddialarına sıklıkla konu


olmakla birlikte sürecin ivedi olarak yürütülmesi de dâhil olmak üzere ilgili


prosedürlere ilişkin işlem ve eylemlerin aile hayatına saygı hakkı bağlamında


meydana getirdiği sonuçlar dikkate alındığında söz konusu iddiaların aile


hayatına saygı hakkı bağlamında ele alınması uygun görülmektedir (Marcus


Frank Cerny [GK], B. No: 2013/5126, 2/7/2015, § 82; M.M.E. ve T.E., B.


No: 2013/2910, 5/11/2015, § 137).


30. Aile hayatına saygı hakkı kapsamında devlet için söz


konusu olan yükümlülük, sadece belirtilen hakka keyfî surette müdahaleden


kaçınmakla sınırlı olmayıp öncelikli olan bu negatif yükümlülüğe ek olarak aile


hayatına etkili bir biçimde saygının sağlanması bağlamında pozitif


yükümlülükleri de içermektedir. Söz konusu pozitif yükümlülükler, bireyler


arası ilişkiler alanında olsa da aile yaşamına saygıyı sağlamaya yönelik


tedbirlerin alınmasını zorunlu kılar (Murat Atılgan, B. No: 2013/9047,


7/5/2015, § 26).


31. Ebeveyn ile çocukların birlikte yaşama istekleri,


aile hayatının vazgeçilmez bir unsuru olup ebeveyn arasında ortak yaşamın


kurulamaması veya hukuken ya da fiilen sona ermiş olması aile hayatını ortadan


kaldırmaz. Ebeveyn ve çocuk arasındaki aile hayatının, anne ve babanın birlikte


yaşamamaları veya ortak yaşama son vermelerinin ardından da devam edeceği açık


olup anne, baba ve çocuğun aile hayatlarına saygı hakkı, belirtilen durumlarda


ailenin yeniden birleştirilmesine yönelik tedbirleri de içermektedir. Söz


konusu yükümlülük, ebeveyn veya diğer aile bireyleri arasındaki velayet ve


kişisel ilişki tesisine ilişkin uyuşmazlıklar için de geçerlidir (Murat


Atılgan, § 25).


32. Anayasanın 41. maddesinde ifade edilen çocuğun


yüksek yararı mahkemeler, idari makamlar ve yasama organı tarafından


yapılan ve çocukları ilgilendiren bütün faaliyetlerde gözetilmesi gereken bir


ilkedir. Bu bağlamda çocuklar üzerinde etki doğuracak bir işlem yapılacağı zaman


bu işlemin çocuğun yararına uygun olup olmadığı yönünde bir değerlendirme


yapılması, aile hayatına saygı hakkının öngördüğü pozitif yükümlülüklerin


yerine getirilmesi açısından oldukça önemlidir (Şükran İrge, B. No:


2016/8660, 7/11/2019, § 33).


33. Öte yandan mevzuatın yorumlanmasıyla ilgili sorunları


çözmek öncelikle derece mahkemelerinin yetkisi ve sorumluluk alanındadır.


Çocuğun üstün yararı başvuru konusu dava açısından en önemli unsur olup olayın


tüm tarafları ile doğrudan temas hâlinde bulunan derece mahkemelerinin olayın


koşullarını değerlendirmek açısından daha avantajlı konumda bulunduğu da


tartışmasızdır. Anayasa Mahkemesinin rolü ise bu kuralların yorumunun


Anayasa’ya uygun olup olmadığını belirlemekle sınırlıdır. Bu nedenle Anayasa


Mahkemesi, derece mahkemeleri tarafından izlenen usulü denetlemekte ve


özellikle mahkemelerin kişisel ilişki kurulmasına ve velayete ilişkin mevzuat


hükümlerini yorumlayıp uygularken Anayasa’nın 20. ve 41. maddelerindeki


güvenceleri gözetip gözetmediğini incelemektedir (M.M.E. ve T.E., §


135).


34. Somut olayda tarafların boşandıkları, müşterek


çocukların velayetinin ise başvurucuya bırakıldığı ancak velayetin


değiştirilmesi talebiyle başvurucunun eski eşinin açtığı davanın kabul edilerek


çocukların velayetinin babaya bırakıldığı anlaşılmaktadır.


35. Başvuru konusu olayda derece mahkemesince yapılan


yargılamada müşterek çocukların velayetleri konusunda bir karar verebilmek


amacıyla uzman raporları alındığı, uzman nezaretinde çocukların beyanlarına


başvurulduğu ve tarafların bildirdikleri tanıkların dinlediği görülmüştür.


