top of page

Ana Sayfa › İçtihatlar

 

Norm Denetimi Kararları  ·  KİRA HUKUKU  ·  NORM DENETİMİNDE İPTAL TALEBİNİN REDDİ

Anayasa Mahkemesi Genel Kurulu — 2000 Yılında Kira Artış Tavanının Tespit Davasına Uygulanması

 

2000/26 E., 2000/48 K. · 16 Kasım 2000

 

İçerik Sorumlusu: Av. Mete ŞAHİN · Son Güncelleme: 7 Kasım 2026

 

Kararın Özeti

 

2000 yılına ait kira bedelinin belirlenmesini isteyen malikin davasında, yüzde 25 artış sınırının mahkemeyi de bağlaması tartışıldı. Anayasa Mahkemesi, artışın ekonomik göstergeler gözetilerek geçici süreyle sınırlanmasında kiracı ile kiraya veren arasındaki dengeyi ve kamu yararını dikkate aldı. Hem 2000 yılına ilişkin oranı hem de tespit davalarında kanundaki sınırlara uyulmasını öngören hükmü Anayasa’ya uygun buldu.

 

Hukuki İlke

 

Mahkeme, 2000 yılına özgü artış sınırının kira tespit davalarında da uygulanmasını, o dönemin ekonomik koşullarında mülkiyet hakkı ve sözleşme özgürlüğüyle bağdaşır buldu.

 

Sonuç

 

6570 sayılı Kanun’un geçici 7. maddesindeki yüzde 25 ibaresine ve dördüncü fıkraya yönelik itiraz iki üyenin karşıoyuyla reddedildi. 2001 yılı için belirlenen yüzde 10 oranı bu hükümde esastan değerlendirilmedi.

 

Kararın Kapsamı

 

Kararda geçen yüzde 25, 2000 yılı için konulmuştu. Daha sonra konut kiralarında uygulanan geçici yüzde 25 sınırı farklı bir düzenlemeye dayanıyordu. Güncel bir kira hesabında sözleşmenin türü, yenileme tarihi ve Türk Borçlar Kanunu’nun 344. maddesindeki koşullar birlikte incelenir.

 

İlgili Mevzuat

 

  • 6570 sayılı Gayrimenkul Kiraları Hakkında Kanun — m. geçici 7

  • Türkiye Cumhuriyeti Anayasası — m. 2, 10, 13, 35, 48

Bu bölümde karar metninde atıf yapılan hükümler gösterilmiştir. Kararda anılan hüküm, bugün yürürlükte olan metinle aynı olmayabilir.

 

Kararın Tam Metni

 

Aşağıdaki metin, kararın resmî kaynaktaki metnidir.

 

ANAYASA

MAHKEMESİ KARARI

Esas Sayısı : 2000/26

Karar Sayısı : 2000/48

Karar Günü : 16.11.2000

R.G. Tarih-Sayı :15.03.2002-24696

İTİRAZ YOLUNA BAŞVURAN : Pazaryeri Sulh Hukuk Mahkemesi

İTİRAZIN KONUSU : 18.5.1955 günlü, 6570 sayılı

"Gayrimenkul Kiraları Hakkında Kanun"a 4531 sayılı Yasa'yla eklenen

Geçici 7. maddenin birinci fıkrasının ilk tümcesi ile dördüncü fıkrasının

Anayasa'nın 10. ve 48. maddelerine aykırılığı savıyla iptali istemidir.

I- OLAY

Kira tesbiti istemiyle açılan davada 18.5.1955 günlü, 6570 sayılı

Yasa'ya 4531 sayılı Yasa ile eklenen Geçici 7. maddenin birinci fıkrasının ilk

tümcesi ile dördüncü fıkrasının Anayasa'ya aykırılığı savını ciddi bulan

Mahkeme iptali için başvurmuştur.

