top of page

Ana Sayfa › İçtihatlar

 

İŞ HUKUKU  ·  BOZMA

Yargıtay 9. Hukuk Dairesi — Denetimdeki Ücret Beyanı ve Sonraki Ücret Artışının İspatı

 

2026/2581 E., 2026/5287 K. · 8 Haziran 2026

 

İçerik Sorumlusu: Av. Mete ŞAHİN · Son Güncelleme: 10 Kasım 2026

 

Kararın Özeti

 

İşçi, sosyal güvenlik denetiminde elden ücret ödenmediğini söylemesine rağmen dava sırasında bordrodan yüksek ücret aldığını ileri sürdü. Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, aynı işte çalışmaya devam eden işçinin denetimden sonra ücret düzeninin değiştiğini yöntemince ispatlayamadığını belirledi. Ayrıca somut dosyada hesaplanabilir yıllık izin alacağı için belirsiz alacak davasında hukuki yarar bulunmadığını kabul etti. Bölge Adliye Mahkemesi kararı kaldırılarak ilk derece hükmü bozuldu.

 

Hukuki İlke

 

Daire, aynı işi sürdüren işçinin denetimde bildirdiğinden yüksek ücrete geçtiğini ayrıca ispatlamasını aradı. Karar tarihinde yürürlükteki HMK m.107 bakımından yıllık izin tutarını bu dosyada belirlenebilir buldu.

 

Sonuç

 

İlk derece hükmü, ücretin tespiti ve yıllık izin alacağının belirsiz dava olarak görülmesi yönlerinden bozuldu; istinafın esastan reddi kararı kaldırıldı.

 

Kararın Dosyaya Etkisi

 

Yıllık izin talebinin dava şartı ve ücret hesabı, Dairenin belirlediği esaslara göre yeniden karara bağlanacaktır.

 

Kararın Kapsamı

 

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun belirsiz alacak davasını düzenleyen 107. maddesi, 31.07.2026 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan 7589 sayılı Kanunun 19. maddesiyle yürürlükten kaldırılmıştır. Aynı Kanunun geçici 1. maddesinin 10. fıkrasına göre bu hüküm, kaldırma tarihinden önce açılan davalarda uygulanmaya devam eder; Kanunun 20. maddesiyle 109. maddeye, kısmi davada talebin bir defaya mahsus artırılmasına ilişkin dördüncü fıkra eklenmiştir.

 

Kararın Tam Metni

 

Aşağıdaki metin, kararın resmî kaynaktaki metnidir. Resmî metindeki maskelemeler korunmuştur.

 

9. Hukuk Dairesi         2026/2581 E.  ,  2026/5287 K.


"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 26. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/710 E., 2025/2408 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 2. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/271 E., 2024/37 K.


Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Şirket nezdinde 01.01.1996-23.05.2022 tarihleri arasında servis bölümünde ustabaşı olarak kesintisiz çalıştığını, müvekkilinin iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini, son ücretinin net 7.093,40 TL olduğunu, işyerinde yol ve yemek uygulaması olduğunu, her yıl erzak yardımı yapıldığını ileri sürerek kıdem tazminatı, fazla çalışma, yıllık ücretli izin ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının iş sözleşmesini haksız bir şekilde sona erdirdiğini, davanın belirsiz alacak davası olarak açılmasında hukuki yarar bulunmadığını, davacının yıllık ücretli izinlerini kullandığını, alacağı bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının sigortalılık süresi ve prim ödeme gün sayısı şartlarını taşımakla iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiği, dinlenen davacı beyanlarının müşterek değerlendirilmesi neticesinde davacının davalı işyerinde fazla çalışma yapmasına ve ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışmasına rağmen karşılığının işverence ödendiğinin ispat edilemediği, davacının beyanı da dikkate alındığında bakiye 478 gün karşılığı yıllık ücretli izin alacağının bulunduğu, her ne kadar davacı vekilince müvekkilinin hizmet süresi boyunca bir kısım ücretlerinin bankadan, bir kısım ücretlerinin ise elden ödendiği ileri sürülmüşse ve nitekim dinlenen tanık beyanları ile de işyerinde elden ücret ödemesi uygulaması olduğu sabit ise de, Sosyal Güvenlik Kurumunun 29.03.2019 tarihli Denetim Raporunda beyanlarına başvurulan davacının imzalı beyanı ile işyerinde elden ücret ödemesi uygulaması olmadığını belirtmesi karşısında emsal uygulama ve içtihatlar doğrultusunda, davacı asılın söz konusu bu beyanı ile bağlı olması gerektiği, bu hâli ile davacının söz konusu beyan tarihi olan Mart 2019 tarihine karar ücret bordrolarında belirtilen ücret miktarı kadar ücret aldığının kabulü gerektiği, ancak bu tarih sonrasında ise mahkemece yapılan emsal ücret araştırmaları ve tanık beyanların doğrultusunda belirlenen ücret miktarınca ücret alabileceği gerekçesiyle kıdem tazminatı ve yıllık ücretli izin alacağının kabulüne, fazla çalışma ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının tanık beyanları ile ispatlandığından %30 indirim yapılmak suretiyle kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının aylık ücreti ihtilaflı olduğundan davanın belirsiz alacak davası olarak açılmasında davacının hukuki yararının bulunduğu, yaş hariç emeklilik şartlarını taşıması nedeniyle davacının iş sözleşmesi feshinin haklı nedene dayandığı, davacının kıdem tazminatına hak kazandığı, davacının yıllık ücretli izin alacağının bulunduğu, davacının davalıya ait işyerinde fazla çalışma yaptığını, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını kanıtladığı, karşılığının davalı işverence davacıya banka dekontu veya makbuz gibi yazılı delillerle ödendiğinin ispat edilemediği, davacının bu alacaklara hak kazandığı, davacı tanıklarının işveren tarafından zarara uğratılacakları endişesi ile müfettişe gerçek dışı beyanda bulunduklarını beyan ettikleri, elden ödeme iddiasının kanıtlandığı, davacının gerek çıplak ve gerekse giydirilmiş ücretine ilişkin mahkeme kabul ve değerlendirmesinde aykırılık bulunmadığı, alacaklara uygulanan faiz tarihlerinin yerinde olduğu, cevap dilekçesinde ileri sürülen zamanaşımı def'inin hesaplamada gözetildiği, belirsiz alacak davası olarak açılan davada alacakların tamamı yönünden dava tarihi itibarıyla zamanaşımı süresinin kesildiği gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde;

1. Davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını,

2. Davanın belirsiz alacak davası olarak açılmasında davacının hukuki yararı bulunmadığını,

3. Faiz başlangıç tarihlerinin hatalı olduğunu,

4. Birleşik Metal İş Sendikası verilerine göre yapılan ücret hesaplamaların otomotiv servisleri ücret skalasının çok üstünde kaldığını,

5. Davacı tanıklarının beyanlarının 28.05.2019 tarihli denetim raporundaki beyanları ile çelişkili olduğunu,

6. Bilirkişi raporunun ikinci seçeneğine göre karar verilmesi gerekirken birinci seçeneğe göre karar verilmesinin hatalı olduğunu,

7. Yemek ve yol için belirlenen miktarın dönem rayicinin çok üzerinde olduğunu,

8. Davacının yıllık izin konusunda yemin ederken yemini bölerek yıllık 3 gün izin kullandığı şeklinde yemin ettiğini, yemin delilinin bölünemeyeceğini, davacının yemin delilinden kaçındığının kabul edilmesi gerektiğini,

9. Davalı lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesinin hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davanın belirsiz alacak davası olarak açılmasının mümkün olup olmadığı, zamanaşımı, ücret tespiti, yıllık ücretli izin alacağı, faiz ve vekâlet ücretine ilişkindir.

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Belirsiz alacak davasına yönelik Daire ilkeleri 26.09.2023 tarihli ve 2023/6195 Esas, 2023/12941 Karar sayılı kararda açıklanmıştır.

Dairemiz uygulamasına göre belirsiz alacak davasında, davanın açıldığı tarih itibarıyla uyuşmazlığa konu alacağın miktar veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenememesinden anlaşılması gereken; davacının gerekli dikkat ve özeni göstermesine rağmen miktar veya değerin belirlenmesinin kendisinden gerçekten beklenilmemesi ya da objektif olarak imkânsız olmasıdır. Sırf taraflar arasında alacak miktarı bakımından uyuşmazlık bulunması, iddianın ispata muhtaç olması ve bilirkişi raporu alınması, talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olması anlamına gelmez. İş yargılamasında sıklıkla davaların yığılması söz konusu olmakla alacağın belirsiz olma kriterleri her bir talep için ayrı ayrı değerlendirilmeli ve şartları taşımayan davanın usulden reddine karar verilmelidir (Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, 14.09.2020 tarihli ve 2016/26476 Esas, 2020/7547 Karar sayılı; 31.05.2022 tarihli ve 2022/5909 Esas, 2022/6892 Karar sayılı; 09.02.2022 tarihli ve 2022/829 Esas, 2022/1542 Karar sayılı kararları). İşçilik alacaklarının hangi hâllerde belirsiz, hangi hâllerde belirli veya belirlenebilir olduğu hususunda kesin bir sınıflandırma yapılması mümkün olmayıp her bir davaya konu alacak bakımından somut olayın özelliklerinin nazara alınarak sonuca gidilmesi gereklidir (Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulu, 15.12.2017 tarihli ve 2016/6 Esas, 2017/5 Karar sayılı kararı).

