top of page

Ana Sayfa › İçtihatlar

 

İŞ HUKUKU  ·  BOZMA  ·  TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİ

Yargıtay 9. Hukuk Dairesi — Fazla Çalışma ve Tanık Çelişkisi

 

2026/3206 E., 2026/6308 K. · 25 Haziran 2026

 

İçerik Sorumlusu: Av. Mete ŞAHİN · Son Güncelleme: 22 Kasım 2026

 

Kararın Özeti

 

Planlama işlerinde çalışan işçi, yabancı firmalarla saat farkı nedeniyle mesaisinin uzadığını ileri sürdü. Tanıklar ise tren ve gemi çıkışlarını anlattı, çalışma saatleri konusunda farklı süreler verdi. Yargıtay, işçinin çalışma düzenini ayrıntılandırmaması ve bir tanığın kendi anlatımı içindeki çelişki nedeniyle bilirkişi hesabını uygun bulmadı. İşverenin başvurusu üzerine yeniden hesaplama istedi. İşçinin temyiz başvurusu miktar itibarıyla reddedildi.

 

Hukuki İlke

 

Fazla çalışma hesabında davacının anlattığı çalışma düzeni ile tanık ifadelerinin dayanağı ve tutarlılığı birlikte değerlendirildi. Daire, tanıkların çelişkili saatlerinin olduğu gibi hesaplamaya yansıtılmasını bozma nedeni saydı.

 

Sonuç

 

Yargıtay, davacı işçinin temyiz dilekçesini miktardan reddetti. Davalı işverenin temyizi üzerine bölge adliye mahkemesi kararını oy birliğiyle bozdu.

 

İlgili Mevzuat

 

  • 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu — m. 352/1-b, 362, 366 ve ek m. 1/2
    Kararda anılan

  • 7550 sayılı Kanun — m. 20
    Kararda anılan

  • 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu — m. 420 (ilk derece gerekçesi)
    Kararda anılan

Bu bölümde karar metninde atıf yapılan hükümler gösterilmiştir. Kararda anılan hüküm, bugün yürürlükte olan metinle aynı olmayabilir.

 

Kararın Tam Metni

 

Aşağıdaki metin, kararın resmî kaynaktaki metnidir.

 

9. Hukuk Dairesi         2026/3206 E.  ,  2026/6308 K.


"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/891 E., 2025/2152 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 30. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/849 E., 2023/72 K.


Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihaî kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352/1-(b) hükmü uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre reddedilen ve davacı tarafından temyize konu edilen toplam miktarın, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi dikkate alındığında, 04.06.2025 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7550 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 20. maddesi ile değiştirilen 6100 sayılı Kanun'un ek madde 1/2 hükmü uyarınca dava tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 78.630,00 TL’nin altında kaldığı anlaşılmakla; davacı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmesi gerekir.

Davalı vekilinin gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 20.02.2012-16.09.2021 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde çalıştığını, son ücretinin brüt 12.490,00 TL olduğunu, davacının davalı Şirkette müşteri temsilcisi, acente temsilcisi, planlama uzmanı ve planlama kıdemli birim lideri olarak çalıştığını, davacının fazla çalışmaları ile ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının karşılığını alamadığını ileri sürerek ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile fazla çalışma ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının talep etmiş olduğu alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının davalı Şirkette en son takım lideri olarak çalıştığını, son ücretinin brüt 12.490,00 TL olduğunu, davacının istifa ederek işten ayrıldığını, İstanbul Anadolu 25. İş Mahkemesinin 2021/468 Esas sayılı dosyasında açmış olduğu işe iade davasının bekletici mesele yapılması gerektiğini, davacının feshe ve çalışmaya bağlı bütün alacak ve haklarının son ay ücret bordrosunda tahakkuk ettirilerek ödendiğini, davalı Şirket nezdinde bir alacağı bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti tahakkuku bulunmadığı, dosyada mübrez "İbraname" başlıklı belgenin fesih tarihinde düzenlendiği, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 420. maddesindeki unsurları içermemesi nedeniyle geçersiz olduğunun anlaşıldığı, davalı tarafça yazılı işyeri kayıtları sunulmadığından tanık beyanları ile sonuca gidildiği, dinlenen tanık beyanları doğrultusunda, davacının çalıştığı dönemde, bilirkişi raporunda belirtilen fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil çalışması yaptığı, ancak karşılığının ödendiğinin davalı işverence ispatlanamadığının anlaşıldığı, davaya karşı zamanaşımı def'inin dikkate alındığı ve davacının yıllık izinde olduğu dönemlerin dışlandığı belirtilerek fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekilince istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesi tarafından yapılan indiriminin davacının çalışma süresi ve alacak miktarı dikkate alındığında yeterli olmadığı kanaatine varıldığı, dosya kapsamı ile %40 oranında indirim yapılmasının uygun olacağı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüyle İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1. Davalı vekili temyiz dilekçesinde;

a. Davacının fazla çalışma iddiasını somutlaştırmadığını, kabul edilen fazla çalışma süresinin hatalı olduğunu,

b. Kısa çalışma dönemine ilişkin kabulün hatalı olduğunu,

c. Tanık beyanlarının çelişkili olduğunu,

d. Ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının kabulünün hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

2. Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verildiğinden, temyiz sebeplerine yer verilmemiştir.