III- YASA METİNLERİ

A- İtiraz Konusu Yasa Kuralı

6570 sayılı "Gayrimenkul Kiraları Hakkında Kanun"a 4531

sayılı Yasa ile eklenen ve itiraz konusu kuralları da içeren Geçici 7. madde

şöyledir :

"GEÇİCİ MADDE 7.- Sözleşmelerde

kararlaştırılan kira paraları 2000 yılında yıllık % 25, 2001 yılında ise yıllık

% 10 oranında artırılabilir. Ancak, taşınmazın bulunduğu bölgede rayiç kira

parasındaki artış bu oranların altında ise bu oranlar uygulanmaz.

Kira parasının yabancı para veya kıymetli madene endeksli olarak

belirlendiği sözleşmelerde ayrıca yıllık artış uygulanmaz.

Kira parasının artış sınırlarının aşılması amacıyla yeniden

sözleşmesi yapılamaz.

Kira tespit davalarında da yukarıdaki sınırlamalara uyulur."

B- Dayanılan Anayasa Kuralları

Başvuru kararında dayanılan Anayasa kuralları şunlardır:

1- "MADDE 10.- Herkes, dil, ırk,

renk, cinsiyet, siyasî düşünce, felsefî inanç, din, mezhep ve benzeri

sebeplerle ayırım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir.

Hiçbir kişiye, aileye, zümreye veya sınıfa imtiyaz tanınamaz.

Devlet organları ve idare makamları bütün işlemlerinde kanun

önünde eşitlik ilkesine uygun olarak hareket etmek zorundadırlar."

2- "MADDE 48.- Herkes, dilediği

alanda çalışma ve sözleşme hürriyetlerine sahiptir. Özel teşebbüsler kurmak

serbesttir.

Devlet, özel teşebbüslerin millî ekonominin gereklerine ve sosyal

amaçlara uygun yürümesini, güvenlik ve kararlılık içinde çalışmasını sağlıyacak

tedbirleri alır."

C- İlgili Anayasa Kuralları

1- "MADDE 2.- Türkiye Cumhuriyeti,

toplumun huzuru, millî dayanışma ve adalet anlayışı içinde, insan haklarına

saygılı, Atatürk milliyetçiliğine bağlı, başlangıçta belirtilen temel ilkelere

dayanan, demokratik, lâik ve sosyal bir hukuk Devletidir."

2- "MADDE 13.- Temel hak ve hürriyetler,

Devletin ülkesi ve milletiyle bölünmez bütünlüğünün, millî egemenliğin,

Cumhuriyetin, millî güvenliğin, kamu düzeninin, genel asayişin, kamu yararının,

genel ahlâkın ve genel sağlığın korunması amacı ile ve ayrıca Anayasanın ilgili

maddelerinde öngörülen özel sebeplerle, Anayasanın sözüne ve ruhuna uygun

olarak kanunla sınırlanabilir.

Temel hak ve hürriyetlerle ilgili genel ve özel sınırlamalar

demokratik toplum düzeninin gereklerine aykırı olamaz ve öngörüldükleri amaç

dışında kullanılamaz.

Bu maddede yer alan genel sınırlama sebepleri temel hak ve

hürriyetlerin tümü için geçerlidir."

3- "MADDE 35.- Herkes, mülkiyet ve

miras haklarına sahiptir.

Bu haklar, ancak kamu yararı amacıyla , kanunla sınırlanabilir.

Mülkiyet hakkının kullanılması toplum yararına aykırı

olamaz."

IV- İLK İNCELEME

Anayasa Mahkemesi İçtüzüğü'nün 8. maddesi uyarınca, Mustafa BUMİN,

Haşim KILIÇ, Samia AKBULUT, Sacit ADALI, Ali HÜNER, Mustafa YAKUPOĞLU, Fulya

KANTARCIOĞLU, Mahir Can ILICAK, Rüştü SÖNMEZ, Ertuğrul ERSOY ve Tülay TUĞCU'nun

katılmalarıyla 6.6.2000 gününde yapılan ilk inceleme toplantısında dosyada

eksiklik bulunmadığından işin esasının incelenmesine Mustafa BUMİN ve Ali

HÜNER'in karşıoyları ve oyçokluğuyla, sınırlama sorununun esas inceleme

evresinde ele alınmasına oybirliğiyle karar verilmiştir.

