top of page

Ana Sayfa › İçtihatlar

 

İŞ HUKUKU  ·  BOZMA

Yargıtay 9. Hukuk Dairesi — Çelişkili Tanık Beyanlarında Fazla Çalışmanın Belirlenmesi

 

2026/791 E., 2026/5732 K. · 16 Haziran 2026

 

İçerik Sorumlusu: Av. Mete ŞAHİN · Son Güncelleme: 16 Kasım 2026

 

Kararın Özeti

 

İnşaat şantiyelerinde mühendis ve şantiye şefi olarak çalışan işçi, mesainin bittiği 17.00'den sonra her gün çalıştığını ileri sürerek fazla çalışma ücreti istedi; ancak çalışmanın hangi saate kadar sürdüğünü açıklamadı. Tanıkların bitiş saatine ilişkin anlatımları birbirini tutmuyordu. Bölge adliye mahkemesi tanık beyanlarını elverişsiz sayarak yalnız işçinin sunduğu e-posta kayıtlarına göre hesaplanan tutara hükmetti. Yargıtay 9. Hukuk Dairesi çoğunluğu, işçiye iddiasını somutlaştırması için süre verilmesini, tanıkların yeniden dinlenerek çelişkinin giderilmesini ve e-postalarla birlikte yeni hesap yapılmasını istedi.

 

Hukuki İlke

 

Fazla çalışmayı ispat yükü işçidedir; yazılı belge bulunmadığında işyerindeki çalışma düzenini bilen tanıkların anlatımlarına başvurulur. Bu dosyada mesai sonrası çalışmanın süresine ilişkin tanık anlatımları arasındaki çelişki, işçiye iddiasını somutlaştırma imkânı tanınıp tanıklar yeniden dinlenerek giderilmeden yalnız e-posta kayıtlarıyla yetinilmesi eksik inceleme sayılmıştır.

 

Sonuç

 

Bölge Adliye Mahkemesinin temyiz dilekçesini miktardan reddeden ek kararı, temyize konu miktar dava tarihindeki kesinlik sınırını aştığından bozularak ortadan kaldırıldı. Bölge Adliye Mahkemesinin esasa ilişkin kararı ise fazla çalışma yönünden eksik inceleme nedeniyle bozuldu. Karar oy çokluğuyla verildi.

 

İlgili Mevzuat

 

  • 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu — m. Ek 1/2
    Temyiz kesinlik sınırı

  • 7550 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun — m. 20
    Kesinlik sınırını değiştiren hüküm

Bu bölümde karar metninde atıf yapılan hükümler gösterilmiştir. Kararda anılan hüküm, bugün yürürlükte olan metinle aynı olmayabilir.

 

Kararın Tam Metni

 

Aşağıdaki metin, kararın resmî kaynaktaki metnidir.

 

9. Hukuk Dairesi         2026/791 E.  ,  2026/5732 K.

"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1629 E., 2025/2603 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 58. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/208 E., 2024/223 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince 19.12.2025 tarihli ek karar ile kararın miktar itibarıyla kesin olduğu gerekçesiyle temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi ek kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine göre; Bölge Adliye Mahkemesince dava konusu alacağın miktarı dikkate alınarak temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş ise de; reddedilen ve temyize konu edilen toplam alacak miktarı, 04.06.2025 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7550 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 20. maddesi ile değiştirilen 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun ek madde 1/2 hükmü uyarınca dava tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL'nin üzerindedir. Bu durumda temyiz dilekçesinin miktardan reddine ilişkin ek kararın hatalı olduğu anlaşılmakla; 19.12.2025 tarihli ek kararın bozularak ortadan kaldırılması gerekir.

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, ek kararın kaldırılmasına karar verildikten sonra; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, asıl karara yönelik temyiz dilekçesinin kabulüne kabulüne karar verilmiştir.

Davacı vekili tarafından temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasının istenilmesi üzerine, işin duruşmaya tâbi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 16.06.2026 Salı günü tayin edilerek taraflara tebligat gönderilmiştir.

