top of page

Ana Sayfa › İçtihatlar

 

İŞ HUKUKU  ·  BOZMA

Yargıtay 9. Hukuk Dairesi — Fazla Çalışma Hesabında Beş Saatin İki Kez Düşülmesi

 

2026/5606 E., 2026/5292 K. · 8 Haziran 2026

 

İçerik Sorumlusu: Av. Mete ŞAHİN · Son Güncelleme: 5 Kasım 2026

 

Kararın Özeti

 

Haftalık çalışma süresi kırk saat olan işyerinde, fazla çalışmanın belirli kısmının ücrete dahil olduğu kabulü önceki bozmanın dışında kaldı. Yeni bilirkişi hesabında hem beş saat hem de ayrıca 5,2 saat düşülerek alacak azaltıldı. Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, bu çift düşümü hatalı buldu. Önceki hesap biçiminden doğan usuli kazanılmış hak korunarak haftalık 45,2 saatin ücrete dahil kabul edilmesi ve çalışma süresinin buna göre hesaplanması için hüküm bozuldu.

 

Hukuki İlke

 

Önceki bozmanın dışında kalan hesap biçimi taraf lehine usuli kazanılmış hak oluşturmuşsa yeni hesap buna uygun yapılır; bu dosyada fazla sürelerle çalışmanın ayrıca düşülmesi, ücrete dahil sürenin iki kez mahsubuna yol açmıştır.

 

Sonuç

 

İlk derece kararı, fazla çalışma hesabında beş saat ile 5,2 saatin ayrı ayrı düşülmesi nedeniyle bozuldu.

 

Kararın Dosyaya Etkisi

 

Önceki bozmayla belirlenen çalışma saatleri üzerinden, bu dosyada ücrete dahil kabul edilen haftalık 45,2 saat dikkate alınarak yeniden hesap yapılacaktır.

 

Kararın Tam Metni

 

Aşağıdaki metin, kararın resmî kaynaktaki metnidir. Resmî metindeki maskelemeler korunmuştur.

 

9. Hukuk Dairesi         2026/5606 E.  ,  2026/5292 K.


"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2025/391 E., 2026/70 K.


İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar; taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Bankada 01.07.1998-31.07.2020 tarihleri arasında değişik ünvan ve görevlerde çalıştığını, en son sistem odaları işletim müdürü olarak görev yaptığını, emeklilik nedeniyle iş sözleşmesine son verildiğini, son aldığı ücretin brüt 30.622,37 TL olduğunu, normal çalışması haftanın 5 günü 09.00-18.00 saatleri arasında olmakla birlikte gün sonu işlemlerin tamamlanması ve beklemesi gerektiğinde çalışmasının 19.30-20.00 saatleri civarında bittiğini, ayda ortalama 5-6 gün 21.00'e kadar çalışmanın devam ettiğini, ayda 4-5 gün yoğun işlem zamanlarında sabah 07.00, 07.30'da çalışmaya başladığını, işyerinde 1 saat mola kullanıldığını, buna göre davalı Bankanın Personel Yönetmeliğinde belirtilen haftalık 40 saat çalışmanın çok üzerinde çalıştığını ancak fazla çalışma ücretinin ödenmediğini, çalıştığı birimde ulusal bayram ve genel tatil günlerinde nöbetleşe çalıştıklarını, yılda ortalama 3-4 gün bu günlerde çalışmasının olduğunu ancak karşılığının ödenmediğini, sistem değişiklik geçişleri ya da tatbikat uygulamalarının hafta tatiline denk geldiğini, ayda 2-3 kez hafta tatili yapılmadığını, bunun karşılığının da ödenmediğini ileri sürerek fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ile hafta tatili ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın usul yönünden reddi gerektiğini, zamanaşımı def'inde bulunduklarını, davacının 01.07.1998-31.07.2020 tarihleri arasında belirsiz süreli iş sözleşmesi ile Bankanın muhtelif birimlerinde çalıştığını, çalışma saatlerinin 09.00-18.00 şeklinde olduğunu, davacının kendi isteğiyle emekli olarak işten ayrıldığını, tüm yasal haklarının ödendiğini, bu nedenle dava konusu ücretleri talep edemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 26.10.2023 tarihli kararı ile; istinaf incelemesi sonucu verilen kaldırma kararı doğrultusunda, iş sözleşmesinde fazla çalışmaların aylık ücrete dâhil olduğu kuralı fazla sürelerle çalışmayı da kapsadığından, tarafların iradesinin işyerinde belirlenen haftalık çalışma süresinin üzerindeki çalışmaların ilk 5,2 saatinin temel ücret içinde ödenmesi yönünde kararlaştırıldığı şeklinde anlaşılması gerektiği, buna göre 40 saati aşan 5,2 saatlik kısım ücretinin temel ücret içinde ödendiği varsayıldığından fazla sürelerle çalışma ücretinin tamamen karşılandığı kanaatine ulaşıldığı, bu durumda davacının haftalık çalışma süresinin 60 saat olduğu, 40 saati aşan 5,2 saatlik kısım ücretinin temel ücret içinde ödendiği, davacının haftalık 14,8 saat fazla çalışma ücretine hak kazandığının kabul edildiği, tanık beyanlarına göre belirlenen dönem için yerleşik Yargıtay içtihatlarına göre, insan takati, hayatın olağan akışı, insanın sosyal, ailevi yaşantısı ve şahsi ihtiyaçları düşünülerek fazla çalışma alacağı hesaplamalarından %30 indirim yapıldığı, aynı şekilde ulusal bayram ve genel tatil alacağı talebine ilişkin tanık beyanlarına göre belirlenen dönem için de bu alacak hesaplamalarından %30 indirim yapıldığı; diğer yandan tanık beyanlarından davacının haftalık izin kullandığı ancak ayda iki kez hafta sonu bakım çalışması yaptığı beyan edildiğinden davacının hafta tatili kullandığı, hafta tatili çalışması yapmadığı ve hafta sonları cumartesi veya pazar günü yapılan çalışmanın fazla çalışma niteliğinde olduğu kanaatine ulaşılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin 26.10.2023 tarihli kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin 14.03.2024 tarihli kararıyla; Dairenin bir önceki kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verildiği, kaldırma kararına uygun olarak İlk Derece Mahkemesince inceleme yapıldığı ve alacak talepleri hakkında karar verildiği, hesaplamaların dosya kapsamına uygun olduğu, tarafların diğer istinaf nedenlerinin bahsi geçen kaldırma kararında ayrıntılı olarak incelendiği gerekçeleriyle istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Bölge Adliye Mahkemesinin 14.03.2024 tarihli kararının süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairenin 09.09.2024 tarihli kararı ile; davacı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiş, davalı vekilinin temyiz talebi yönünden yapılan inceleme sonunda davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilerek somut uyuşmazlıkta, Mahkemece işyerinde haftalık çalışma süresinin 40 saat olduğu, davacının hafta içi her gün 07.30-20.30 saatleri arasında bir saat ara dinlenme süresi kullanarak çalıştığının tanıkların beyanına göre ispat edildiği sonucuna varılarak bu kabul şekline göre hesaplanan alacakların hüküm altına alındığı, ancak dava dilekçesinde davacının sürekli olarak 07.30'da işe başladığı yahut 20.30'a kadar çalıştığı yönünde bir iddiası bulunmadığı hâlde Mahkemece bu şekilde karar verilmesinin hatalı olduğu, bu durumda gerek dava dilekçesi, gerekse dinlenen tanıkların anlatımı ile tüm dosya kapsamı birlikte dikkate alındığında davacının ayda bir hafta, hafta içi beş gün 07.30-20.30 saatleri arasında diğer haftalarda ise hafta içi beş gün 09.00-19.30 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek bu kabule göre fazla çalışma yapıp yapmadığının belirlenmesi, varsa hesaplanan alacaktan uygun bir indirim yapıldıktan sonra fazla çalışma alacağının hüküm altına alınması gerektiği, ayrıca davacının günlük on bir saate kadar (on bir saat dâhil) çalışmalarından bir saat, bu süreyi aşan çalışmalarından bir buçuk saat ara dinlenme süresi düşülmesi gerektiğinin gözetilmemesinin de hatalı olduğu gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin 20.03.2025 tarihli kararı ile; bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin 20.03.2025 tarihli kararının süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairenin 26.05.2025 tarihli kararı ile; İlk Derece Mahkemesince tesis edilen kararın gerekçesi ile hüküm fıkrası arasında fazla çalışma ücreti alacağı bakımından çelişki bulunduğu gerekçesiyle hükmün ikinci kez bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin 17.07.2025 tarihli kararı ile; bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, iş sözleşmesinde fazla çalışmaların aylık ücrete dâhil olduğu kuralı fazla sürelerle çalışmayı da kapsadığından, tarafların iradesinin, işyerinde belirlenen haftalık çalışma süresinin üzerindeki çalışmaların ilk 5,2 saatinin temel ücret içinde ödenmesi yönünde kararlaştırıldığı şeklinde anlaşılması gerektiği, bu durumda 40 saati aşan 5,2 saatlik kısım ücretinin temel ücret içinde ödendiği varsayıldığından fazla sürelerle çalışma ücretinin tamamen karşılandığı kanaatine ulaşıldığı, 14.02.2025 tarihli bilirkişi ek raporunda indirimli olarak hesaplanan brüt 135.356,27 TL fazla çalışma ücreti alacağının bulunduğu, davacının ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının bulunduğu, hafta tatili alacağının ise bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin 17.07.2025 tarihli kararının süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairenin 22.09.2025 tarihli kararı ile; davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, 09.09.2024 tarihli bozma öncesinde hükme esas alınan bilirkişi raporunda, haftalık çalışma süresi olan 40 saati aşan 5,2 saatlik kısım ücretinin temel ücret içerisinde ödendiği kabul edilerek davacının fazla çalışma ücreti alacağı hesaplandığı ve bu husus bozma kapsamı dışında kaldığından, davalı lehine usuli kazanılmış hak oluştuğu, Mahkemece hükme esas alınan 14.02.2025 tarihli bilirkişi raporunda ise haftalık çalışma süresi 45 saat kabul edilerek hesaplama yapıldığı, Mahkemece yapılması gereken, işyerinde haftalık çalışma süresinin 40 saat olduğu ve fazla çalışmanın ücrete dâhil olduğu kabul edilerek, Dairemizin 09.09.2024 tarihli bozma kararında belirtilen çalışma saatleri dikkate alınmak suretiyle fazla çalışma alacağının hesaplanması gerektiği, davalı lehine oluşan usuli kazanılmış hakka aykırı şekilde yazılı şekilde sonuca gidilmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin ilâm başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili temyiz dilekçesinde;