V- ESASIN İNCELENMESİ

Başvuru kararı ve ekleri, işin esasına ilişkin rapor, itiraz

konusu Yasa kuralları, aykırılık savına dayanak yapılan ve ilgili görülen

Anayasa kurallarıyla bunların gerekçeleri ve öteki yasama belgeleri okunup

incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

A- Sınırlama Sorunu

Anayasa'nın 152. ve 2949 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve

Yargılama Usulleri Hakkında Kanun'un 28. maddesine göre, Anayasa Mahkemesi'ne

itiraz yoluyla yapılacak başvurular, itiraz yoluna başvuran mahkemenin bakmakta

olduğu davada uygulayacağı yasa kuralları ile sınırlıdır. Uygulanacak yasa

kuralları, davanın değişik evrelerinde ortaya çıkan sorunların çözümünde veya

davayı sonuçlandırmada olumlu ya da olumsuz yönde etki yapacak nitelikteki

kurallardır.

Mahkemede bakılmakta olan davada, davacı 2000 yılına ilişkin kira

bedelinin tesbitini istediğinden iptali istenen Geçici 7. maddenin, birinci

fıkrasının ilk tümcesine ilişkin esas incelemenin "...2000 yılında yıllık

% 25..." ibaresi ile sınırlı yapılmasına oybirliğiyle, dördüncü

fıkrasında, Yasa'nın uygulanmasıyla ilgili genel kural içermesi nedeniyle

sınırlama yapılmasına gerek olmadığına, 16.11.2000 gününde Haşim KILIÇ,

Yalçın ACARGÜN, Sacit ADALI ile Ali HÜNER'in karşıoyları ve oyçokluğuyla

karar verilmiştir.

B- Anayasa'ya Aykırılık Sorunu

Mahkeme, 4531 sayılı Yasa ile kira paralarının arttırılmasına

ilişkin düzenlemenin, sosyal hukuk devleti ilkeleriyle bağdaşmadığını, kira

sözleşmelerinde tarafların gelecek yıla ait kira artışlarını serbestçe

belirleme olanağını sınırlandırdığını, bunun taşınmaz sahipleri aleyhine sonuçlar

yarattığını bunun Anayasa'nın 10. ve 48. maddelerine aykırı olduğunu ileri

sürerek iptalini istemektedir.

2949 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri

Hakkında Kanun'un 29. maddesine göre Anayasa Mahkemesi, kanunların, kanun hükmünde

kararnamelerin ve Türkiye Büyük Millet Meclisi İçtüzüğü'nün Anayasa'ya

aykırılığı hususunda ilgililer tarafından ileri sürülen gerekçelere dayanmaya

mecbur değildir. Anayasa Mahkemesi taleple bağlı kalmak kaydıyla başka gerekçe

ile de Anayasa'ya aykırılık kararı verebilir. Bu nedenle, itiraz konusu kural

Anayasa'nın yalnız 10. ve 48. maddeleri yönünden değil, ilgisi nedeniyle 2. ve

13. maddeler yönünden de incelenmiştir.

Anayasa'nın 2. maddesinde sözü edilen sosyal hukuk devleti, insan

haklarına saygılı, kişilerin huzur, refah ve mutluluk içinde yaşamalarını

güvence altına alan, kişi ile toplum arasında denge kuran, çalışma hayatının

kararlılık içinde gelişmesi için sosyal, iktisadi ve mali tedbirler alarak

çalışanları koruyan ve insanca yaşamalarını sağlayan, işsizliği önleyen, milli

gelirin adalete uygun biçimde dağıtılması için gereken önlemleri alan,

güçsüzleri güçlüler karşısında koruyarak sosyal adaleti ve toplumsal dengeyi

kuran devlettir. Çağdaş devlet anlayışı, sosyal hukuk devletinin tüm kurumlarıyla