Duruşma günü davacı vekili Avukat ... ile davalı ...( ... Turizm Şirketi) vekili Avukat ... geldiler. Diğer davalı ... İnş. Turizm San. Tic. AŞ( ... İnşaat Şirketi) adına kimse gelmedi.

Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verildi.

Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 26.10.2016-09.03.2022 tarihleri arasında davalılara inşaat şantiyelerinde çalıştığını, davalılar arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi bulunduğunu, işçilik alacaklarının ödenmemesi nedeniyle iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ücret, yıllık ücretli izin, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı ... Turizm Şirketi vekili cevap dilekçesinde; talep edilen alacakların zamanaşımına uğradığını, doğruluk, bağlılık ve sadakat borcuna aykırılık ve devamsızlık sebepleriyle davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

2. Davalı ... İnşaat Şirketi vekili cevap dilekçesinde; talep edilen alacakların zamanaşımına uğradığını, işin anahtar teslimi ile verildiğini, asıl işveren alt işveren ilişkisi bulunmadığını, belirsiz alacak davası açmasının uygun olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiği, tanıkların birbiri ile örtüşen beyanları doğrultusunda davacının fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının ispatlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesinin davacının kendi mesaisini kendi belirlemediği yönündeki kabulü ile fazla çalışma talep hakkının bulunduğu hususu sonuç itibarıyla yerinde görüldüğünden davalıların bu yöndeki istinaf itirazlarının yerinde olmadığı, fazla çalışmanın ispatına yönelik olarak davacı tarafından kendi sunduğu e-posta kayıtları ile tanık beyanlarına dayanıldığı, tanıklar oldukça değişken ve ispata elverişsiz beyanlarda bulunduklarından çelişkili tanık beyanlarına dayalı hesaplamanın kabul edilmesinin doğru olmadığı, buna mukabil davacının sunduğu aksi ispat olunmayan e-posta yazışmalarına göre yapılan bilirkişi ek raporundaki birinci seçenekte yer alan fazla çalışma hesabının dosya kapsamına daha uygun olduğu gerekçesiyle istinaf başvurularının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince 19.12.2025 tarihli ek karar ile kararın miktar itibarıyla kesin olduğu gerekçesiyle temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde;

1. Tanık beyanları çelişkili olmayıp aksine müvekkilin çalışma şeklini anlatır mahiyette olduğunu,

2. Tanık beyanlarından en olumsuz beyanın dikkate alınmasının Yargıtay içtihatlarına uygun olduğunu,

3. Takdiri indirim yapılmasının yerleşik Yargıtay içtihatlarına aykırılık teşkil ettiğini,

4. Müvekkilin çalışma saatlerinin dahi yasal çalışma süresinin üzerinde iken fazla çalışma hesabında sadece e posta kayıtlarının dikkate alınmasının da yasaya aykırılık teşkil ettiğini,

5. İstinaf sebebi olarak ileri sürülmeyen iddianın resen değerlendirilmiş olmasının yasaya aykırı olduğunu ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık; fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanması ve indirim yapılmasına ilişkindir.

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş ve işyerinden çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkân dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Çalışma sürelerinin ispatı noktasında işverene karşı dava açan tanıkların beyanlarına ihtiyatla yaklaşılması gerekir. Fazla çalışma alacağının ispatında salt menfaat birlikteliği olan tanık beyanlarıyla sonuca gidilemez. Bununla birlikte başkaca delil ya da olgularla desteklenen bu tür tanık beyanlarına itibar edilmelidir. Bu çerçevede; işin ve işyerinin özellikleri, davalı tanıklarının anlatımları, iş müfettişinin düzenlediği tutanak veya raporlar ve aynı çalışma dönemi ile ilgili olarak söz konusu alacağın varlığına ilişkin kesinleşmiş mahkeme kararları gibi hususlar başkaca delil ya da olgular olarak değerlendirilebilir.