Mahkemenin hükme esas aldığı rapor incelendiğinde; raporun konusunda uzman


kişilerce taraflarla ve çocuklarla bire bir görüşmeler yapılarak hazırlandığı,


tarafların yaşam koşulları da değerlendirilerek bir sonuca varıldığı


anlaşılmaktadır. Gerekçeli kararda ise, çocukların babaları ve babaanneleri


tarafından bakılıp gözetildiği belirtilerek çocukların baba yanında düzenli ve


uyumlu şekilde gelişimi ve gereksinimlerinin karşılandığı vurgulanmıştır. Kararda


ayrıca, söz konusu uzman raporlarının değerlendirildiği, çocukların yüksek


çıkarının dikkate alınması gerektiğine yönelik kurallar da gözönüne alınarak


çocukların velayetlerinin babalarına verilmesine hükmedildiği görülmektedir.


36. Ayrıca dava neticesinde müşterek çocukların


velayetinin babaya verilmesine hükmedilmesine karşın başvurucuyla çocuklar


arasında belirli tarihlerde kişisel ilişki tesisine de hükmedildiği, bununla


birlikte başvurucunun kişisel görüşme günlerinin aile ilişkilerini sürdürmekte


yetersiz olduğu yönünde bir iddiasının olmadığı görülmüştür.


37. Başvuru konusu yargısal süreç bir bütün olarak


değerlendirildiğinde; başvurucunun vekil ile kendisini temsil ettirdiği ve


beyan ve itirazlarını sunabildiği, dolayısıyla yargılamaya katılımının


sağlanmış olduğu görülmektedir. Mahkemece tarafların hukuki menfaatleri


arasında bir dengeleme yapıldığı ve çocukların üstün yararı dikkate alınmak


suretiyle velayet konusunda karar verildiği kanaatine ulaşılmıştır.


38. Bu durumda; yargısal makamların karar gerekçelerinin


ayrıntılı şekilde ortaya konulduğu, gerekçelerin aile hayatına saygı hakkı


bağlamında ilgili ve yeterli olduğu anlaşılmaktadır. Kararlarda yer verilen


tespit ve gerekçe itibarıyla aile hayatına saygı hakkı yönünden yargısal makamların


takdir yetkilerinin sınırının aşılmadığı, dolayısıyla aile hayatına saygı


hakkına yönelik bir ihlalin bulunmadığının açık olduğu anlaşılmıştır.


39. Açıklanan gerekçelerle başvurunun diğer kabul


edilebilirlik koşulları yönünden incelenmeksizin açıkça dayanaktan yoksun


olması nedeniyle kabul edilemez olduğuna karar verilmesi gerekir.


VI. HÜKÜM


Açıklanan gerekçelerle;


A. Aile hayatına saygı hakkının ihlal edildiğine ilişkin


iddianın açıkça dayanaktan yoksun olması nedeniyle KABUL EDİLEMEZ


OLDUĞUNA,


B. Yargılama giderlerinin başvurucu üzerinde


BIRAKILMASINA 12/1/2021 tarihinde OYBİRLİĞİYLE karar verildi.

 

Benzer Kararlar

 

Anayasa Mahkemesi Birinci Bölüm — Velayette Fiilî Bakım

Anayasa Mahkemesi Birinci Bölüm — Velayet Değişikliğinde Delil Dengesi

Velayette Çocuğun İsteği ve Heyet Raporu

Tüm Aile Hukuku Kararları ›

 

İlgili Sayfalar

 

Aile ve Boşanma Hukuku

 

Benzer bir uyuşmazlıkla ilgili görüşmek isterseniz iletişim bilgilerine ulaşabilirsiniz.

 

Bu sayfa genel bilgilendirme amacı taşır ve hukuki danışmanlık yerine geçmez. Özet ve açıklamalar site tarafından hazırlanmıştır; karar metni resmî kaynaktan alınmıştır.

 

Karar Künyesi

 

Mahkeme

Anayasa Mahkemesi Birinci Bölüm

 

Karar Türü

Bireysel Başvuru

 

Başvuru No

2019/12792

 

Karar Tarihi

12 Ocak 2021

 

Oy Durumu

Oy birliği

 

Resmî Kaynak

Anayasa Mahkemesi Kararlar Bilgi Bankası

 

Hukuki Destek

Av. Mete ŞAHİN Hukuk Bürosu

 

Bu sayfadaki bilgiler genel niteliktedir; kendi dosyanızın değerlendirilmesi için büroyla iletişime geçebilirsiniz.

Işınlar Mah. İvedik Cad. No: 116/1, Yenimahalle/Ankara

 

0552 725 25 18

WhatsApp ile Yazın

İletişim ve Yol Tarifi

 

İlgili Hukuk Alanları

Boşanma ve Aile Hukuku

Tüm Çalışma Alanları ›

bottom of page