Anayasa'nın özüne ve ruhuna uygun biçimde kurulmasını ve işlemesini gerekli

kılar. Sosyal hukuk devletinde kişinin korunması, toplumda sosyal

güvenliğin ve sosyal adaletin sağlanması yoluyla olanaklıdır. Bu bağlamda

sosyal hukuk devletinin gerçekleştirilebilmesi için zaman zaman farklı ekonomik

ve sosyal politikalar uygulaması gerekebilir. Ancak, bunların sınırı kuşkusuz

ki, temel hukuk kuralları ve Anayasa'dır.

Konut ve işyeri darlığı bulunan ülkelerde devletçe önlem

alınmadığı takdirde talebin fazlalığı nedeniyle kiraların aşırı şekilde

yükseleceği, bu yükselişin tüketim maddelerinin fiyatları üzerinde etkili

olarak hayat pahalılığına sebep olacağı açıktır. Türkiye'de kiraların tüketici

fiyat endeksi içindeki oranının yüksek olduğu, bunun hak ve adaletin

gerçekleşmesini engelleyen önemli faktörlerin başında geldiği bilinmektedir. Bu

nedenlerle, taşınmaz mal kiralarının sürekli yükselişi ve içinde kira

paralarının önemli etkisi olan fiyat artışlarının ekonomik ve dolayısıyla

sosyal yaşamı olumsuz yönde etkilemesi karşısında Devletin, sosyal huzurun

sağlanması, toplumsal barış ve kamu düzeninin korunması amacıyla kiracı

kiralayan ilişkilerini düzenlemesi, böylece insanımızı hak ettiği yaşam

düzeyine kavuşturması, gelir dağılımını düzeltmesi ve yoksullukla mücadele

etmesi Anayasa'nın 2. maddesinde belirtilen sosyal hukuk devleti olmanın

gereğidir.

Anayasa'nın 35. maddesinde, herkesin mülkiyet ve miras haklarına

sahip olduğu, bu hakların kamu yararı amacıyla, kanunla sınırlandırılabileceği

ve toplum yararına aykırı kullanılamayacağı ifade edilmiştir.

Mülkiyet hakkı kişiye, başkasının hakkına zarar vermemek ve

yasaların koyduğu sınırlamalara uymak koşuluyla sahibi olduğu şeyi dilediği

gibi kullanma, ürünlerinden yararlanma ve tasarruf olanağı verir.

Çalışma ve Sözleşme Hürriyetini düzenleyen 48. maddenin birinci

fıkrasında herkesin dilediği alanda çalışma ve sözleşme özgürlüğüne sahip

olduğu açıkladıktan sonra ikinci fıkrasında "Devlet özel teşebbüslerin

millî ekonominin gereklerine ve sosyal amaçlara uygun yürümesinin, güvenlik ve

kararlılık içinde çalışmasını sağlayacak tedbirleri alır" denilerek

Devlete bu konuda düzenleme yapma yetkisi verilmiştir.

Anayasa'nın 13. maddesinde belirtildiği biçimde, yasakoyucu

tarafından yapılan temel hak ve özgürlüklerle ilgili sınırlamalar demokratik

toplum düzeninin gereklerine aykırı olmayacakları gibi sınırlama ile öngörülen

amaca elverişli ve ölçülü olmalıdır.

Temel hak ve özgürlüklerin en geniş ölçüde sağlanıp güvence altına

alındığı, demokratik toplumlarda kişilerin sahip olduğu, dokunulmaz,

vazgeçilmez, devredilmez temel hak ve özgürlüklerin özüne dokunulamayacağı,

tümüyle ortadan kaldırılamayacağı, ancak, demokratik toplum düzeninin

sürekliliği için toplumun ortak yarar ve çıkarlarının bireyin yarar ve

çıkarlarının üstünde tutulması gerektiği durumlarda Anayasa'nın özüne ve ruhuna

aykırı olmamak koşuluyla sınırlama yapılabileceği kabul edilmektedir.