Somut uyuşmazlıkta davacının mesaisini kendisinin belirlemediği ve bir kısım ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti tahakkuk ettirilerek ödeme yapıldığı dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır. Davacı dava dilekçesinde, işyerinde çalışma saatleri 08.00-17.00 saatleri arasında olmasına rağmen davacının hiçbir zaman saat 17.00'de işyerinden çıkamadığı ve her gün fazla çalışma yapmak zorunda kaldığı beyan edilerek fazla çalışma ücreti alacağı talep edilmiştir. Yargılama sırasında dinlenen davacı tanık beyanları incelendiğinde ise davacının saat 17.00'den sonra işyerinde çalışıp çalışmadığı, çalışmış ise ne kadar süre çalıştığı konusunda beyanlar arasında çelişkiler bulunduğu görülmektedir.

Şu hâlde öncelikle Bölge Adliye Mahkemesince, işyerinde saat 17.00'den sonra çalışarak fazla çalışma yaptığını iddia eden davacıya bu iddiasını somutlaştırması için süre verilmeli, ardından davacı tanıkları yeniden dinlenerek davacının çalışma saatlerine ilişkin beyanlar arasındaki çelişki giderilmeli ve davacı tarafın sunduğu e posta kayıtları da birlikte değerlendirilerek fazla çalışma ücreti alacağı yeniden hesaplatılmalıdır. Belirtilen hususlar göz önünde bulundurulmadan, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Bölge Adliye Mahkemesince verilen 19.12.2025 tarihli ek kararın BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Davacı yararına takdir edilen 40.000,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davalı taraflara yükletilmesine,

Ek karar yönünden alınan temyiz harçlarının ek kararı temyiz edene iadesine, asıl karar yönünden peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.06.2026 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

K A R Ş I O Y

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının, deneyimli inşaat mühendisi olarak 26.10.2016 -09.03.2022 tarihleri arasında davalı işverenler nezdinde inşaat mühendisi/şantiye şefi olarak çalıştığını ödenmeyen fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücretleri ve sigorta primlerinin eksik ödenmesi nedeniyle iş sözleşmesinin haklı nedenle feshettiğini, kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti, ücret alacağı, yıllık izin ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin hüküm altına alınmasına talep etmiştir.

Dosyada mevcut 24.08.2023 tarihli kök raporda hesap bilirkişisi; dinlenen davacı tanıklarının birbiriyle uyumlu beyanlarında çalışma saatlerinin normalde 08.00-17.00 saatleri arasında olduğunu belirttiklerini, davacı tanıklarının normal çalışma saatleri dışındaki çalışmalarla ilgili beyanlarının birbirleriyle örtüşmediğini,

Davacı tanığı E.A'nın her gün ortalama saat 21.00'e kadar çalışıldığını,

Davacı tanığı İ.K'nin haftada 2-3 gün 23.00'e kadar çalışıldığını,

Davacı tanığı Y.D'nin her gün 08.00-17.00 saatleri arasında,

Davacı tanığı O.A'nın her gün 08.00-17.00 saatleri arasında,

Davacı tanığı Y.P'nin her gün 00.00'a kadar çalışıldığını,

Davacı tanığı F.K'nın ise haftada 4 gün 21.00-03.00'e kadar çalışıldığını beyan ettiklerini, Yargıtay ve Bölge Adliye Mahkemesi uygulamaları gereği bu durumda en olumsuz beyanın dikkate alınarak davacının fazla çalışmasının haftanın 6 günü 08.00-17.00 saatleri arasında 9 saat olduğu, 1 saat ara dinlenme düşüldüğünde haftalık 48 saatlik çalışmasının olduğu, bu durumda hafta içi 3 saat, davacının 2 haftada da bir hafta tatili çalışması yaptığı, hafta tatilinde de 7,5 saati aşan kısım olan 05 saatin eklenmesi nedeniyle haftalık 3,5 saat fazla çalışma üzerinden fazla çalışma olacağı hesaplanmıştır.

Davacı vekili 13.09.2023 havale tarihli itiraz dilekçesinde; dinlenen davacı tanıkları beyanları arasında aslında bir çelişki bulunmadığını, beyanları rapora esas alınan tanıklar Y.D. ve O.A'nın işyerindeki standart çalışma saatlerini söylediklerini, diğer tanıklarının beyanı doğrultusunda yeniden fazla çalışma sürelerinin tespiti gerektiğini, tanık beyanlarının ortalaması alınarak ayrıca e-posta çıktılarının dikkate alınmamasının hatalı olduğunu belirterek Şirket içi e-postada yer alan e-posta saatlerine ve dolayısıyla çalışma saatlerinden sonra yaptığı çalışmalara ilişkin yeni bir Excel tablosu düzenlenerek, tanık beyanları ve sunulan Excel tablosu gözetilerek yeniden fazla çalışma hesaplanmasını talep etmiştir.