a. 09.09.20 24... .05.2025 tarihli bozma kararlarının maddi hataya dayandığını,

b. Fazla çalışma ücreti alacağının hatalı bir şekilde hesaplandığını,

c. Hafta tatili ücreti taleplerinin reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde;

a. Bilirkişi raporunun hatalı değerlendirme sonucunda oluşturulduğunu,

b. Davacının fazla çalışma ücreti alacağı bulunmadığını,

c. Davacının ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı talebinin reddi gerektiğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanmasına ilişkindir.

1. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararında ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı ve bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Somut olayda, Dairemizin 09.09.2024 tarihli bozma kararından önce hükme esas alınan bilirkişi raporunda, Bölge Adliye Mahkemesi kaldırma kararında belirtildiği şekilde, haftalık çalışma süresi olan 40 saati aşan 5,2 saatlik kısım ücretinin temel ücret içerisinde ödendiği, haftalık çalışma süresinin 60 saat olduğu, 40 saati aşan 5,2 saatlik kısım ücretinin temel ücret içerisinde ödendiği, davacının haftada 14,8 saat fazla çalışma yaptığının kabulü ile davacının fazla çalışma ücreti alacağı hesaplanmış ve Dairemizce 09.09.2024 tarihli karar ile çalışma süresi bakımından bozma kararı verilmiştir. Mahkemece hükme esas alınan 06.02.2026 tarihli bilirkişi raporunda, "Yargıtay bozma ilamı doğrultusunda, haftalık çalışma süresinin 40 saat olduğu ve fazla çalışmanın ücrete dahil olduğu kabul edilerek, 09.09.2024 tarihli bozma kararında belirtildiği üzere, ayda bir hafta, hafta içi 5 gün 07:30- 20:30 saatlerinde, diğer haftalarda hafta içi 5 gün 09:00- 19:30 saatleri arasında çalışmakla; Ayda 1 hafta 5 gün 07:30- 20:30 saatlerinde -1,5 saat ara dinlenmesi ile- 11,5 saat x5 gün= 57,5 saat çalıştığı, haftalık 5 saat fazla süreli çalışma yaptığı, fazla mesainin ücrete dahil olduğu kabulünde bu hükmün fazla süreli çalışmayı da kapsayacağı, 12,5 saat fazla mesaisi olduğu, fazla çalışmanın ücrete dahil olduğu kabulüne göre de haftalık 5,2 saat fazla mesai mahsubunda 7,3 saat fazla mesai yaptığı; Diğer haftalarda 5 gün 09:00 -19:30 saatlerinde -1 saat ara dinlenmesi ile- 9,5 saat x5 gün= 47,5 saat çalıştığı, haftalık 5 saat fazla süreli çalışma yaptığı, fazla mesainin ücrete dahil olduğu kabulünde bu hükmün fazla süreli çalışmayı da kapsayacağ, 2,5 saat fazla mesaisi olduğu, fazla çalışmanın ücrete dahil olduğu kabulüne göre de haftalık 5,2 saat fazla mesai mahsubunda fazla mesaisi olmadığı tespit edilecektir. Netice itibariyle; ayda bir hafta 7,3 saat fazla mesai tutarı tespit edilecektir. " şeklindeki açıklama ile fazla çalışma ücreti alacağı hesaplanmıştır.

09.09.2024 tarihli bozma kararından önce hükme esas alınan bilirkişi raporundaki hesaplama şekli bozma nedeni yapılmadığından, hükme esas alınan bilirkişi raporunda denetime elverişli olmayacak şekilde hem 5 hem 5,2 saat düşülerek hesaplama yapılmış olması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir. Mahkemece yapılması gereken, işyerinde haftalık çalışma süresinin 40 saat olduğu ve fazla çalışmanın ücrete dâhil olduğu kabul edilerek, Dairemizin 09.09.2024 tarihli bozma kararında belirtilen çalışma saatleri dikkate alınmak suretiyle ve haftalık 45,2 saat çalışmanın ücrete dâhil olduğu göz önünde tutularak fazla çalışma alacağının hesaplanmasından ibarettir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgililere iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

08.06.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

 

Benzer Kararlar

 

Yargıtay 9. Hukuk Dairesi — Fazla Çalışmada Tanığın Aynı Şubede Çalıştığı Dönem

Yargıtay 9. Hukuk Dairesi — Fazla Mesai ve Sair Ödemenin Tatil Alacağından Mahsubu

Yargıtay 9. Hukuk Dairesi — İtiraz Edilmeyen Bilirkişi Raporu ve Hâkimin Denetimi

Yargıtay 9. Hukuk Dairesi — Bordro Sütunları ile Fazla Mesai Ödemesinin Karşılaştırılması

Tüm İş Hukuku Kararları ›

 

Benzer bir uyuşmazlıkla ilgili görüşmek isterseniz iletişim bilgilerine ulaşabilirsiniz.

 

Bu sayfa genel bilgilendirme amacı taşır ve hukuki danışmanlık yerine geçmez. Özet ve açıklamalar site tarafından hazırlanmıştır; karar metni resmî kaynaktan alınmıştır.

 

Karar Künyesi

 

Mahkeme

Yargıtay 9. Hukuk Dairesi

 

Esas No

2026/5606

 

Karar No

2026/5292

 

Karar Tarihi

8 Haziran 2026

 

Oy Durumu

Oy birliği

 

Resmî Kaynak

Adalet Bakanlığı Mevzuat ve İçtihat Programı

 

Hukuki Destek

Av. Mete ŞAHİN Hukuk Bürosu

 

Bu sayfadaki bilgiler genel niteliktedir; kendi dosyanızın değerlendirilmesi için büroyla iletişime geçebilirsiniz.

Işınlar Mah. İvedik Cad. No: 116/1, Yenimahalle/Ankara

 

0552 725 25 18

WhatsApp ile Yazın

İletişim ve Yol Tarifi

 

İlgili Hukuk Alanları

İş Hukuku Davaları

Tüm Çalışma Alanları ›

 

Hesaplama Araçları

İşçilik Alacakları Hesaplama

Tüm Hesaplama Araçları ›

bottom of page