İtiraz konusu Yasa'nın gerekçesinde de amacının, ekonomi

kurallarına göre hak ve nasafete uygun, makul bir kira parasının saptanmasında

kiracının durumu ve ekonomik güçlerin değerlendirilmesi, dengelenmesi, yanında

yargı içtihadlarına rağmen tüketici fiyat endeksinin üstünde seyreden kira

paralarındaki artışın sınırlandırılarak diğer fiyatların yükselmesinin

önlenmesi olduğu belirtilmiştir.

Bu durumda kira paralarının sürekli yükselişinin ekonomik ve

sosyal yaşamı olumsuz yönde etkilemesi nedeniyle, kira artışlarının, temel

ekonomik göstergelerin hedeflerine bağlı olarak geçici bir süre için

sınırlandırılmasının kiracı kiralayan arasında bozulan ekonomik dengenin

yeniden sağlanması toplumsal barış ve kamu yararını gerçekleştirmek amacıyla

getirildiği anlaşılmaktadır.

Konut ve işyeri olarak çeşitli yönleriyle toplumu etkileyen

taşınmaz mal kirası, özel hukuk yanında kamu hukukunu da ilgilendirmektedir.

Taşınmaz mal darlığının, Devletçe önlem alınmaması durumunda kiraların normalin

üstünde artacağı açıktır. Kira olgusunun bu bakımdan toplumsal bir sorun olduğu

kabul edildiğinde Devletin kira konusunda kamu yararı amacıyla kimi hak ve

özgürlükleri sınırlandırmasında Anayasa'nın 2., 13., 35. ve 48. maddelerine

aykırılık yoktur. İptal isteminin reddi gerekir.

Öte yandan kiracı ile kiralayan farklı hukuksal konumda

olduklarından bunları karşılaştırarak eşitlik ilkesinin zedelendiğini ileri

sürmek mümkün değildir. Bu nedenle, İptali istenen hükmün Anayasa'nın 10.

maddesiyle ilgisi görülmemiştir.

Maddenin dördüncü fıkrasında kira tespit davalarında da birinci

fıkradaki sınırlamalara uyulacağı kuralı getirilmiştir. Birinci fıkradaki

düzenlemeye koşut olan bu kural da aynı gerekçelerle Anayasa'ya aykırı

değildir. İptal isteminin reddi gerekir.

VI- SONUÇ

18.5.1955 günlü, 6570 sayılı "Gayrimenkul Kiraları Hakkında

Kanun"a 4531 sayılı Yasa ile eklenen Geçici Madde 7'nin, birinci

fıkrasının ilk tümcesindeki "...2000 yılında yıllık % 25..." ibaresi

ile dördüncü fıkrasının, Anayasa'ya aykırı olmadığına ve itirazın REDDİNE,

Yalçın ACARGÜN ile Ertuğrul ERSOY'un karşıoyları ve OYÇOKLUĞUYLA, 16.11.2000

gününde karar verildi.

Başkan

Mustafa BUMİN

Başkanvekili

Haşim KILIÇ

Üye

Yalçın ACARGÜN

Üye

Sacit ADALI

Üye

Ali HÜNER

Üye

Fulya

KANTARCIOĞLU

Üye

Mahir Can

ILICAK

Üye

Rüştü SÖNMEZ

Üye

Ertuğrul ERSOY

Üye

Tülay TUĞCU

Üye

Ahmet AKYALÇIN

KARŞIOY

YAZISI

18.5.1955 günlü, 6570 sayılı "Gayrimenkul Kiraları Hakkında

Kanun'a", 16.2.2000 günlü, 4531 sayılı Yasayla eklenen Geçici 7. maddenin

birinci fıkrasının,"Sözleşmelerde Kararlaştırılan kira paraları 2000

yılında %25, 2001 yılında ise yıllık %10 oranında artırılabilir."