Bilirkişi raporuna itiraz dilekçesi ekinde yer alan Excel tablosu davacı tarafça hazırlanmış olup işverenin, imzası ya da kaşesini içermemektedir. Bilirkişi 12.03.2024 tarihli ek raporunda davacının e-posta yazışmalarına göre hazırladığı Excel tablosunun birbiriyle uyumlu olduğunu belirterek e-posta yazışmalarına göre fazla çalışma alacağı birinci seçenek olarak hesaplanmış, Excel tablosu ve tanık beyanlarının ortalaması alınmak suretiyle de ikinci seçenek olarak da fazla çalışma alacağı hesaplanmıştır. Bilirkişi ikinci seçenek olarak davacının çalışma saatlerini tanık beyanlarının ortalaması alarak 08.00-21.00 saatleri olarak esas alındığında ara dinlenmeler düşüldükten ve iki haftada bir hafta sonu çalışmasındaki fazla çalışma eklenmek suretiyle haftalık 28 saat fazla çalışma üzerinden fazla çalışma alacağını hesaplamıştır. Bilirkişinin davacının sunduğu Excel tablosu ve çalışma saatlerinin 08.00-17.00 saatleri arasındaki kabulü ile birinci seçenek olarak fazla çalışma alacağı 68.330,37 TL hesaplanırken tanık beyanlarının ortalaması alınmak suretiyle yapılan fazla çalışma alacağı ise %30 indirimli ikinci seçenek olarak 390.366,99 TL olarak hesaplanmıştır.

İlk Derece Mahkemesince ikinci seçeneğe itibar edilmek suretiyle 390.366,99 TL fazla çalışma alacağı hüküm altına alınmıştır. Kararın davalı tarafça istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davacının şantiye şefi olmasına rağmen davalının davacıya fazla çalışma ve benzeri adlarla banka kanallarıyla ödeme yapması, davacının kendi çalışmasını kendisi belirlediği yönündeki savunmasına itibar edilmediği, savunmayla çelişen durum sebebiyle Mahkemenin davacının şantiye şefi olmasına rağmen fazla çalışma yaptığını kabulünün doğru olduğunu, ancak fazla çalışmanın ispat yükümlülüğünün davacı üzerinde olduğunu, ispat yükümlüğü altındaki davacının e-posta kayıtlarıyla tanık beyanlarına dayandığını, tanıkların davacının işten çıkış saatinin 21.00, 23.00, 00.00, 03.00 şeklinde oldukça değişken ve ispata elverişsiz beyanlarda bulunduklarını, bu nedenle bilirkişi ek raporundaki tanık beyanlarına göre hesaplanıp hüküm altına alınan 390.266,99 TL fazla çalışma hesabının çelişkili tanık beyanlarına dayalı olduğu buna karşılık davacının sunduğu aksi ispat olmayan e-posta yazışmalarına göre hesaplanan ek raporun birinci seçeneğindeki 68.239,37 TL fazla çalışma alacağının dosya kapsamına daha uygun olduğu kabul edilerek fazla çalışma alacağı yönünden kayda dayalı olduğu kabul edilerek indirimsiz olarak 68.239,37 TL brüt fazla çalışma alacağı hüküm altına alınmıştır.

Davacı vekili dava dilekçesinde davalı işyerinde çalışma saatlerinin 08.00-17.00 olarak belirlendiğini ancak müvekkilinin hiçbir zaman saat 17.00'de işten çıkamadığını her gün fazla çalışma yapmak zorunda kaldığını belirtmiş; ancak bu çalışmanın hangi saatlere kadar devam ettiği yönünde herhangi bir beyanda bulunmamış, günlük kaç saat fazla çalışma yaptığını somutlaştırmamıştır.