B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davacının fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hesabına ilişkindir.

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda anlatılan ilkeler, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil günlerinde yapılan çalışmalar açısından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta; davacı dava dilekçesinde, davalı işyerinde olağan çalışma süresinin 08.30-18.30 saatleri arasında olduğunu, iş yapılan firmaların yurt dışı menşeili olmaları ve bu ülkelerle saat farkı olması, ayrıca resmî ve dinî bayram ile tatillerin uyuşmaması nedenleriyle 18.30'u aşacak şekilde çalışma yapıldığını belirterek fazla çalışma ücreti alacağı talebinde bulunmuştur. Yargılama sırasında dinlenen davacı tanığı K.K.K. aynen; "Haftanın beş günü işyerinde çalışma yapardık, cumartesi günleri ise bazen işyerinde bazen evden çalışırdık. Yemek molası 1 saat idi. ... molasını müsait olursak verebiliyorduk. Cumartesi günleri normalde 08.30-12.30 saatleri arasında idi ancak çalışmalarımız eğer o gün tren veya gemi kalkacaksa gece yarılarına kadar sürerdi. Aksi takdirde saat 22.00-23.00 saatlerine kadar sürerdi. Hafta içi ise tren ve gemi kalkış yaptığı için haftanın ortalama 3 günü saat 22.00-23.00'e kadar çalışmalarımız devam ederdi." şeklinde beyanda bulunmuş; davacı vekilinin sorusu üzerine "... haftanın her günü çalışmalarımız saat 22.00-23.00'e kadar sürerdi. Haftanın 3 günü tren veya gemi kalktığı için gece yarılarına kadar çalışmamız devam ederdi." şeklinde beyanda bulunmuştur. Davacı tanığı İ.A. ise beyanında her gün 23.00'e kadar çalışıldığını, haftanın ortalama 3 günü gemi veya tren çıkışları olduğu için çalışmaların saat 01.00'e kadar uzadığını ifade etmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda; davacının, haftanın 3 günü 08.30-23.00, 3 günü 08.30-01.00 arasında çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmış ise de davacının 18.30'dan sonraki çalışmasını somutlaştırmaması, davacı ile davacı tanıklarının fazla çalışma yapılması nedenini farklı açıklamaları, davacı tanığı K.K.K'nın ilk beyanıyla davacı vekilinin sorusu üzerine verdiği beyanı arasındaki çelişki dikkate alındığında bu hesaplamanın dosya kapsamına uygun olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla Mahkemece; davacının haftanın 2 günü 08.30-18.30, 1 günü 08.30-12. 30... günü 08.30-22.00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek, gerekirse bilirkişi raporu da aldırılmak suretiyle fazla çalışma ücreti alacağının yeniden hesaplanması gerekir. Kabul edilen çalışma saatlerinin dosya kapsamıyla örtüşmediği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

A. Davacı Temyizi Yönünden

Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

B. Davalı Temyizi Yönünden

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.06.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Karar Künyesi

 

Mahkeme

Yargıtay 9. Hukuk Dairesi

 

Esas No

2026/3206

 

Karar No

2026/6308

 

Karar Tarihi

25 Haziran 2026

 

Oy Durumu

Oy birliği

 

Resmî Kaynak

Adalet Bakanlığı Mevzuat ve İçtihat Programı

 

Hukuki Destek

Av. Mete ŞAHİN Hukuk Bürosu

 

Bu sayfadaki bilgiler genel niteliktedir; kendi dosyanızın değerlendirilmesi için büroyla iletişime geçebilirsiniz.

Işınlar Mah. İvedik Cad. No: 116/1, Yenimahalle/Ankara

 

0552 725 25 18

WhatsApp ile Yazın

İletişim ve Yol Tarifi

 

İlgili Hukuk Alanları

İş Hukuku Davaları

Tüm Çalışma Alanları ›

 

Hesaplama Araçları

İşçilik Alacakları Hesaplama

Tüm Hesaplama Araçları ›

bottom of page