şeklindeki birinci tümcesi ile ayni maddenin, "Kira tespit davalarında da

yukarıdaki sınırlamalara uyulur."şeklindeki dördüncü fıkrasının iptal

isteminin reddine ilişkin çoğunluk görüşüne aşağıda açıklanan gerekçelerle

katılmıyoruz.

a- Bu gün ülkemizde, otuz, kırk yıl önce uygulanan; Devletin

ekonomiye müdahalesini uygun bir model olarak yansıtan, "Karma

ekonomi" şeklinde isimlendirilen sistem artık terk edilmiştir. Serbest

piyasa ekonomisi adı altında, fiyatların bu yöntemle, kurallarına göre, arz ve

talep dengesi koşullarında oluşacağı kabul edilmiştir. Bu nedenle, kamu

yararından bahisle kiraların sınırlandırılması tercihi, savunulan ekonomik

model ve mantıkla çelişki oluşturmaktadır.

b- Yasa, yapılmış ve devam eden kira sözleşmesinde, kira artış

dönemi gelmişse, artış oranlarını iki yıl için belirli oranlarda

sınırlamaktadır. İlk kez kiraya verilecek olan taşmazlar yönünden ise kira

bedelinin sınırlandırılmasıyla ilgili bir düzenleme içermemektedir. Doğal

olarak bu durum, Yasa'nın getirdiği iki yıllık sınırlandırma hükmü karşısında

taşınmaz mal sahiplerinin başlangıçta saptayıp, isteyeceği kira bedelini yüksek

tutmalarına yol açacaktır.

Nitekim, Yasa'nın yürürlüğe girmesinden sonra yapılan yeni kira

sözleşmelerinde görülen, kira bedellerinin olağanüstü artışı bu sebepten

kaynaklanmaktadır.

c- Yasa, yabancı para üzerinden yapılan kira sözleşmelerinde

sınırlandırma getirmemektedir. 20 Şubat 1999 tarihinden önce, apartmanın bir

dairesinin örneğin ABD dolarıyla, aynı nitelikteki diğer dairesinin ise TL

karşılığı olarak kiraya verildiğini varsayalım. Yasa'nın yürürlüğe girdiği 20

Şubat 2000 tarihinde, dolar üzerinden kiraya verilen dairenin Türk Lirası

üzerinden kiraya verilene nazaran daha fazla gelir getirdiği görülecektir. Bu

durum, Anayasalda yer alan eşitlik ilkesi ile açıklanamaz.

d- Yasa, Devlet ve Kamu kurumları ile, yerel yönetimlere ait

taşınmazlar içinde uygulanmaktadır. Bunun sonucu olarak, mükelleflerin

gayrimenkul irat vergisi matrahlarında oluşacak azalmalarda dikkate alınırsa,

Devlet ve Kamu kurumlarında çok büyük vergi geliri kaybı görülecektir.

Oysa, yakın geçmişte, örneğin 1994 yılında, 4792 sayılı İşçi

Sigortaları Kurumu Yasası'nda 3995 sayılı Yasayla yapılan değişikliğin 19.

maddesinde görüldüğü gibi Devlet; Kurumun sahibi bulunduğu taşınmazların kira

bedellerinin her yıl Devlet İstatistik Enstitüsü tüketici fiyat

endekslerindeki artış oranından az olmamak üzere rayiç veya emsal değerle

belirlenmesini düzenleyerek önemli bir kamu kuruluşunun kira gelirlerinin

düzeyini enflasyona karşı korumak istemiştir.

e- Yasa'nın yürürlüğe girdiği 16.2.2000 tarihinden sonra bile

Devletin kendi ürettiği mal ve hizmetlere uyguladığı fiyat artışları

karşısında; kira gelirlerine bir nevi narh uygulaması, Yasa'nın enflasyonu

indirme amacının inandırıcılığını azaltmaktadır. Bir başka ifadeyle gelirlerin

dağılışında, taşınmaz sahipleri zararına ve kiracılar yararına meydana çıkan bu

durum haklarda ve yükümlülüklerde eşitlik ilkesine aykırıdır.