Somut uyuşmazlıkta dava belirsiz alacak davası türünde açılmış olup davacı; çalışma süresini, kendisine en son ödenen aylık ücret miktarını, hak kazandığı hâlde kullandırılmayan yıllık ücretli izin süresini belirleyebilecek durumdadır. Dolayısıyla davaya konu edilen yıllık ücretli izin alacağının gerçekte belirlenebilir alacak olduğu ve belirsiz alacak davasına konu edilemeyeceği anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan dava tarihi dikkate alındığında, Dairenin önceki görüşüne güvenilerek belirsiz alacak davası açıldığından söz etmek de mümkün değildir.

Davanın belirsiz alacak davası olarak açılmasında hukuki yarar bulunmadığından yıllık ücretli izin alacağı bakımından açılan davanın dava şartı yokluğundan usulden reddi gerekirken talebin esasına girilerek karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3. Davacı son ücretinin net 7.093,40 TL olduğunu, bordroda gösterilen asgari ücret kısmının banka aracılığıyla kalanının elden ödendiğini iddia etmiştir. Davalı taraf işyerinde elden ödeme uygulaması olmadığını savunmuştur. Dosya kapsamında bulunan inceleme emri tarihi 29.03.2019, rapor tarihi 18.06.2019 olan Tekirdağ Sosyal Güvenlik Kurumu İl Müdürlüğünün durum tespit raporunda; davacı ...'ın ve dosyada tanık olarak dinlenen S.E. ve C.Ç'nin hiçbir dönemde elden ödeme olmadığını beyan ettikleri görülmüştür. İlk Derece Mahkemesince; davacının söz konusu beyan tarihi olan Mart 2019 tarihine kadar ücret bordrolarında belirtilen ücret miktarı kadar ücret aldığının kabulü gerektiği, ancak bu tarih sonrasında Mahkemece yapılan emsal ücret araştırmaları ve tanık beyanları doğrultusunda belirlenen ücret miktarınca ücret alabileceği kabul edilmiştir.

Davacının işyerinde elden ödeme uygulaması olmadığına ilişkin 2019 yılı Mart ayındaki beyanı, belirtilen tarihe kadar asgari ücretle çalışmış olduğu ve dosya kapsamı dikkate alındığında; bu tarihten sonra da aynı işi yapmaya devam eden davacı, asgari ücretle çalışırken bu sistemin dışına çıkıp asgari ücretten daha fazla ücretle çalışmaya başladığını yöntemince ispatlayamamıştır.

Şu hâlde davacının tüm çalışma döneminde asgari ücretle çalıştığının kabul edilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.06.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

 

Benzer Kararlar

 

Yargıtay 9. Hukuk Dairesi — İtiraz Edilmeyen Bilirkişi Raporu ve Hâkimin Denetimi

Yargıtay 9. Hukuk Dairesi — Başka Dosyadaki Çalışma Beyanı ve Hafta Tatili

Yargıtay 9. Hukuk Dairesi — Bahşişli Ücrette Fazla Çalışma ve İstifa Belgesi

Yargıtay 9. Hukuk Dairesi — Belirsiz Alacakta Kesin Talep ve Ek Dava Sınırı

Tüm İş Hukuku Kararları ›

 

Benzer bir uyuşmazlıkla ilgili görüşmek isterseniz iletişim bilgilerine ulaşabilirsiniz.

 

Bu sayfa genel bilgilendirme amacı taşır ve hukuki danışmanlık yerine geçmez. Özet ve açıklamalar site tarafından hazırlanmıştır; karar metni resmî kaynaktan alınmıştır.

 

Karar Künyesi

 

Mahkeme

Yargıtay 9. Hukuk Dairesi

 

Esas No

2026/2581

 

Karar No

2026/5287

 

Karar Tarihi

8 Haziran 2026

 

Oy Durumu

Oy birliği

 

Resmî Kaynak

Adalet Bakanlığı Mevzuat ve İçtihat Programı

 

Hukuki Destek

Av. Mete ŞAHİN Hukuk Bürosu

 

Bu sayfadaki bilgiler genel niteliktedir; kendi dosyanızın değerlendirilmesi için büroyla iletişime geçebilirsiniz.

Işınlar Mah. İvedik Cad. No: 116/1, Yenimahalle/Ankara

 

0552 725 25 18

WhatsApp ile Yazın

İletişim ve Yol Tarifi

 

İlgili Hukuk Alanları

İş Hukuku Davaları

Tüm Çalışma Alanları ›

 

Hesaplama Araçları

İşçilik Alacakları Hesaplama

Tüm Hesaplama Araçları ›

bottom of page