Dinlenen davacı tanıkları Y.D. ve O.A.; çalışma saatlerinin 08.00-17.00 olduğunu belirtmişler, 17.00'den sonraki çalışmaya ilişkin herhangi bir beyanda bulunmamışlardır.

Davacı tanığı E.A. hergün ortalama 21.00'e kadar,

Davacı tanığı İ.K. haftada 2-3 gün 23.00-00.00'e kadar,

Davacı tanığı Y.P. 00.00'a kadar,

Davacı tanığı F.K. haftada 4 gün 21.00-03.00'e kadar fazla çalışma yaptığını belirtmiştir.

Görüldüğü üzere tüm davacı tanıkları normal çalışmanın 08.00-17.00 saatleri arası olduğunu beyan etmişlerdir. İki davacı tanığı saat 17.00'den sonra çalışmaya ilişkin beyanda bulunmazken, diğer davacı tanıkları çalışmanın gece 21.00, 23.00, 24.00, 00.00, 03.00'e kadar devam ettiğinden bahsetmektedir. Fazla çalışmaya ilişkin beyanda bulunan davacı tanık ifadeleri birbirleriyle örtüşmemekte, çalışmanın bitiş saatine ilişkin farklı beyanda bulunmaktadırlar. Bu nedenle tanık beyanlarının ortalaması alınarak yapılan fazla çalışma hesabı dosya içeriğine uygun düşmemektedir. Davacı bilirkişi raporuna itirazlarında tanık beyanları ve sunduğu Excel tablosuna göre fazla çalışma hesaplamasını istemiş olmakla davacının sunduğu aksi ispat olunamayan e-posta yazışmaları ve işyerindeki normal çalışma süresi olan 08.00-17.00 saatleri arasındaki çalışmaya göre yapılan hesap bilirkişisinin ek raporundaki birinci seçenekte yer alan 68.239,37 TL fazla çalışma hesabı dosya kapsamına uygun olduğundan fazla çalışmayı ispat yükü üzerinde olan davacı saat 17.00'den sonra çalışmaya ilişkin iddiasını ispat edemediğinden Bölge Adliye Mahkemesinin bu seçenek esas alınarak hüküm altına aldığı fazla çalışma alacağına ilişkin kararının ONANMASI gerekirken davacı tanık beyanları arasındaki çelişkinin giderilmesi suretiyle yeniden fazla çalışma alacağının hesaplanması gerektiğine ilişkin bozma yönündeki Sayın Çoğunluğun görüşüne iştirak edilememiştir.

 

Benzer Kararlar

 

Yargıtay 9. Hukuk Dairesi — Bordroya Dayanan Fazla Mesaide İndirim

Tüm İş Hukuku Kararları ›

 

İlgili Sayfalar

 

Fazla Çalışma Ücreti Davalarında İspat

 

Benzer bir uyuşmazlıkla ilgili görüşmek isterseniz iletişim bilgilerine ulaşabilirsiniz.

 

Bu sayfa genel bilgilendirme amacı taşır ve hukuki danışmanlık yerine geçmez. Özet ve açıklamalar site tarafından hazırlanmıştır; karar metni resmî kaynaktan alınmıştır.

 

Karar Künyesi

 

Mahkeme

Yargıtay 9. Hukuk Dairesi

 

Esas No

2026/791

 

Karar No

2026/5732

 

Karar Tarihi

16 Haziran 2026

 

Oy Durumu

Oyçokluğu

 

Resmî Kaynak

Adalet Bakanlığı Mevzuat ve İçtihat Programı

 

Hukuki Destek

Av. Mete ŞAHİN Hukuk Bürosu

 

Bu sayfadaki bilgiler genel niteliktedir; kendi dosyanızın değerlendirilmesi için büroyla iletişime geçebilirsiniz.

Işınlar Mah. İvedik Cad. No: 116/1, Yenimahalle/Ankara

 

0552 725 25 18

WhatsApp ile Yazın

İletişim ve Yol Tarifi

 

İlgili Hukuk Alanları

İş Hukuku Davaları

Tüm Çalışma Alanları ›

 

Hesaplama Araçları

İşçilik Alacakları Hesaplama

Tüm Hesaplama Araçları ›

bottom of page