f- Yasa'nın 2000 yılında, kira sözleşmelerine getirdiği %25

oranındaki sınırlama ile sözleşme özgürlüğü ve mülkiyet hakkının ortadan

kaldırılmadığı sadece kamu yararı amacıyla sınırlandırıldığı, bu durumun ise

sosyal devlet ilkesine uygun olduğu ileri sürülmektedir.

Anayasa'nın 48. maddesiyle düzenlenen sözleşme özgürlüğü temel hak

ve özgürlüklerdendir. Bu kural Anayasa'nın Sosyal ve Ekonomik Haklar ve Ödevler

bölümünde yer almıştır. Bu maddede de düzenlenen özel teşebbüs özgürlüğü hem

gerçek kişilere tek tek ve toplu olarak hem de tüzel kişilere tanınmıştır.

Anayasa'nın 35. maddesinde ise herkesin mülkiyet ve miras haklarına sahip

olduğu kabul edilmiştir. Buna rağmen anılan yasa ile eklenen Geçici 7.

maddenin getirdiği %25 oranındaki sınırlamanın sadece taşınmaz sahipleri

zararına, kiracılar yararına olduğu için kamu yararına yönelik bir

sınırlandırma olduğu kabul edilemez. Yasa, sözleşme özgürlüğüne aykırı bir

düzenleme içermektedir.

Açıklanan nedenlerle, davanın iptali gerekeceği kanısıyla aksi

yönde oluşan çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.

Üye

Yalçın ACARGÜN

Üye

Ertuğrul ERSOY

 

Tamamlayıcı Kararlar

 

Anayasa Mahkemesi Genel Kurulu — 2001 Yılı Kira Artışında Yüzde On Sınırının İptali

Yargıtay 3. Hukuk Dairesi — Çekincesiz Ödenen Kira Artışının İadesi

Yargıtay 3. Hukuk Dairesi — Kira Artış Oranının Uyarlanması ile Kira Tespiti Arasındaki Sınır

Tüm Kira Hukuku Kararları ›

 

İlgili Sayfalar

 

Kira Bedelinin Tespiti ve Kira Uyuşmazlıkları

Kira Dönemine Göre Artış Oranını Hesaplama

 

Benzer bir uyuşmazlıkla ilgili görüşmek isterseniz iletişim bilgilerine ulaşabilirsiniz.

 

Bu sayfa genel bilgilendirme amacı taşır ve hukuki danışmanlık yerine geçmez. Özet ve açıklamalar site tarafından hazırlanmıştır; karar metni resmî kaynaktan alınmıştır.

 

Karar Künyesi

 

Mahkeme

Anayasa Mahkemesi

 

Karar Türü

Norm Denetimi

 

Esas No

2000/26

 

Karar No

2000/48

 

Karar Tarihi

16 Kasım 2000

 

Oy Durumu

Oyçokluğu

 

Resmî Kaynak

Anayasa Mahkemesi Norm Kararlar Bilgi Bankası

 

Hukuki Destek

Av. Mete ŞAHİN Hukuk Bürosu

 

Bu sayfadaki bilgiler genel niteliktedir; kendi dosyanızın değerlendirilmesi için büroyla iletişime geçebilirsiniz.

Işınlar Mah. İvedik Cad. No: 116/1, Yenimahalle/Ankara

 

0552 725 25 18

WhatsApp ile Yazın

İletişim ve Yol Tarifi

 

İlgili Hukuk Alanları

Kira ve Tahliye Davaları

Tüm Çalışma Alanları ›

 

Hesaplama Araçları

Kira Artış Oranı Hesaplama

Kira Tespit Davası Tarihleri

Tüm Hesaplama Araçları ›

bottom of page